•5•
เพทาย : ไม่เห็นยากนะ! ถ้าชอบรสชาตินี้ มันเป็มาตรฐาน ตามร้านอาหารโดยทั่วไปเลย ความจริงแล้ว! พ่อของพี่เขาชอบ ทำอาหารให้แม่ทานน่ะ! เพราะแม่พี่ทำอาหารไม่เป็ เหมือนน้องมรกตคนสวยแหละครับ! เพราะฉะนั้น.. ให้คุณพลัส เขียนสูตรก็เพียงพอ รับรองฝีมือถอดแบบคุณพลัสแน่! เชื่อมั่นในตัวพี่ได้เลยครับ! หรือจะให้หาเชฟแบบร้านดังมาทำก็ยังได้ พี่บอกแล้วจะช่วยเหลือธุรกิจเป็อย่างดี ไม่มีสิ่งใดต้องผิดพลาดอย่างแน่นอน!
โทนเสียงนุ่มลึก กล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจมาก
มรกต : เส้นนุ่มดีนะคะพี่!
พอกินเสร็จ บอกเขาอีกรอบ
เพทาย : เชื่อเถอะ! แก้มพี่นุ่มกว่าเส้นเยอะ!
เขายิ้มหวานละมุน เอื้อมมือหยิกแก้มใสอย่างเอ็นดู ก่อนปรับสีหน้าเรียบนิ่ง เอาจานไปเก็บในห้องครัว ส่วนฉันเหรอ? หลับตาปี๋ยกมือปิดหน้าไม่ให้คนอื่นได้เห็นกัน ก้มมุดลงบนโต๊ะอาหาร แต่ไม่ทันการณ์ เมื่อหันไปดูด้านหลังตนเอง เหล่าพนักงาน ที่หยุดยืนมองทั้งคู่อย่างตื่นเต้น จนเขินม้วนอายแทน ขนาดไม่ได้ยินบทสนทนา ระหว่างพวกเขาเลยด้วยซ้ำ! เมื่อจ้องเขม็งใส่ ทุกคนเลยรีบเดินจัดโต๊ะอย่างเร่งด่วน ไม่เช่นนั้นคงโดนหักเงินเดือน ยกคณะแน่! ข้อหาแอบอู้ไม่ยอมทำงานกัน เป็อีกวันที่งดงาม..
3 เดือนผ่านไป..
สายเรียกเข้าโทรศัพท์ดังลั่นขึ้น กดรับทันที
' เรียนเ้าของร้าน Diamond ทางสาธารณสุขของฝ่ายโภชนาการ จะแอบเข้าไป ตรวจสอบประเมินคะแนน ความสะอาด ร้านของคุณนะคะ! รบกวนช่วยดูแลความเรียบร้อยเป็อย่างดี ปีนี้จะได้ผ่านฉลุย เป็ร้านดีเด่นอย่างที่ผ่านมาด้วยค่ะ! ซึ่งมีเงินรางวัลช่วยเหลือร้าน จำนวน 100,000 จึงเรียนมาเพื่อทราบ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือเป็อย่างดี! '
มรกต : ขอบคุณมากค่ะ!
เมื่อจบการสนทนากดตัดสาย ถอนหายใจเฮือกใหญ่มาก! ถึงคราวเทศกาล ที่ข้างร้านจะมาเป็อุปสรรค ของศึกตัดสินชะตาชีวิต อีกครั้งแล้ว! ปีก่อนโดนปล่อยแมลงสาบแกล้งหลังปิดร้าน โชคดีไม่ได้รับผลกระทบ บังเอิญจ้าง บริษัทกำจัดแมลง มาพ่นยา่ดึก! แต่ตอนเช้ามา ต้องช่วยลูกน้องกวาดซากแมลงสาบที่ตายไปแล้ว ทิ้งเป็ถุงดำ ขนาดใหญ่ แจ้งตำรวจ ขึ้นฟ้องศาลเป็คดีความไปรอบ ครั้งนี้ไม่รู้จะมาไม้ไหนอีก! แค่คิดก็เหนื่อยจนสิ้นแรง เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย กำลังเลื่อนประตูให้กว้างขึ้น จะได้ถอยรถออกได้สะดวก ปกติต้นน้ำจะมาช่วย แต่วันนี้มีสอบ ไปมหาวิทยาลัยั้แ่่เช้าแล้ว เหลือเพียงคนสวย ที่ร่างกายแสนบอบบาง ต้องทำเองเพียงคนเดียว เสียงฝีเท้าเดินเข้าใกล้ จนต้องหันหน้ามองคนที่มาใหม่!
เพทาย : Good afternoon. คนสวยของพี่!
