เช้าตรู่ ณ เมืองชาล
ในเวลานี้จางเซียนกำลังเดินเล่นอยู่ในเมืองด้วยแววตาสบายอารมณ์ ในขณะเดียวกันเขาพึ่งสังเกตว่าคนพวกนี้หาได้มีแหวนมิติ กระเป๋าวิเศษอะไรไม่ บ่งบอกว่าของจากจ้าวสำนักทวีปรกร้างนั้นค่อนข้างหาได้ยากมากๆ เลยทีเดียว ชายหนุ่มแสระยิ้มอย่างยินดี
จากข้อมูลในวงเหล้าที่ได้มาวันนี้ และเมื่อวาน เขาพบว่าอาณาจักรหงส์แดงนั้น มีชื่อเรียกอีกอย่างคือดินแดนอัคคีผลาญ์ ซึ่งมีราชวงศ์จูเชวี่ยเป็กษัตริย์ครองเมือง ทั้งสี่ทิศ สี่อาณาจักรต่างขึ้นตรงกับศูนย์กลางแห่ง์กันหมด
ศูนย์กลางแห่ง์คือ จุดกึ่งกลางของสี่ทิศได้แก่ เต่าดำ ัฟ้า พยัคฆ์ขาว และหงส์แดง มีความแข็งแกร่งชนิดที่ 4 อาณาจักรยังไม่กล้าย่างกายเข้าใกล้ หรืออีกชื่อคือดินแดนแห่ง 4 เทพปกรณัม
ในเวลานั้นเองที่จางเซียนเรียบเรียงข้อมูลอย่างเงียบๆ ก็มีใบปลิวอันหนึ่งกระแทกหน้าเขาจนฝุ่นฟุ้งเข้าไปในจมูก ชายหนุ่มขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหยิบมาอ่าน
"แม่น้ำแห่งชีวิต ณ ดินแดนอัคคีผลาญ์"
"รับคนในเมืองชาลเพียง 10 คน โดยใช้ค่าใช้จ่าย 【หินลมปราณขั้นต่ำ 100 ก้อน】"
"แม่น้ำแห่งชีวิต คือแหล่งรวมยาวิเศษ เป็น้ำบริสุทธิ์ ว่ากันว่าแม้แต่เทพยังไม่อาจได้ แต่ด้วยพลังอำนาจของหงส์แดง ได้ทำให้แม่น้ำแห่งนี้กลายเป็มรดกของอาณาจักรทิศใต้ ซึ่งมีคุณสมบัติรักษาโรคทุกชนิด และสามารถงอกอวัยวะใหม่ได้ ทั้งยังรวมไปถึงลมปราณที่หนาแน่น ทำให้ผู้เข้าชม หรือผู้เฝ้าแม่น้ำต่างกลายเป็อัศวินชั้นยอด ที่อาณาจักรไหนๆ ก็ไม่อาจกล้าท้าทาย"
งอกอวัยวะ?
รักษาทุกโรค?
ปราณหนาแน่น?
"จะโม้เกินไปแล้ว... " จางเซียนส่ายหัวไปมา แต่ถึงแบบนั้นเขาก็อดกระหายไม่ได้ หากเป็เช่นนั้นจริงคงดีไม่น้อย ทันใดนั้นเืในกายชายหนุ่มก็แล่นพล่านไปทั้งตัว ด้วยสติปัญญาคงไม่มีใครที่ไหนกล้าทำแบบนี้อย่างไร้เหตุผลแน่นอน ไม่งั้นทางอาณาจักรหงส์ และสำนักนายพรานพฤกษาคงตามล้างโคตรเป็แน่
"น่าสนใจยิ่งนัก" ชายหนุ่มเปิดดูแหวนมิติของตน พบว่ามีหินลมปราณขั้นต่ำถึง 210 ชิ้นด้วยกัน
"ไม่นึกเลยว่าลาภจะมาหากันง่ายๆ แบบนี้" ชายหนุ่มแอบขอบคุณเหล่านายพรานในใจ ที่บันดาลเงินทอง เดินโง่ๆ เข้ามาในกับดักของเขา , จางเซียนไม่รอช้าเดินออกไปทันที แม้จะไม่รู้ว่าจุดรับสมัครไปทางไหน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จำเป็ต้องสำรวจพื้นที่แถวนี้อยู่แล้ว
"ข้ามีแค่ 50 ก้อน แกจะลดไม่ได้รึอย่างไง" ผลัวะ!
หมัดหนาๆ กระแทกหน้าเรียวบางชายหนุ่มหนึ่งจนเือาบ จางเซียนไม่สนใจ แต่แล้วเขาก็เหลือบเป็สัญลักษณ์บางอย่างบนเข็มขัด ซึ่งมันตรงกับกระดาษใบปลิวนั้นทันที
'บางทีหากข้าเข้าไปช่วย อาจจะได้ขึ้นฟรีก็ได้' เมื่อคิดได้เช่นนี้ชายหนุ่มก็ยกยิ้มเดินไปหา
"ไม่ได้! ข้าไม่มีอำนาจที่จะลดราคา..." ชายหน้าอ่อนกล่าว
"เช่นนั้นก็ไปคุยกับยมบาลซะเอ็ง" ชายแก่ร่างั์ชกหมัดด้วยแรงที่มี ต่อยอัดเข้าไป
พริบตานั้นก็เกิดเสียงเย็นะเืขึ้น
"เช่นนั้นบิดาจะเป็พาเ้าไปเอง" ผลัวะ!! มือใครบางคนทะลุหน้าอกอีกฝ่าย ด้วยแรงรวมจิตฟ้าดินระดับ 1 มีหรือที่จะสังหารกายสร้างลมปราณแค่นี้ไม่ได้
"กะ แก...เป็ใคร" ตุบ! เข่าชายแก่ทรุดลงกับพื้นตายในพริบตา จางเซียนแสระยิ้ม
"แกจะไม่ตายอย่างสูญเปล่า" โพล๊ะ! พริบตาหน้าอกอีกฝ่ายก็เป็รูกินเนื้อที่เกือบทั้งหมด ก่อนจะร่วงลงกับพื้นตายไป
อึก!
