บทที่ 11: ราชันย์สูงสุด ปรากฏกาย!
ท้องฟ้า
มืดมนและหนาวเหน็บ!
ปรมาจารย์ศพผีมีสีหน้าอำมหิต
ในตอนนั้นเอง ร่างหกสายพุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง ซึ่งก็คือเหล่าผู้าุโทั้งหกของนิกายเซียนกระบี่เมฆาที่ไม่รวมซูฉางเกอ พวกเขาััได้ถึงกลิ่นอายของปรมาจารย์ศพผี สีหน้าของแต่ละคนจึงดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
แม้โจวยวนจะเป็ยอดฝีมือระดับเปลี่ยนิญญาเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดเฒ่าที่อายุยืนยาวหลายร้อยปีอย่างปรมาจารย์ศพผีแล้ว ทั้งสองคนอยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง!
"คนที่ข้า้าอยู่ที่ไหน?"
ปรมาจารย์ศพผีจ้องมองพวกเขาทั้งหกคน หางตาเหลือบมองไปยังทิศทางของตำหนักชิงอวิ๋นที่อยู่เบื้องล่างอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อััได้ว่าที่นั่นมีเพียงกลิ่นอายระดับิญญาก่อกำเนิดขั้นสูงสุดเพียงไม่กี่สาย เขาก็แค่นหัวเราะเยาะ
"คนที่ข้า้าอยู่ที่นั่น หากไม่อยากถูกล้างบางทั้งสำนัก ก็จงให้เ้าสำนักของพวกเ้าส่งตัวคนมาให้ข้าด้วยตัวเอง แล้วให้ศิษย์ทั้งสำนักคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาข้า บางทีหากข้าอารมณ์ดี อาจจะไว้ชีวิตพวกเ้า!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนรวมถึงโจวยวนต่างโกรธแค้นเป็อย่างมาก!
ปรมาจารย์ศพผีผู้นี้โอหังเกินไปแล้ว!
การให้ศิษย์ทั้งสำนักคุกเข่าโขกศีรษะขอขมา เช่นนั้นนิกายเซียนกระบี่เมฆาของพวกเขาไม่กลายเป็ตัวตลกของสำนักอื่นหรอกหรือ ศักดิ์ศรีของสำนักจะเหลืออะไร และในภายหน้าจะยังมีที่ยืนในห้าดินแดนใหญ่อีกได้อย่างไร?
นี่มันคือการดูิ่พวกเขาอย่างรุนแรงที่สุด!
"คนที่สัตว์ประหลาดเฒ่านี่ตามหา หรือจะเป็สองคนที่ผู้าุโซูพาตัวกลับมาในวันนี้?"
โจวยวนขมวดคิ้วมองไปยังที่พักของซูฉางเกอ ในใจรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ซูฉางเกอพาคนกลับมาก็ช่างเถอะ แต่กลับนำปัญหาใหญ่หลวงมาสู่สำนักเช่นนี้ ในฐานะผู้าุโเขากลับไม่ยอมปรากฏตัว หรือว่าคิดจะนั่งดูสำนักถูกปรมาจารย์ศพผีเข่นฆ่าล้างบาง!
เบื้องล่าง
เมื่อได้ยินคำพูดของปรมาจารย์ศพผี ศิษย์ทุกคนในสำนักต่างโกรธจนหน้าแดงก่ำ การให้ศิษย์ทั้งสำนักคุกเข่าโขกศีรษะขอขมาปรมาจารย์ศพผีเพียงคนเดียว มันเป็ความอัปยศเพียงใด ไม่เพียงแต่ดูิ่พวกเขา แต่ยังดูิ่ทั้งสำนักด้วย!
บนยอดเขาทัณฑ์ิญญา
ไป๋อวิ้นเฉินขมวดคิ้วเรียวงาม นางตัดสินใจแล้วว่า หากปรมาจารย์ศพผีรังแกกันเกินไป นางจะเชิญผู้าุโสูงสุดของตระกูลไป๋มาโดยตรง อย่างมากที่สุดก็แค่ถูกผู้าุโสูงสุดพากลับตระกูลไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ อย่างไรเสียเ้าคนสารเลวซูฉางเกอก็ไม่ได้สนใจนางอยู่แล้ว!
