ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 ทันทีที่เขาลืมตาตื่นมาภายในถ้ำส่วนตัวของเขา อี้เฉินต้องการของรางวัลจากภารกิจสำนัก เขาออกจากที่พัก

เดินไปห่อภารกิจทันที ระหว่างทางเขาเห็นเหล่าศิษย์ต่างพูดคุยเรื่องต่าง ๆ

อยู่เสียงหนึ่งก็ทักทายอี้เฉินมา

เวินรั่วเจียงยิ่มเป็นปีติเมื่อเห็นอี้เฉิน"ศิษย์น้องเจ้าฟื้นตื่นแล้วหรือ ข้าว่าเจ้าหลับใหลนานเกินไปหรือเปล่า"

อี้เฉินหันกลับไปมองเสียงนั้นที่ทักมาทันที

เวินรั่วเจียง เยว่ฉาน กงหนาน ซีเยว่ ทันทีที่อี้เฉินเห็นเยว่ฉาน กับซีเยว่ เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรกับพวกนาง

กงหนานหยิบถุงเงินแล้วโยนให้อี้เฉิน "รางวัลภารกิจสำนัก บวกกับแต้มสำนักอีก10,000แต้ม"

อี้เฉินเปิดถุงดูมันมีมากถึงหนึ่งแสนหินวิญญาณ เขาเก็บมันเข้าแหวนมิติทันที

อี้เฉินไต่ถาม "พวกเจ้าทั้ง4 จะไปไหนงั้นหรือ"

อยู่ ๆ เยว่ฉายก็เดือดดาล "เจ้าจะไม่ทักทายอาจารย์ของเจ้าหน่อยหรือ ไหนจะซีเยว่อีกไม่คิดจะทักทายเลยใช่ไหม"

 "ข้าก็อยากทักทายพวกเจ้า ข้าคิดว่าพวกเจ้าจำข้าไม่ได้เสียอีก" อี้เฉินพูดแบบขอไปที

ซีเยว่เองก็หน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อเห็นเยว่ฉานบ่นอี้เฉินแล้วนางจึงปล่อยวาง ไม่ดุด่าอี้เฉิน

 "พวกเจ้าทั้งหมดรู้จักกันมาก่อนหรือ" เวินรั่วเจียง มึนงงเป็นอย่างมาก พวกเขาสามคนไปทำความรู้จักกันมาตอนไหน
เวินรั่วเจียงดึงดันที่จะรู้ให้ได้ "รีบบอกข้ามาพวกเจ้าไปรู้จักกันมาตอนไหน"

กงหนานส่ายหัว "พวกเรา4คนมาจากสำนักเดียวกัน ไม่แปลกที่พวกเราจะรู้จักกัน เวินรั่วเจียง เจ้าเลิกถามได้แล้ว"

เวินรั่วเจียง หน้าง่อยคอตกไม่คิดว่าทุกคนรู้จักศิษย์น้องของนางกันทุกคน

นางสลัดความเศร้าออกจากใบหน้าก่อนจะเอ่ยพูด "พวกข้าสามคนจะไปเมืองหลวงแคว้นพยัคฆ์ อีกไม่นานจะมีงานประมูลใหญ่

จัดขึ้นเพื่อเตรียมความพร้อม ไปสุสานเทพ เจ้าสนใจไปกับพวกเราไหม "

อี้เฉินครุ่นคิด ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้เอาเงินที่มีอยู่ไปประมูล ของล้ำค่ามาเพิ่มขั้นพลังของตนเอง หากที่ประมูลมีสมุนไพรที่ช่วยเพิ่มประสบการณ์ในการหยั่งรู้ คงดีไม่น้อย แต่ราคาหน้าจะแพง หนึ่งแสนหินวิญญาณของเขาบางทีอาจจะไม่พอด้วยซ้ำ

อี้เฉิน ติดตามพวกนางไปยังเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมงานประมูล พวกเขาใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง
ภายในเมืองหลวงแคว้นพยัคฆ์ เต็มไปด้วยจอมยุทธ์หนุ่มสาว จากแคว้นต่าง ๆ เต็มไปหมด แม้แต่จอมยุทธ์ดินแดนอื่น ๆ

ยังมาเยือนเมืองหลวงแห่งนี้  จอมยุทธ์เดินกับยัดเยียดเบียดเสียด เต็มทางเดิน

รอบทางเดินเต็มไปด้วยแผงร้านขายของ พวกเขาขนแร่หินล้ำค่าออกมาวางขายเต็มไปหมด ไม่เว้นแม้แต่โอสถ

สมุนไพร ระดับต่ำวางขายเกลื่อนกลาด   เมืองหลวงนี้ห้ามบินบนท้องฟ้าเด็ดขาด ทางเดินจึงเต็มไปด้วยผู้คน

เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น "นั่นมันเหล่านางฟ้าสำนักเซียนนิ เยว่ฉาน เวินรั่วเจียง ซีเยว่
กงหนาน ทำไม4 สาวงามของสำนักเซียนถึงมา เดินอยู่ที่นี่ได้ข้าไม่เคยคิดได้จะเจอพวกนางที่งานประมูลนี้"

ทันทีที่เสียงนั้นดังออกไปรอบ ๆ เกิดจลาจลเล็กๆ

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "ไหน ๆ ให้ข้าดูหน้าพวกนางหน่อย"

 "ข้าก็อยากเห็นสาวงาม" ผู้คนต่างส่งเสียงพูดคุย

ชายหนุ่มอีกคนเอ่ย "แล้วไอ้เด็กผมขาวมีที่ตามหลังพวกนางมาเป็นใคร เด็กรับใช้หรือเปล่า"