ใบหน้าทุกคนซีดอย่างรวดเร็ว ปีศาจ! บุคคลนี้เป็ปีศาจ...
ในตอนนั้นที่ทุกคนมองจางเซียนอย่างขลาดเขลา เขาก็หันมามองชายหน้าบางด้วยแววตาไร้อารมณ์ ทำให้อีกฝ่ายขาสั่นราวกับกลั้นฉี่ไม่ไหว หน้าขาวซีดราวกับไข่ต้ม มือไม้อ่อนอย่างน่าสงสาร
"เฮ้อ! ข้ามาช่วยท่าน หาได้มากระทืบคนเล่นไม่" จางเซียนคว้ามืออีกฝ่ายดึงขึ้น
ทันใดนั้นเอง
"ไอ้สารเลว! แกบังอาจสังหารเพื่อนของข้า แกไม่ได้ตายดีแน่" คลื่นๆ ๆ ๆ
ลมปราณจำนวนมากปรากฏ จางเซียนมองกลับไปพบกับชายแก่มากมายกว่า 10 คนกำลังรวมลมปราณเพื่อสร้างทักษะ , เขาได้แต่ยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น และพูดขึ้น
"แก่จนจะลงโลงอยู่แล้ว หัดเจียมตัวซะบ้าง...ไอ้แก่! " จางเซียนพลิกมือปรากฏดาบสีเขียวออกมา และแทงไปบนพื้น กวาดเป็วงกลม คล้ายเส้นแบ่งขอบเขตอะไรบางอย่าง
"ไอ้แก่หน้าไหนเข้ามาในเส้นนี้ เท่ากับ...ตาย! " ใบหน้าชายชราตกตะลึงก่อนจะหัวร่อออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นวงกลมห่างจากจางเซียนเพียง 2 เมตรเท่านั้น นี่นับว่าเป็ระยะโจมตีของมันพอดี มีหรือที่จะขลาดกลัวชายหนุ่มตรงหน้า
ชายแก่คนหนึ่งทนไม่ไหว ลากสังขารแบกดาบใหญ่ด้วยท่าทางเงอะงะ พูดขึ้น
"ให้เป็หน้าที่ข้าเอง" ตูม! สายตาจางเซียนเปลี่ยนไป
เขามองชายชราเบื้องหน้าอย่างดูถูก
"ชายแก่เช่นท่าน เลือกที่จะอยู่กับยมบาลมากกว่าสินะ"
"โอหัง! ตายซะเถอะ..." ดาบสีเงินใหญ่กวาดมาที่เอวจางเซียนอย่างรวดเร็ว แต่ชายหนุ่มหาขยับไม่ พริบตานั้นเองเหมือนโลกหยุดลง ชายแก่ตัวขาดครึ่งอย่างน่ากลัว พร้อมกับไส้ทะลัก
กับดัก!
มันคือกับดักประเภทเขตแดน!
"อ้าก...ไม่น่า" ตุบ! แสงสีแดงบนเส้นรอบวงหยุดลง พร้อมร่างชายแก่ล้มลงกับพื้น
ทุกคนใ
"งั้นก็ตายกันซะให้หมด" จางเซียนชักดาบออกมา พริบตาเหมือนโลกเข้าสู่ยุคมืด ดาบสีเขียวราวกับพิษงูถูกชักออกมาอย่างช้า และตวาดไปเบาๆ คล้ายกับไล่แมลงวัน ทันใดนั้นต้นไม้ระยะ 20 เมตรก็โค้นลง พร้อมกับร่างชายแก่ทั้งหมดตัวขาดครึ่ง
ฉูด!
โลหิตกระเซ็นไปบนพื้น พร้อมไส้ และร่างจำนวน 20 ส่วนร่วงลงสู่พื้น
ตุบๆ ๆ ๆ
บรรยากาศแสนเยือกเย็น ทำให้ไม่มีใครกล้าหายใจแรงกันสักคน จางเซียนรู้ว่าแม้เขาจะสังหารอีกฝ่ายได้มากมาย แต่มันก็แค่ชาวบ้านชาวเมืองธรรมดาเท่านั้น หาใช่อัศวินผู้สูงศักดิ์ไม่ และนายพรานนั้นก็เป็เพียงเบ๊ธรรมดา หากเขาเจอของเก่งคงต้องไปเยี่ยมยมบาลหลายต่อหลายครั้งแน่นอน
ดีที่นายพรานที่นี่เป็ผู้คุม แต่น่าเสียดายมันตายไปหมดแล้ว ทำให้ไม่มีใครคุมเมืองแห่งนี้ อาจจะเกิดการฆาตกรรมมากขึ้นกว่า 10 ครั้งต่อวันก็ยังได้ ในสุดท้ายก็จบลงด้วยการล่มสลายของเมืองชาล
ในเวลานั้นเองเขาก็หันไปมองผู้รับสมัคร พูดขึ้น
"ข้าอยากไปแม่น้ำแห่งชีวิต จำเป็ต้องทำเช่นไรบ้าง"
และแล้วฝันหวานของเขาก็พังทลาย
เมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคออกมาว่า...
"ท่านต้องจ่าย【หินลมปราณขั้นต่ำ 100 ก้อน】ให้แก่เรา" จางเซียนมองนิ่งๆ
"..."
"..."
"เออ ข้าจ่ายก็ได้วะ!! "
.
2K