"เื่วุ่นวายนี้ล้วนเกิดจากซูฉางเกอ แต่ตัวเขากลับหลบอยู่ข้างล่างไม่กล้าออกมา เดิมทีข้าคิดว่าซูฉางเกอยังมีความทะนงตนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูท่าจะเป็เพียงคนขี้ขลาดเท่านั้น!" หลี่มู่ที่อยู่ข้างกายไป๋อวิ้นเฉินเอ่ยเยาะเย้ย เมื่อก่อนเขาก็รู้สึกว่าซูฉางเกอไม่ใช่สุภาพบุรุษ ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเมื่อเจอเื่ใหญ่เข้าจริง ๆ ก็เป็ได้แค่เต่าหดหัว!
โชคดีที่ศิษย์น้องไป๋ยังไม่หลงเสน่ห์มัน!
หลี่มู่ชอบไป๋อวิ้นเฉิน แต่ไป๋อวิ้นเฉินมีความรู้สึกดี ๆ ให้ซูฉางเกอ ซึ่งเป็สิ่งที่หลี่มู่ยอมรับไม่ได้ ดังนั้นในใจเขาจึงไม่เคยยอมสยบให้ซูฉางเกอเลย!
อีกด้านหนึ่ง
เสวี่ยหลิวหลีและเสวี่ยหลิวชิงมีใบหน้าซีดเผือด
พวกนางมองไปยังซูฉางเกอที่ยังคงนิ่งเฉยอยู่ในห้องบำเพ็ญเพียร สายตาอดไม่ได้ที่จะผิดหวังและหม่นแสงลง หากท่านาุโไม่ช่วยพวกนาง คนของนิกายเซียนกระบี่เมฆาต้องส่งพวกนางออกไปอย่างแน่นอน
และเมื่อคิดว่าต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของสัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างปรมาจารย์ศพผี ทั้งยังต้องถูกเขาล่วงละเมิด นั่นมันทรมานยิ่งกว่าความตายเสียอีก!
เฟิ่งหว่านชิงมองอาจารย์ของตนด้วยความไม่เข้าใจ แม้อาจารย์จะทำไม่ดีกับนาง แต่ในใจนาง อาจารย์เป็ตัวตนที่แข็งแกร่งและเก่งกาจเสมอมา เมื่อก่อนหากเจอเื่เช่นนี้อาจารย์ไม่มีทางนิ่งเฉยแน่นอน แต่ตอนนี้ทำไมรู้สึกว่าอาจารย์เปลี่ยนไป...
ความจริงแล้ว
พวกเขาทั้งหมดเข้าใจซูฉางเกอผิด
ซูฉางเกอดูเหมือนกำลังหลับตาบำเพ็ญเพียร แต่ในใจกำลังสื่อสารกับระบบ และถึงขั้นด่าระบบเฮงซวยไปรอบหนึ่งด้วย!
[ติ๊ง! ตัวละครตามเนื้อเื่ของโลกนี้ ปรมาจารย์ศพผี ปรากฏตัว!]
[ในฐานะที่โฮสต์เป็ตัวร้ายและคนระยำ การโชว์เทพตบหน้าจะขาดไปได้อย่างไร โปรดช่วยเสวี่ยหลิวหลีจัดการปรมาจารย์ศพผี เพื่อรับแต้มคนเลวแบบสุ่ม!]
[หมายเหตุ : โฮสต์สามารถลงมือได้ในจังหวะที่สำคัญที่สุดเท่านั้น ยิ่งมีความทำเท่สูงเท่าไหร่ แต้มรางวัลแบบสุ่มก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น หากลงมือก่อนเวลาจนทำลายบรรยากาศการทำเท่ ระบบจะไม่มอบแต้มรางวัลให้!]
บรรยากาศทำเท่บ้าบออะไรกัน!
จะให้เขาไปทำตัวขี้เก๊ก!
แถมยังห้ามทำลายบรรยากาศ!
แล้วยังต้องทำตัวขี้เก๊กให้ดูสูงส่งด้วย!
ซูฉางเกอเริ่มสงสัยว่าชาติที่แล้วระบบเฮงซวยนี่อ่านนิยายแนวขี้เก๊กมากเกินไปหรือเปล่า ถึงได้บังคับให้เขาพัฒนาไปในทิศทางนี้
ซูฉางเกอแค่นหัวเราะ : "ระบบเฮงซวย ไม่อย่างนั้นข้ายกโอกาสนี้ให้เ้า เ้าลองไปทำเท่ดูหน่อยเป็ไง?"
ระบบ : [...]
สรุปคือซูฉางเกออยากจะลงมือทันที แต่ระบบเตือนเขาว่าตอนนี้ยังไม่ได้ มิฉะนั้นจะไม่มีแต้มรางวัล!
ไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องแสร้งหลับตาบำเพ็ญเพียร ทำเป็ไม่ได้ยินเื่ราวที่เกิดขึ้นภายนอก
และบนกลางอากาศ
ปรมาจารย์ศพผีไม่ได้เห็นโจวยวนและคนอื่น ๆ อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เขายังถึงขั้นกวาดสายตามองศิษย์หญิงจำนวนมากในสำนักอย่างหยอกล้อ เลียริมฝีปากแล้วยิ้มอย่างประหลาด
"นึกไม่ถึงว่าศิษย์หญิงของนิกายเซียนกระบี่เมฆาจะมีพร์ไม่เลว สำนักศพผีของข้า่นี้ยังขาดศิษย์หญิงอยู่พอดี ข้าเปลี่ยนใจแล้ว นอกจากผู้หญิงสองคนนั้น พวกเ้าจงส่งศิษย์หญิงมาให้ข้าอีกสักร้อยคน แล้วเื่ในวันนี้ข้าจะไม่ถือสา!"
"มิฉะนั้น รอให้ข้าทำลายสำนักของพวกเ้า สตรีข้าจะเอา ศิษย์หญิงข้าจะเอา แม้แต่รากฐานร้อยปีของสำนักพวกเ้า ข้าก็จะเอาด้วย!"
สิ้นคำพูด!
โจวยวนและคนทั้งหกต่างโกรธจัดจนตาแดงก่ำ!
ส่วนศิษย์หญิงทุกคนที่ได้ยินคำพูดนี้เบื้องล่าง ต่างใและตื่นตระหนกในทันที พวกนางย่อมรู้ดีว่าหากไปที่สำนักศพผีจะได้รับการปฏิบัติอย่างไร ศิษย์หญิงของสำนักศพผีเกือบทั้งหมดเป็เพียงของเล่นของศิษย์ชาย และส่วนใหญ่ยังเป็เตาหลอมมนุษย์ที่ศิษย์ชายใช้ในการบำเพ็ญเพียร เมื่อเข้าไปแล้ว มีชีวิตอยู่ก็ไม่ต่างจากตาย!
"ผู้าุโใหญ่..."
เหล่าศิษย์หญิงมองไปยังโจวยวนและผู้าุโท่านอื่น ๆ ด้วยความหวาดหวั่น พวกนางไม่อยากถูกส่งไปยังสำนักศพผี ที่นั่นเป็สถานที่ราวกับขุมนรก หากพวกนางเข้าไป ชีวิตทั้งชีวิตนี้คงพังพินาศ!
โจวยวนนิ่งเงียบไม่พูดจา
ผู้าุโท่านอื่น ๆ แม้จะโกรธ แต่ก็ไม่กล้าขยับเขยื้อน พวกเขารู้ดีว่าพลังระดับิญญาก่อกำเนิดอันน้อยนิดของตน ต่อหน้าปรมาจารย์ศพผีไม่สามารถสร้างแรงกระเพื่อมใด ๆ ได้เลย บางทีโจวยวนอาจจะพอสู้กับปรมาจารย์ศพผีได้บ้าง
แต่ไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย!
ถึงตอนนั้นก็มีแต่จุดจบคือสำนักถูกทำลายและผู้คนล้มตาย!
ทั้งหมดเป็เพราะเ้าคนสารเลวซูฉางเกอที่นำปัญหาใหญ่หลวงมาสู่สำนัก แถมยังหลบอยู่ข้างล่างไม่กล้าปรากฏตัว รอให้เ้าสำนักกลับมา จะต้องให้เ้าสำนักลงโทษเขาอย่างหนักแน่นอน!
"อะไรกัน ไม่มีใครตอบข้าหรือ?"
ปรมาจารย์ศพผียิ้มเยาะ
ในใจยิ่งดูแคลนสถานที่อย่างนิกายเซียนกระบี่เมฆาแห่งนี้ เหล่าผู้าุโกลุ่มนี้เหมือนขยะ ต่อหน้าเขาไม่กล้าแม้แต่จะพูดสักคำ สำนักเล็ก ๆ เช่นนี้ เขาเพียงสะบัดมือก็ทำลายได้แล้ว
"ผู้าุโใหญ่ หรือว่า... พวกเราส่งสตรีสองคนที่ผู้าุโซูพามาให้เขาไปเถิด..."