หญิงคนหนึ่งเอ่ยพูด "เจ้าอย่าพูดแบบนั้นดูใบหน้าเขาสิออกจะหล่อเหลา ถึงจะดูเหมือนเด็กอยู่บ้างก็เถอะ"

หญิงอีกคนพูดต่อทันที "ใช่ๆ ผมสีขาวของเขาดูโดดเด่นจะตายหน้าจะเป็นคุณชายที่ไหนสักตระกูลหนึ่งแหละ"

อยู่ ๆ เมี่ยนจือก็ส่งปราณจิตหาอี้เฉิน "เจ้าไปแผงขายของร้านนั้น ซื้อหินแร่ให้ข้าหน่อย ที่นั่นมีแร่ที่ข้าต้องการ"

อี้เฉินส่งปราณจิตกลับไป"มันคุ้มค่ากับหินหินวิญญาณของข้าแน่นะ ข้ายิ่งมีน้อยอยู่"

เมี่ยนจือพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "เจ้า เจ้ายังไม่เชื่อข้าอีกหรือ รีบไปซื้อเดี่ยวมีคนมาแย่งซื้อตัดหน้าหรอก"

อี้เฉินไต่ถามพวกนางทั้ง4 "ถ้าพวกเจ้ามีอะไรทำก็ไปก่อนได้ข้าเองก็จะไปซื้อหินแร่"

 "พวกข้าจะไปกับเจ้าด้วย"พวกนางทั้ง4ตอบออกมาอย่างหนักแน่น  พวกนางทั้ง4เหมือนแม่ที่ตามติดลูกชาย

พวกนางเหมือนกลัวอี้เฉินจะไปก่อเรื่องอย่างไรอย่างนั้น

อี้เฉินที่ถูกตามติดถึงกับหน้ามืดทะมึน ก่อนที่เขาจะเดินไปร้านแผงขายของซื้อหินแร่ที่ต้องการแต่ทันใด

ชายหนุ่มคนหนึ่งได้หยิบหินแร่ที่เมี่ยนจือต้องการไป ชายคนนั้น จ่ายเงินเตรียมจะเดินจากไป

อี้เฉินเข้าไปหาทันที "พี่ชายข้าซื้อหินแร่ต่อท่านได้หรือไม่"

ชายคนนั้นไม่พอใจอย่างมากทะลึ่งตาใส่อี้เฉินอย่างไม่วางตา "เจ้าจะหาเรื่องกับข้าหรือ ข้าจ้าวอี้หาญแห่งตระกูลเซียนเจ้าคงเคยได้ยินชื่อนี้สินะ"

จอมยุทธ์ที่อยู่บริเวณนั้น ได้ยินชื่อ จ้าวอี้หาญ ต่างพากันพูดคุย "หรือเขาจะเป็นน้องของจ้าวอี้เทียน

นายน้อยตระกูลเซียนที่เก่งกาจที่สุดในดินแดนเซียน"

ชายหนุ่มอีกคนกล่าว "ข้าก็เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน มันโด่งดังในหมู่จอมยุทธ์"

อยู่เยว่ฉานก็เข้ามาขัดการสนทนาของอี้เฉินกับจ้าวอี้หาญ เยว่ฉายไต่ถาม"เกิดอะไรขึ้นหรืออี้เฉิน"

จ้าวอี้หาญที่เห็นเยว่ฉายเขารู้สึกชอบขึ้นมาทันที เมื่อเห็นใบหน้างามล่มเมืองของนาง ตอนแรกจ้าวอี้หาญ

คิดจะสั่งสอนอี้เฉินให้รู้จักมารยาทเสียหน่อย แต่ตอนนี้เขาลืมทุกอย่างจนหมด

ก่อนที่จ้าวอี้หาญจะชวนอี้เฉินคุย "น้องชายเจ้าอยากได้หินแร่นี้ใช่หรือไม่"

อี้เฉินพยักหน้ารับ "ใช่ๆ"

 "งั้นข้าให้เจ้าฟรีๆ เลย เจ้าแนะนำพี่สาวของเจ้าให้ข้ารู้จักหน่อยสิ" ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังอี้เฉินอย่างไม่วางตา

อี้เฉินคิดในใจไอ้หมอนนี้มันคิดว่าข้าเป็นน้องของเยว่ฉานหรือไงข้าไม่ใช้เด็กแล้วนะ

จ้าวอี้หาญ ยื่นมือส่งหินแร่ให้อี้เฉิน อี้เฉินรีบคว้าหินแร่นั้นไว้ทันที "ขอบคุณท่านมาก"

ก่อนที่อี้เฉินจะจากไปจากตรงนี้เขาพูดบอกกับจ้าวอี้หาญออกไป "เจ้าหาทางคุยกับนางเอาเองแหละกันข้าไม่ห้ามเจ้า"

ชายหนุ่มเตรียมเข้าไปพูดคุยกับหญิงนาง

แต่เมื่ออี้เฉินเดินจากไป พวกนางก็ติดตามไปอย่างกับเงาตามตัวอี้เฉิน แม้แต่อี้เฉินยังรู้สึกลำคานพวกนาง

"เจ้า เจ้า ไม่เห็นเหมือนที่ตกลงกันไว้เลย" จ้าวอี้หาญถึงกับหน้ามืดทะมึน หรือสาว ๆ เหล่านั้นเป็นคนรับใช้ของมัน "เจ้ากับข้าได้เจอดีกันแน่ ถ้าข้าเห็นเจ้าที่งานประมูล ข้าจะแย่งของที่เจ้าหมายตามาทั้งหมด"