กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ชายหนุ่มที่นอนเจ็บปวดอยู่บนพื้นรู้สึกสิ้นหวัง เดิมทีพ่อของมันที่เป็นราชันย์นักรบสูงสุดได้เตือนแล้วต่อไปให้มันปรับปรุงตัวเองแล้วเลิกวางท่าอวดเบ่งแต่เนื่องจากการหายไปของหลายๆกองกำลังทำให้ตัวชายหนุ่มผยองหนักขึ้นไปอีก มันไม่ได้กลัวกริมเลยแม้แต่น้อยเพราะมันยังไม่เคยเจอแต่ตอนนี้มันรู้ซึ้งถึงความกลัวนั้นแล้ว
''ท่านจอมราชันย์ ท่านจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้? ปล่อยพ่อข้าและกองกำลังของพ่อข้าไปเถอะเรื่องทั้งหมดข้าผิดเอง''กัดฟันยอมรับผิดและพร้อมจะตายไปคนเดียว
''ข้าได้ตัดสินใจไปแล้ว จะโทษก็โทษตัวเจ้าเองเถอะที่ไม่รู้จักโตและปรับเปลี่ยนนิสัย''โผล๊ะ! ตายไปแล้วกริมฆ่าโดยไม่ขยับและกระพริบตา จากนั้นกริมจึงหันไปหาองค์หญิงต่อก่อนจะพูดคำบางคำขึ้นมา
''เคยตายมั้ย''ฉับพลันที่ได้ยินคำนี้องค์หญิงพยายามถอยหนีด้วยความกลัว แต่กริมกลับไม่เปิดโอกาสซวก! เคลื่อนย้ายตัวภายในเสี้ยววิแล้วใช้มือแทงไปที่ช่องท้องขององค์หญิงอย่างไร้ปราณี
''อ๊าก ท่าน ท่าน...''องค์หญิงทรมานอยู่ไม่นานก็สิ้นลมหายใจ แต่นั่นก็แค่จุดเริ่มต้นของฝันร้านของนางเพราะหลังจากนั้นกริมได้ชักคาตานะเล่มสีขาวออกมา ฟั่บ! ฟันไปที่องค์หญิงไม่นานบาดแผลและเลือดที่กระเซ็นอยู่บนพื้นก็ไหลกลับเข้าไปในตัวนางพร้อมๆกับบาดแผลที่ปิดลงตอนนั้นนางฟื้นขึ้นมาด้วยความสับสนแต่ความรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความตายยังคงตรึงใจของนางอยู่
''เคยตายมั้ย''คำถามเดิมที่มาพร้อมกับความหวาดกลัวเพียงแค่ได้ยินองค์หญิงถึงกับตัวสั่นงันงก
''ขะ...ข้าไม่อยากตาย...''ซวก! อีกครั้ง กริมใช้มือแทงไปที่ช่องท้องของอีกฝ่ายเหมือนเดิม
''ไม่ ข้าไม่...''สุดท้ายก็ตายจากไป ฟั่บ! การคืนชีพอีกครั้ง
''เคยตายมั้ย''กริมยังคงถามแบบเดิม
''...''มันเป็นแบบเดิมซ้ำๆไปอีก6-7รอบก่อนที่แววตาขององค์หญิงจะหม่นลงจนไร้ร่องรอยของชีวิตชีวาองค์หญิงถูกทำลายจิตวิญญาณโดยที่จิตวิญญาณของนางสามารถกลับมาเป็นปกติได้แต่คงยากหน่อยฉากทั้งหมดที่เกิดหมาบ้าได้แต่มองดูด้วยความหวาดกลัว การลงมือที่รวดเร็วจนมันมองไม่ทันการเคลื่อนไหวที่มันไม่สามารถจับต้องได้ การทรมานที่เกินทน การตัดสินใจที่เด็ดขาดการคืนชีพให้สิ่งมีชีวิตที่เรียบง่ายราวกับหายใจเข้าออกที่มันไม่เคยพบเจอและเคยได้ยินที่ไหนเรื่องทั้งหมดที่มันได้รับรู้ตั้งแต่เจอกับกริมล้วนมีแต่เรื่องที่มันทำใจยอมรับได้ยาก
''น้องชายข้าถามจริงๆว่าเจ้ายังเป็นคนอยู่มั้ย''หมาบ้าพูดหยอกล้อออกมา แต่กริมกลับหันมายิ้มแบบอบอุ่นจากนั้นกริมก็พูดคำที่ทำให้มันต้องระวังตัวเองแบบสุดๆออกมา
''ข้าไม่ใช่คนและเจ้าที่เป็นลูกครึ่งเทวทูตเองก็เหมือนกัน พ่อหรือแม่ของเจ้าคนไหนที่เป็นเทวทูตบอกข้ามาแล้วมันมีกี่ปีก''
''เจ้ารู้ได้ยังไง''คำรามออกมา เค้นพลังจนเส้นเลือดปูดโปนราวกับจะระเบิดเพราะเรื่องนี้เป็นความลับสูงสุดมันไม่เคยบอกใครมาก่อนว่ามันเป็นลูกครึ่งเทวทูตและครั้งสุดท้ายที่มีคนรู้เรื่องนี้ก็คือเมื่อ3,000ปีก่อนนั่นคือสาเหตุที่ทำให้มันไล่ฆ่าคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมดในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์จนมันถูกเรียกว่าหมาบ้าแห่งพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์