มีผู้าุโคนหนึ่งกระซิบเบา ๆ โดยใช้พลังิญญาห่อหุ้มเสียงไว้ มีเพียงโจวยวนและคนอื่น ๆ เท่านั้นที่ได้ยิน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
โจวยวนหันกลับไปมอง เห็นว่าเป็ผู้าุโหก จ้าวอวิ่นเฉิน ที่มีระดับบำเพ็ญเพียรต่ำที่สุด เขาถลึงตาใส่และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า
"หุบปาก เ้าคิดจะส่งศิษย์หญิงของสำนักเราให้เขาด้วยหรือ ต่อให้ข้าต้องสู้จนตัวตาย ข้าก็จะปกป้องศิษย์ในสำนักให้ปลอดภัย!"
"แต่ถ้าเราไม่ทำตามที่เขาบอก ใครที่นี่จะหยุดเขาได้ ถึงตอนนั้นเขาก็จะชิงตัวศิษย์หญิงของสำนักไปอยู่ดี มิหนำซ้ำอาจต้องสังเวยชีวิตศิษย์ทั้งหมดด้วย!"
"จ้าวอวิ่นเฉิน เ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!"
...
ปรมาจารย์ศพผีหรี่ตาลง ในดวงตามีความหยอกล้อและเยาะเย้ย
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินเสียงทะเลาะกันของโจวยวนและคนอื่น ๆ
เมื่อมองท่าทางของโจวยวน ปรมาจารย์ศพผีก็แค่นหัวเราะในใจ ฝ่ามือพลันตะปบลงไปยังศิษย์หญิงคนหนึ่งที่อยู่เบื้องล่าง
"ในเมื่อพวกเ้าตัดสินใจไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะลงมือเอง!"
แรงกดดันแห่งความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้งจู่โจมเข้ามา ศิษย์หญิงที่ถูกปรมาจารย์ศพผีเล็งเป้าไว้ชะงักไปครู่หนึ่ง วินาทีต่อมาใบหน้าของนางก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ ในดวงตามีความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวที่ไม่อาจระงับได้...
"หยุดมือ!"
โจวยวนเองก็ลนลาน แต่ความเร็วของปรมาจารย์ศพผีนั้นรวดเร็วเกินไป ในตอนนี้การลงมือเพื่อขัดขวางนั้นไม่ทันการณ์เสียแล้ว
ตูม!
ฝ่ามือตะปบลงมา ศิษย์หญิงตกอยู่ในความสิ้นหวัง
ทว่า!
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าศิษย์หญิงผู้นั้นจะต้องถูกทำร้าย บนท้องฟ้าพลันมีแรงกดดันอันมหาศาลและน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง พร้อมกับกลิ่นอายอันน่าเกรงขามที่ราวกับสั่นะเืไปทั่วทั้งฟ้าดิน ประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลาย เทพเ้าตื่นจากการหลับใหล แผ่ซ่านลงมาจากชั้นเมฆ!
พร้อมกันนั้น ยังมีเสียงที่ทุ้มต่ำและทรงพลังราวกับดังมาจาก์เก้าชั้น
"วันนี้ข้าขอดูว่าใครกล้าแตะต้องนิกายเซียนกระบี่เมฆาแห่งนี้!"
ตูม!
ทันทีที่ประโยคนี้หลุดออกมา ก็ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางวันแสก ๆ !
สั่นะเืจิติญญาของทุกคนโดยตรง!
กลิ่นอายบนท้องฟ้านั้นยิ่งใหญ่และกว้างขวางเกินไป แข็งแกร่งจนทำให้ทุกคนรู้สึกสั่นสะท้านจากส่วนลึกของหัวใจ!
ยิ่งกว่านั้นคือความตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ!
นั่นคือกลิ่นอายของยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุด!
นั่นคือสง่าราศีที่เพียงแค่ปรากฏตัว ก็เพียงพอจะทำลายฟ้าดินได้!
ยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุด?!
นิกายเซียนกระบี่เมฆามียอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดคอยคุ้มครองอย่างนั้นหรือ?!
แม้แต่โจวยวนและคนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงนิ่งค้าง จากนั้นในดวงตาก็เต็มไปด้วยความดีใจอย่างยิ่งและความไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมียอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดมาช่วยพวกเขา?!
นั่นคือยอดฝีมือระดับราชันย์สูงสุดในตำนานเชียวนะ!
ตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่แม้แต่เ้าดินแดนของห้าดินแดนใหญ่เห็นแล้วยังต้องคุกเข่าให้!
443
