ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าขยี้สวาทที่ต่างโลก

        เพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับความเงี่ยนที่อยากจะขยี้ประตูหลังของเธอ มันก็เลยทำให้ผมไม่ได้สังเกตถึงข้อความที่ขึ้นมาในตอนแรก กว่าที่จะสนใจมันก็เป็นตอนที่ขยี้ประตูหลังของเธอจนแตกคารูแล้ว ถึงได้รู้ว่าเลเวลของตัวเองมันเพิ่มขึ้นมาเยอะเป็นอย่างมาก จากสามสิบกว่าเป็นห้าสิบในตอนที่ได้แตกในใส่รูหี และได้เพิ่มขึ้นอีกครั้งเป็นเลเวลหกสิห้าในตอนที่ได้แตกคารูประตูหลัง ซึ่งมันก็เป็นจำนวนเลเวลที่เพิ่มขึ้นเยอะเป็นอย่างมาก จนผมแทบจะไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเองเลย

[มีร่าLV.123]

        จนได้เห็นเข้ากับเลเวลของเธอก็ถึงได้เข้าใจว่าทำไมเลเวลของผมมันถึงเพิ่มขึ้นมาอย่างมากมายเยอะขนาดนี้

        เมื่อกว่าหนึ่งพันปีที่แล้วโลกใบนี้ถูกปกครองโดยสองเผ่าพันธุ์ ได้แก่ชาวสวรรค์ และเผ่ามาร ชาวสวรรค์อาศัยอยู่บนมหานครลอยฟ้าที่เรียกว่า 'ดราซิลล์' ส่วนเผ่ามารนั้นอาศัยอยู่บนพื้นโลกในแผ่นอันห่างไกลที่ถูกเรียกว่าทวีปมืด เผ่ามารได้แบ่งพื้นที่อยู่อาศัยกับเหล่ามนุษย์อย่างชัดเจน เพราะว่าไม่อยากมีปัญหาขัดแย้งกับมนุษย์ ถึงจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง แต่เผ่ามารนั้นไม่ชอบการเข่นฆ่าที่ไร้ประโยชน์

        ต่างกับชาวสวรรค์ ที่ต้องการจะครอบครองทรัพยากรทั้งโลกนี้เอาไว้กับฝั่งตัวเองทั้งหมด พวกเขาเลยเริ่มหลอกลวงเหล่ามนุษย์ให้งมงายไปกับความศรัทธาของตัวเอง จนกลายเป็นดุจดั่งเทพเจ้าในสายตาของพวกเขา ถึงขนาดที่เหล่ามนุษย์เรียกสถานที่อยู่อาศัยอันเป็นมหานครลอยฟ้าของพวกเขาว่า 'สรวงสวรรค์'

        ชาวสวรรค์นั้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก เพียงแค่กระดิกปลายนิ้วมือก็สามารถฆ่ามนุษย์ได้อย่างง่ายได้ แม้ว่ามนุษย์คนนั้นจะมีพลังเวทย์ที่แข็งแกร่งขนาดไหนก็ตาม เพราะพลังศักดิ์สิทธิ์ของชาวสวรรค์นั้น มีพลังอานุภาพมากกว่าพลังเวทย์เป็นอย่างมาก แต่ที่พวกเขาเลือกที่จะจูงจมูกมนุษย์ก็เพราะว่าต้องการจะใช้เหล่ามนุษย์ผู้โง่เขลาเป็นตัวหมากในการโค่นล้มฝ่ายมาร

        'โอไรออน' เจ้าแห่งแสงนิรันดร์ ชายผู้เป็นผู้นำของเหล่าชาวสวรรค์ เขาเป็นคนคิดแผนการนี้ขึ้นมา และเมื่อทุกอย่างสุกงอมจนเต็มที่ เขาก็ส่งให้เหล่าชาวสวรรค์ที่มนุษย์สรรเสริญเหมือนเทพเจ้านั้นไปเป่าหูมนุษย์ในทันที ว่าให้พวกเขาทำสงครามกับเผ่ามาร กว่าที่เผ่ามารจะรู้ตัวทั่วทั้งทวีปมืดก็กลายเป็นสนามรบที่กลายเป็นทะเลเลือดไปเสียแล้ว

