เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]

ตอนที่ 129 ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ด้านหน้าของผมตอนนี้ก็คือพวกคนงานที่ทหารไปพาตัวมา พวกมันกำลังนั่งลงโดยคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจมองตรงมาทางผมกัน และรอบกลุ่มของพวกมันก็มีเหล่าทหารองครักษ์ยืนขนาบเอาไว้เป็นวงกว้างเพื่อป้องกันการหลบหนี แต่ถึงแม้ว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้แล้วก็ตาม พวกมันก็ยังไม่มีใครมีท่าทีว่าสำนึกอะไรกันเลยแถมยังมองมาด้วยสายตาแบบนั้นอีก มันคิดว่าตัวเองเป็นใครมีสิทธิ์มากมายขนาดนั้นเลยหรือไง?“พวกที่นั่งอยู่คือทั้งหมดที่ไม่ยอมทำงานแล้วใช่ไหม”ผมหันไปถามแกรนด์ด้านข้าง“ชะ- ใช่ครับ”“ถ้างั้นก็ไปบอกให้พวกมันส่งตัวแทนออกมาหนึ่งคน ข้าต้องการปรับความเข้าใจกับพวกมันก่อนนิดหน่อย”“ครับ”จากนั้นแกรนด์ก็เดินไปจุดพวกถ่วงความเจริญนั่งกันอยู่แล้วกลับมาพร้อมกับชายอายุประมาณ 40 ปี ผมสีดำมีขาวออกมาให้เห็นประปราย รูปร่างใหญ่โตสามารถเห็นกล้ามได้ชัดแม้ขนาดจะใส่เสื้อปกติ ผิวสีดำออกไปทางคล้ายพวกคนเถื่อนนิดหน่อย แต่ท่าทางการเดินของมันก็กำลังเดินแบบไม่พอใจอยู่กวนประสาทจริง!อยากจะสั่งฆ่าพวกมันตอนนี้ให้เรื่องมันจบอยู่หรอก แต่แบบนั้นมันก็เหมือนเป็นการตัดปัญหาช่วงท้าย ในเวลาอีกไม่นานก็จะมีคนใหม่ร่วมตัวกันขึ้นมาอีกและบางครั้งพวกมันอาจกลายเป็นพวกกลุ่มต่อต้านก็ได้ เพราะงั้นตอนนี้ต้องใจเย็นเอาไว้ก่อนเมื่อมันเดินมาถึงด้านหน้าของผม ทางผมก็เริ่มพูดออกไปทันทีว่า “เพราะอะไรถึงไม่ยอมสร้างค่ายพักตามคำสั่ง?”“ท่านก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ตัวข้าและพี่น้องที่นั่งอยู่ตอนนี้ต่างก็ไม่พอใจในตัวของพวกคนเถื่อนพวกเราไม่มีวันสร้างที่อยู่ให้พวกมันในประเทศของพวกเราแน่นอน”“ประเทศพวกเรา? แกกำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ ประเทศนี้มันไปเป็นของพวกแกตอนไหน”หลังผมสวนไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ใบหน้าของชายด้านหน้าที่ไม่พอใจก็เริ่มมีเหงื่อไหลออกมาเล็กน้อยแล้วแสดงท่าทางแบบกำลังกลัวออกมาให้เห็นชัดเจน โดยพยามหลบตาของผมอยู่ด้วยตอนนี้ไม่กล้ามองแบบเมื่อกี้แล้ว“ข้าถามทำไมไม่ตอบ!”“ระ- เรื่องแบบนั้นมันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่ระ- เหรอครับ”มันเริ่มตอบแบบร้อนรน โดยระหว่างตอบก็ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย“แน่นอนยังไงอธิบายมาด้วย”“ก็พวกเราเป็นประชาชนของประเทศนี้ พวกเราย่อมมีสิทธิ์ในการเรียก-”“อุ๊บ!”ผมอุทานออกไปแบบพยามกันหัวเราะเอาไว้อยู่ เอาตามตรงตอนนี้ก็ตลกกับความคิดของมันจริงๆ ทั้งๆที่เมื่อเดือนก่อนหลังจากยึดประเทศคนเถื่อนได้ผมก็ประกาศให้พวกนั้นเข้ามาเป็นคนของอาณาจักรทันที แล้วได้ให้สิทธิ์เท่ากับผู้คนในอาณาเขตทางเหนือทั้งหมด แต่มันกลับกำลังดูถูกคนเถื่อนอยู่สะงั้นแถมคิดว่าตัวเองอยู่สูงกว่าด้วยอีกอย่างถ้าดูจากตำแหน่งงานที่พวกมันได้รับโดยให้มาทำงานที่แบบนี้ก็น่าจะเป็นพวกคนที่อพยพมาจากหมู่บ้านอื่นช่วงที่ผมรับคนเข้าเมืองเพิ่มไม่ผิดแน่ เป็นพวกที่วิ่งเข้ามาเพื่อพึ่งพิงคนอื่นแท้ๆ แต่พอคนอื่นเดือนร้อนกลับไม่ช่วยเหลือแบบนี้เก็บเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเมือง หรือประเทศนี้หรอก เหอะ!“ข้าเข้าใจปัญหาของพวกแกแล้ว ถ้างั้นไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ”“ตะ ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นองค์ชายของพวกเรา!!”