แก้วมนตรา

     " งั้นก็จัดการเจ้าซะ ก็สิ้นเรื่อง " เรนกระโดดเข้าหาเบลหวังจะให้เธอได้รับบาดเจ็บแต่ว่า..

     " หึ " (ใยแดงเอ๋ย จงรัดพัน)

     " อ๊าก เจ็บนะเฟ้ย เจ้าจะรัดแน่นเกินไปแล้ว "

     " เข้ามาอีกสิ ข้าจะได้รัดเจ้าแน่นกว่าเดิมอีก "

     ทางด้านเจ้าขาวก็ลอยสุดฤทธิ์ " แฮ่กๆ ทำไมมันเหนื่อยยังงี้ ยังไม่ถึงอีกรึ " แต่เขาก็พยายามต่อไป

     อาจเป็นเพราะว่าเรนใช้พลังของเขาทำให้เขาลอยช้าลง

     " พลังนี้อ่อนหัดเหมือนเจ้าของเลย ไม่ได้เรื่อง " เขาพึมพำกับตัวเอง

     " พูดอะไรอยู่คนเดียวน่ะ ยอมแพ้แล้วรึไง "

     และแล้วเรนก็ได้พูดบางอย่างออกมา " ข้ายอมแพ้แล้วปล่อยข้าไปเถอะ "

     " หะ! พูดอะไรของเจ้ากัน อย่านึกว่าข้าจะเชื่อ " (จงรัด)

     " อ๊าก ข้าเจ็บนะปล่อยข้าไปเถอะ " เขาร้องด้วยความเจ็บปวด

     " ยอมแล้วรึ หึ! ก็ได้ "

     " จริงนะ เจ้าจะปล่อยข้าจริงนะ "

     " อืม " เอียงคอ " แต่ว่านะ เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่หลอกข้าอีกข้าก็เลยจะเผาเจ้าจนเหลือแต่วิญญาณของเจ้าแล้วข้าจะปล่อยไปดีไหมล่ะ "

     " นั่นมันฆ่ากันชัดๆเลยนี่หว่า "

     " เอาเป็นว่าตกลงแล้วสินะ "

     " เฮ้ย! เดี๋ยว "

     (ใยแดง จงเผาไหม้) เบลจัดการเผาร่างเรนทั้งเป็น

     " อ๊าก! "

     " หุๆ เป็นเสียงกรีดร้องที่ดีจริงๆ "

     เมื่อเจ้าขาวไปถึงก็ได้พบเรื่องสยองที่อยู่ตรงหน้า " เบล นี่เจ้าทำอะไรหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ " เจ้าขาวโกรธจัดที่เบลทำแบบนี้กับนายของเขา

     " อย่ามายุ่ง เดี๋ยวพิธีของข้าจะล้มเหลวหมด "