โทนเสียงนุ่มลึก ปรากฏรอยยิ้มหวานละมุน อย่างเช่นทุกครั้ง! หยุดยืนนิ่ง พร้อมถือช่อดอกกุหลาบใหญ่โต จนต้องยิ้มกว้างอย่างสดใส ตอบรับเขา ในความสม่ำเสมอของคนตรงหน้าอย่างวันแรก
มรกต : หนูว่าจะถามพี่หลายครั้งแล้ว! รู้จักบ้านหนูได้อย่างไรคะ? ต้นน้ำเป็คนบอกเหรอคะ?
น้ำเสียงนุ่มนวลกล่าวถาม
เพทาย : ถ้าแค่บ้านเรือนของสาวที่ชอบยังไม่รู้จัก เื่อื่นคงใส่ใจได้ไม่ดีแล้วแหละครับ! ความลับน่ะ! ไม่บอกหรอก! ต่อไปนี้พี่จะขับรถมารับทุกวันเลย หนูจะได้ไม่เหนื่อยขับเองให้เมื่อยตัว!
เขาพูดพร้อม หยิบกระเป๋าแขวนบนบ่า พาสาวสวยไปนั่งรอบนเบาะข้างคนขับ ปิดกุญแจประตูบ้านแทน เดินเข้าไปนั่ง ฝั่งคนขับ เอื้อมมือไปด้านหลัง หยิบกาแฟร้อนและแซนด์วิชมายื่นให้ เธออมยิ้มอย่างมีความสุข เพียงเท่านี้ เขาก็ยิ้มแย้ม ขับรถไปร้านแอบชำเลืองมอง คนด้านข้างกินอย่างอร่อย!
เพทาย : อร่อยไหม? พี่ทำเองเลยนะครับ!
โทนเสียงนุ่มลึก ถามไถ่เธอว่าชอบหรือไม่
มรกต : ลำบากแย่เลย! ขอบคุณมากค่ะ! อร่อยมากค่ะ! หลังจากวันนี้คงยิ้มไม่ออกแล้ว..
เพทาย : ทำไมเหรอ?
มรกต : จะมีคนแอบมาสุ่มตรวจร้านค่ะ! ปีที่แล้ว ต่อสู้เอาเป็เอาตายกับร้านด้านข้าง ฟ้องศาลกันจนสนุกสนาน ราวกับสนามรบแสนดุเดือด ไม่รู้ปีนี้พวกเขาจะมาไม้ไหนอีก! แถมปีนี้มีเงินรางวัลด้วย สำหรับร้านดีเด่น! หนูเหนื่อยมากไม่อยากสู้ แต่จะปล่อยร้านจนเละ คะแนนไม่ผ่านประเมินก็ไม่ได้อีก คงโดนปิดร้านหลายเดือนแน่! เฮ้อ..
น้ำเสียงเนือย ๆ กล่าวออกมา ราวกับระบายให้ฟัง
เพทาย : เข้าใจแล้ว! ไม่ต้องกังวลนะ! ปีนี้ของหนูหากไม่ชนะ ก็ต้องผ่านการประเมินแน่นอนครับ!
มือใหญ่ลูบหัวอย่างเอ็นดู เป็กำลังใจให้สู้ต่อ
ใช้เวลาบนถนนไม่นานก็มาถึงร้าน เขาไปแจ้งเื่ที่พูดไปก่อนหน้า ให้เหล่าพนักงานหลายคนได้ฟังกัน ทุกคนรับรู้แล้วแยกย้าย ทำหน้าที่ของตนเองอย่างเช่นเคย แต่ขะมักเขม้นเป็พิเศษ เพราะบอกว่า.. หากครั้งนี้ได้รางวัลร้านดีเด่นปีที่ 2 จะปิดร้านไปเที่ยวกัน 5 วัน! ออกค่ากินค่าที่พักให้ สามารถพาครอบครัวไปด้วยไม่เกิน 3 คน เอาใบเสร็จตามวันที่สั่งให้หยุด ขึ้นเงินผ่านฝ่ายบัญชีได้เลยทันที หากใครไม่อยากไปด้วยกัน ก็ย่อมได้ไม่บังคับทั้งนั้น! เพราะความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกัน เมื่อร้านแห่งนี้อยู่ในความเรียบร้อย เหลือแค่รอต้อนรับลูกค้าที่โทรมาจองไว้ล่วงหน้า แต่เ้าของร้านด้านข้าง เปิดประตูเข้ามา เอ่ยเสียงแหลมทักทาย
ใบตอง : ร้านดูสะอาดเหลือเกินนะคะ! คุณมรกต!
แสดงท่าทีเหมือนพวกดัดจริต จีบปากจีบคอพูด
มรกต : ขอโทษด้วยค่ะ! พอดีเมื่อเช้านี้คุณพลัส! กรวดน้ำแล้วลืมแจ้งชื่อสินะ! บุญกุศลคงยังไม่ถึงใช่หรือเปล่า? ตอนนี้ถึงได้มีสัมภเวสีป้วนเปี้ยนร้าน!