หลังผมพูดจบ ชายด้านหน้าของผมก็ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจ จากนั้นมันก็หันไปทางพวกถ่วงความเจริญที่เหลือด้านหลังของมัน แล้วก็มันเริ่มพูดพร้อมใบหน้าดีใจว่า “องค์ชายเข้าใจพวกเราแล้ว”ทันทีที่พูดจบใบหน้าที่กำลังไม่พอใจของพวกมันเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นดีใจกันทันที แล้วก็มีเสียงพรึมพรำออกมาซุบซิบเกี่ยวกับความสำเร็จของพวกมัน“-สำเร็จเท่านี้ก็ไม่ต้องสร้างที่อยู่ให้พวกมันแล้ว”“-แต่แบบนี้น่าจะขอไม่ให้พวกมันเข้าประเทศไปเลย เพราะพวกคนเถื่อนมันทำได้อย่างมากแค่ขโมยของ และฆ่าคนเท่านั้นแหละ”“-ใช่ๆ ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”นี่แหละนะตามคำที่ว่าได้คืบจะเอาศอก นี่มันไม่รู้ตัวเลยกันหรือไง ว่าไอคำพูดที่ไม่ต้องทำงานที่เราพูดออกไปเมื่อกี้มันหมายความว่ายังไง เฮ้อ~ขณะที่พวกมันกำลังดีใจกับอยู่ทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ก็พากันหัวเราะแบบปิดปากของตัวเองเอาไว้เพื่อไม่ให้มีเสียงออก ซึ่งก็แน่ละ การที่ไม่ทำงานแล้วทางผมจะเก็บพวกมันเอาไว้เพื่ออะไรละ“แล้วท่านให้พวกเราทำงานอะไรครับ?”ชายที่คุยกับผมเมื่อครู่หันมาถามอีกครั้งพร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม“ไม่ต้องทำ”“เอ่ะ!”ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความสงสัยหลังอุทานออกมาแกไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย“อะ- องค์ชายถ้าไม่ทำงานพวกเราก็ไม่ได้เงินนะสิครับ แล้วครอบครัวของพวกเราจะทำยังไงละครับ ลูกเองก็ต้องส่งเรียนด้วย”“ออ! ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องแล้วละ ลูกเจ้าจะไม่ได้เรียนแล้ว และอีกอย่าง ก็ไม่ต้องอยู่เมืองนี้อีกแล้วด้วยทางข้ายึดหลักถ้าไม่ทำงานก็ไม่ได้เงิน ซึ่งตอนนี้พวกเจ้าก็เป็นตัวถ่วงความเจริญของเมืองเพราะงั้นออกไปกันได้เลย”ใบหน้าของมันเหวอแบบคนตกใจพวกถ่วงความเจริญด้านหลังของมันเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกันมองมาทางผม จากบรรยากาศที่กำลังครึกครื้นตอนนี้ก็เปลี่ยนเป็นเงียบสนิทไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคน ได้แต่ทำหน้าเหวอไปตามกันตกใจ!แปลกใจ!ไม่เข้าใจ!นี่คงเป็นความรู้สึกของพวกมันที่กำลังรู้สึกกันอยู่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่คุยเมื่อกี้ผมให้โอกาสพวกมันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแต่พวกมันก็ไม่ได้มีความคิดที่ดีขึ้นเลย แถมยังมีพวกเหยียดคนอื่นแบบที่คิดว่าพวกคนเถื่อนสามารถเป็นได้แค่ขโมยและฆ่าคนเท่านั้นอีก พวกที่มีความคิดแบบนี้เรียกว่าถ่วงความเจริญมันยังน้อยไป เรียกว่าพวกขยะยังสูงสำหรับพวกมันเลยจากนั้น“แกรนด์หน้าที่นี่เป็นของเจ้า เพราะเรื่องครั้งนี้มันก็เป็นความผิดของเจ้าด้วยเช่นกันที่ไม่รายงานเรื่องการต่อต้านของพวกมันให้ข้ารู้ เพราะงั้นการเอาพวกมันออกไปจากเมืองและอาณาเขตทางเหนือ… ไม่สิ! ถ้าข้าได้ปกครองประเทศแล้วมีพวกมันอยู่เจ้าจะเป็นคนแรกที่ต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต เพราะงั้นจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยด้วยละ!”ผมก็เริ่มสั่งแกรนด์ด้านข้าง“ขะ- ข้าจะจัดการเองครับท่านไม่ต้องห่วง”“อื้ม!”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 129 ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ] ที่คุณอ่าน

เกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 129 ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ

คล้ายกับเรื่องเกิดใหม่อีกครั้งกับการแย่งชิง [จบ] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้