''เอาเถอะน่า ตอบข้ามาแล้วข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า''กริมพูดออกมาด้วยความอบอุ่นแต่การกระทำตรงกันข้ามเพราะกริมกระจายออกร่าออกมาจากตัวจากนั้นได้แยกมันออกไป ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! หมาบ้าถูกตรึงเอาไว้มันพยายามดิ้นและทำลายสิ่งที่ตรึงมันเอาไว้แต่ก็ไร้ผล
''แม่ของข้าเป็น6ปีก เดิมทีแม่ของข้าอยู่บนโลกแต่เพราะสงครามครั้งใหญ่แม่ข้าจึงถูกตามฆ่าในที่สุด''กริมสลายพลังที่ใช้ตรึงหมาบ้าทิ้งจากนั้นจึงหัวเราะขึ้นเบาๆ
''ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ เจ้าไม่เห็นต้องทำหน้าตาน่ากลัวแบบนั้นเลย''หมาบ้ากรอกตาขณะมองกริมล้อเล่น? เจ้าจำเป็นต้องล้อเล่นแรงขนาดนี้? แล้วอะไรที่ทำให้พรรคพวกในกลุ่มของเจ้ายังนิ่งอยู่
''เจ้าเป็นใครกันแน่''หมาบ้ายังไม่ลดการระวังตัว มันไม่สามารถไว้ใจใครได้เพราะลูกครึ่งเทวทูตก็โดนล่ามันเป็นเหมือนกับตราบาปของเผ่าพันธุ์เพราะสายเลือดของลูกครึ่งเทวทูตมันไม่บริสุทธิ์
''ข้าคือจอมราชันย์นี่เจ้าดูไม่ออกจริงๆหรือไง แล้วเจ้าก็ไม่ต้องระวังตัวเองขนาดนั้นข้าไม่ทำอะไรหรอกหมายเลข2เอานางไปโยนทิ้งที่อื่น''กริมไม่แยแสขณะสั่งให้หมายเลข2นำองค์หญิงไปทิ้งจากนั้นกริมจึงเดินกลับมานั่งที่เดิมแล้วก้มลงกัดชิ้นเนื้อที่วางไว้ต่อ ตอนนั้นเองคนบ้าก็กลับมานั่งที่เดิมแววตาของมันมีแต่ความซับซ้อน เดิมทีที่มันตัดสินใจเข้ากลุ่มกริมเพราะมันคิดว่ากริมมีอะไรน่าสนใจแต่ตอนนี้ทุกอย่างดูจะลึกลับไปหมด
''เจ้าอย่านำเรื่องที่ข้าเป็นลูกครึ่งเทวทูตไปบอกใครได้มั้ย''คนบ้าพูดออกมาเชิงขอร้องเพราะมันทำอะไรกริมไม่ได้ แต่คำพูดของมันทำให้หมายเลข1ที่นั่งเงียบมานานหลุดหัวเราะในที่สุด
''นายท่านของข้าไม่พูดหรอก เจ้าควรจะดีใจที่ได้เจอกับนายท่านและทางที่ดีติดตามรับใช้นายท่านซะสิข้าบอกได้เลยว่าชีวิตของเจ้าจะไม่ถูกเทวทูตตามล่า...''หมายเลข1ต้องรีบหุบปากเพราะมันรู้ตัวว่าพูดมากไปแต่ก็โชคดีที่กริมไม่ได้ว่าอะไรมัน
''ข้าคิดว่าเจ้าไม่ได้สนใจเงินและพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ แท้จริงแล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม''กริมที่เงียบไปสักพักพูดขึ้น
''อย่างที่เจ้ารู้ตอนนี้มีผลึกที่ใช้วัดระดับพลังได้ข้าจึงอยากจะรู้ระดับพลังของพวกเทวทูตแบบคร่าวๆเพื่อที่ข้าจะได้มีเป้าหมายในการเพิ่มพลัง ทั้งหมดก็เพื่อลูกครึ่งเทวทูตทั้งหมดจะได้ไม่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน''
''ฟังจากที่เจ้าพูดแสดงว่ายังมีลูกครึ่งอีกมาก แล้วพวกเจ้าก็โดนเทวทูตตามล่ามาตลอด? น่าลำบากจริงๆทำไมเจ้าไม่มาเข้าร่วมกับข้าหละตอนนี้ข้าได้จัดตั้งเมืองหมื่นเผ่าพันธุ์ที่ซึ่งรวบรวมเผ่าพันธุ์ต่างๆเอาไว้และที่ซ่อนสำหรับพวกเจ้าข้าก็มีให้ที่นั่นไม่มีทางที่เทวทูตจะเจอได้เลย''หมาบ้านิ่งเงียบหลังฟังจบจากนั้นมันก็ทิ้งตัวลงไปนอนบนพื้นแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
''กับคนที่เพิ่งจะเจอกันทำไมเจ้าจะต้องยื่นมือเข้ามาช่วยและนี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กด้วย เจ้ารับไม่ไหวหรอกเราแค่ร่วมเดินทางเข้าพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ด้วยกันก็พอหลังจากนั้นก็แยกย้าย''กริมส่ายหัวด้วยความจนปัญญาในเมื่อยื่นมือเข้าไปช่วยแล้วแต่อีกฝ่ายไม่รับความหวังดีมันก็ช่วยไม่ได้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่103:แค่ล้อเล่น

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่103:แค่ล้อเล่น

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้