พูดเสียงดังลั่นร้าน ทำเหมือนไม่เห็นคนมาพูดคุย
ใบตอง : อุ๊ยตาย! คุณมรกต เข้าวัดทำบุญได้ด้วยเหรอคะ? นึกว่าแค่เห็นประตูคงจะร้อนแล้ว!
เสียงเจื้อยแจ้ว ตอบกลับอย่างไม่ยอมลดละ
มรกต : เหนื่อยไหมคะ?
ใบตอง : ไม่เลยค่ะ!
มรกต : มาทำไมคะ?
ใบตอง : แค่จะมาบอกว่า.. ร้านอาหารดีเด่น! ของปีนี้ ต้องเป็ของฉันอย่างแน่นอนค่ะ! อย่าเสียเวลาแข่งน่าจะดีกว่านะคะ! เป็ห่วงเลยมาแจ้งค่ะ!
มรกต : สๅS:||น! เอ๊ะ! กลิ่นใบสะระแหน่! ลอยคลุ้งเต็มอากาศไปหมด! ใครก็ได้! เปิดประตูระบายอากาศหน่อย! เหม็นอับจะตายอยู่แล้ว!
เหล่าพวกพนักงาน วิ่งไปหยิบสเปรย์ปรับอากาศ ไล่เดินฉีดไปรอบร้าน เน้นพ่นใกล้คุณใบตองอย่างรู้งาน กักเก็บอารมณ์หัวเราะหัวใคร่ยิ้มแย้ม
ใบตอง : เชอะ! คอยดูกันไปเถอะ!
พูดพร้อมสะบัดสะโพกดุกดิก ออกจากร้าน
ยกมือเอ่ยชมลูกน้องทุกคน ที่แสดงละครได้อย่างดี! ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ ถามอย่างสงสัย
เพทาย : เขาเป็คู่อริของหนูเหรอ? ยืนเถียงกันจนสนุกปากเหลือเกินนะ! ฟังแล้วยังต้องขบขัน!
มรกต : แม่คนนี้แหละ! ที่ชอบสร้างเื่วุ่นวายให้ร้านหนูค่ะ! เธอเป็เ้าของร้านอาหารด้านข้าง!
เพทาย : ให้พี่จัดการเลยไหม?
มรกต : ปล่อยเขาเถอะค่ะ! ร้ายแบบคนโง่! ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้น แค่ต้องเฝ้าร้านของเราอย่างดี คงไม่มีเื่แย่ ไปมากกว่านี้หรอกค่ะ! สบายใจได้!
เพทาย : ตอนกลางคืน เดี๋ยวพี่ส่งลูกน้องมาคุ้มกันร้านให้ แม้แต่มดก็เดินเข้าร้านไม่ได้แน่! จะได้ไม่ต้องเหนื่อยกัน แค่ดูแลลูกค้า ทำอาหารอร่อยก็ลำบากแล้ว ยังต้องระแวงคู่แข่งไร้สาระอีก!
มรกต : เอาตามนั้นเลยค่ะ!
พอกลางดึกหลังปิดร้านแล้วคุณใบตองแห้ง! เธอเล่นสกปรก! สั่งคนให้นำหนูตัวเล็กแอบมาปล่อยไว้ในร้านของฉัน ดีตรงที่ไม่ทิ้งเศษอาหารภายในห้องครัว จึงไม่มีอะไรเสียหาย แต่ลูกน้องพี่เพทายตลบหลังคืน เอาไปใส่คืนช่องระบาย อากาศและท่อน้ำของร้านนางแทน! ลองคิดเล่นดูสิ! เมื่อเธอรู้เข้าจะเป็อย่างไร? เพียงเท่านี้! ก็จินตนาการได้แล้ว!
2 เดือนผ่านไป..
หลังจากผ่านเื่ราวการประเมินร้าน ในที่สุด! พวกเราก็ได้ตำแหน่งดีเด่นมาอีกครั้ง! ถึงคราวได้เวลาแห่งการปลดปล่อย ่นั้นนะระวังตัวแจกัน โชคดีที่พี่เขาคอยอยู่เคียงข้าง คอยสนับสนุนมาโดยตลอด ขอยกความดีความชอบ ศึกตัดสินประเมินร้าน มอบให้แก่เขา! ส่วนร้านข้าง ๆ ตรวจพบความไม่สะอาด โดนสั่งปิดตามระเบียบค่ะ! ขอบอกเลยว่า.. สะใจมากค่ะ! เมื่อเข้าประชุมจึงได้สถานที่สุดฮิต! เก็บกระเป๋าไปทะเล พนักงานทุกคนร่วมเดินทาง จึงเช่ารถตู้อย่างดี! ให้พวกเขานั่ง ส่วนฉันกับพี่เพทาย นั่งอยู่ในรถหรูไปด้วยกัน เพียงแค่สองคน เขาบอกว่า.. จะพาไป สถานที่อื่นนอกเหนือจากทะเล ไม่รู้เป็ที่แบบไหน? แต่ก็ยอมไปกับเขา เพราะตั้งใจจะขอเขาแต่งงาน อ่านไม่ผิดหรอก! ฉันคิดว่า.. เขาดีมากจนไม่รู้แล้ว ชีวิตนี้จะหาผู้ชายที่ดีอย่างเขาได้อีกไหม? หากเขาไม่กล้าเอ่ยปากขอก่อน ฉันนี่แหละจะเป็คนพูดเอง! รถจอดในคาเฟ่แห่งหนึ่ง พอลงมาจากรถหรู เห็นด้านหลังร้านถึงกับอึ้ง! เป็ไร่สวนดอกไม้สวยงามมาก แต่ละแปลงมีหลายสายพันธุ์ อ้าปากค้างเก็บอาการไม่อยู่ เป็่แสงอาทิตย์ไม่แรงเท่าไหร่ เหมาะกับการถ่ายรูปมาก! วิ่งหมุนตัวผ่อนคลาย อย่างที่ไม่เคยมีเวลาได้ทำ ั้แ่ที่คุณพ่อลาจากโลกนี้ไป ไม่เคยได้ััความอบอุ่น เช่นนี้มาก่อน หลับตาพริ้มยิ้มหวาน สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยชายเป็ระลอก ตามลมที่พัดผ่าน ยืนกางแขนออก ท้าทายสายลม เสียงลั่นชัตเตอร์ตรงหน้า ทำให้ตื่นจากภวังค์ อมยิ้มมอง
มรกต : บรรยากาศดีมากค่ะพี่! มายืนถ่ายรูปคู่สักใบไหมคะ ? เผื่อเอาไว้ใช้ในงานแต่งค่ะ! ฮ่า ๆ
เอ่ยเสียงแซว คนแอบถ่ายอย่างทะเล้น
เขาเดินเข้ามาใกล้ คุกเข่านั่งลงล้วงกางเกง หยิบแหวนเพชรเม็ดโตน้ำงามยื่นมาให้ เอ่ยถามขึ้น
เพทาย : พวกเรามาแต่งงานกันเถอะ! พี่ไม่อยากนอนคนเดียวอีกต่อไปแล้ว! หนูจะยอมตกลงไหมครับ? แหวนวงนี้พี่เตรียมไว้ ตั้งนานอยู่หลายเดือน ไม่รู้จะถูกใจหรือเปล่า? แต่ไม่เป็ไรหรอก! พี่รวยครับ! หนูอยากได้ลายอื่นหรืออีกหลายวง พี่ยินดีซื้อให้หมด ตามใจหนูทุกอย่างเลยครับ!
พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมดวงตาหวานเยิ้ม
มรกต : แต่หนู.. ทำอาหารทำงานบ้านไม่เป็นะ!
เพทาย : ไม่เป็ไรครับ! ใช้เงินจ้างคนอื่นมาทำได้!
มรกต : หนูเื่มากนะคะ!
เพทาย : พี่ชอบตามใจครับ!
มรกต : ถ้าอย่างนั้น! ตกลงค่ะ!
ยกมือกางนิ้วยื่นให้เขา แหวนเพชรเลื่อนใส่บนนิ้วนาง ได้อย่างพอดี! ช่างเลือกเก่งเสียเหลือเกิน! ลุกขึ้นยืนเหนี่ยวรั้ง เอวคอดเข้าหาหน้าอกแกร่ง ดีใจมากจนหุบยิ้มไม่ลงเลย นิ้วเรียวยาวเกลี่ยไล้แก้มใส เลื่อนลงมาช้อนปลายคาง ให้เชิดขึ้นริมฝีปากบางค่อย ๆ ประกบจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนเกี่ยวพันควานหา ความหวานในโพรงปากนุ่ม ฝ่ามือใหญ่จับคอให้แหงนใบหน้าค้างเอาไว้ หัวใจเต้นแรงจนแทบอ่อนระทวย คล้องคอร่างสูงโปร่ง โน้มใบหน้าแนบชิด ยิ่งกว่าเดิม ััเร่าร้อนรุนแรงยิ่งขึ้น จนต้องดันเขาให้ออกห่าง เมื่อเริ่มหายใจไม่ค่อยสะดวก ซุกใบหน้าบนอกแกร่ง กอดรัดเขาแน่น ใจสั่นระรัวเต้นถี่ยิบนับจังหวะไม่ได้ เพราะเร็วเกินไป..
470
![หอเรือนไผ่ [TW]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1716215883_72893186.webp)