        แต่ฝ่ายมารก็รู้ตัวได้ทันว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนการของชาวสวรรค์ 'ฮาเดส' เจ้าแห่งจอมมาร ชายผู้เป็นผู้นำของเผ่ามารนั้น ก็ได้จัดกองทัพเข้าทำศึกกับเหล่าชาวสวรรค์ในทันที ทั่วทั้งแผ่นดินถูกละเลงไปด้วยเลือดสีแดงสดทั่วทุกทวีป ทุกทิศทุกทางที่เผ่ามารยกทัพไปต่างถูกละเลงไปด้วยทะเลเลือด มนุษย์ผู้โง่เขลาที่ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกชาวสวรรค์หลอกใช่นั้น ต่างสาปแช่งฝั่งมารแล้วตายไปพร้อมกับความเขลาที่ยังคงสรรเสริญชาวสวรรค์ที่พวกเขาสักการบูชาดุจเทพ

        จนมาถึงวันที่ศึกตัดสินระหว่างเผ่ามารและชาวสวรรค์เกิดขึ้น วันที่มหานครอันรุ่งโรจน์อย่างดราซิลล์ถูกทำให้ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เมื่อมหานครอันเป็นจุดกำเนิดพลังศักดิ์สิทธิ์ของชาวสวรรค์ถูกดึงให้ร่วงหล่นลงมา พวกเขาก็เริ่มสูญเสียพลังอันแข็งแกร่งของตัวเองไปทีละน้อยทีละน้อย แต่ถึงกระนั้นฝ่ายมารเองก็สูญเสียพรรคพวกของตัวเองไปเป็นจำนวนมากเหมือนกัน จนในท้ายที่สุดกลางสนามรบที่มีแผ่นดินของมนุษย์เป็นเวทีนั้นก็เหลือเพียงแค่ โอไรออนกับฮาเอสที่ยังกำศึกต่อไหว

        พวกเขาเข้าห้ำหั่นกันอย่างยาวนานจนต่างฝ่ายต่างแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกแล้ว โอไรออนที่เห็นว่าฮาเดสอ่อนแอลงเต็มทนก็เลยทุ่มพลังทั้งหมดของตัวเองจัดการเขาในการโจมตีครั้งสุดท้าย โดยที่ไม่รู้เลยว่าฮาเดสได้ซ่อนไพ่ลับบางอย่างเอาไว้ ฮาเดสได้ใช้เวทย์ผนึกโดยแลกกับพลังชีวิตที่เหลือของตัวเองทั้งหมด เพื่อผนึกร่างของโอไรออนเอาไว้ใต้มหานครอันรุ่งโรจน์ของเขาเอง จองจำเจ้าแห่งชาวสวรรค์ไว้ใต้มหานครแห่งนั่นไว้ตลอดกาล หรือจนกว่าจะมีใครมาปลดปล่อยเขาออกไป และนั่นก็เป็นจุดสิ้นสุดของชาวสวรรค์และเผ่ามาร ก่อนที่จะกลายเป็นยุคของมนุษย์อย่างเต็มตัว

        "ถ้าอย่างนั้นหรือว่า......"

        "ใช่ หอคอยแห่งนี้คือมหานครที่เคยรุ่งโรจน์ดราซิลล์"

        "หมายความว่าเจ้าแห่งชาวสวรรค์อะไรนั่นถูกฝังอยู่ใต้นี้อย่างนั้นเหรอ"

        "หอคอยแห่งนี้มีทั้งหมดหนึ่งร้อยชั้น ชั้นที่ห้าสิบเอ็ดจนถึงชั้นที่หนึ่งร้อยนั้นตั้งอยู่บนพื้นดิน แต่ละชั้นก็เหมือนบานประตูที่กักขังโอไรออนเอาไว้ มอนสเตอร์แต่ละตัวก็เหมือนยามที่เฝ้าบานประตูเหล่านั้น ส่วนชั้นที่หนึ่งถึงห้าสิบที่อยู่ใต้ดินนั้น เป็นชั้นที่คอยปิดผนึกพลังของโอไลออนเอาไว้ กักขังไม่ให้ใครล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของเขา"

        ผมไม่แน่ใจเลยว่าสิ่งที่มีร่าพูดนั้นเป็นความจริงขนาดไหน เพราะเดิมทีแล้วตัวผมก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับโลกใบนี้เลย อันที่จริงผมไม่คิดที่จะสนใจอะไรมันด้วยซ้ำ เป้าหมายเพียงอย่างเดียวของผมมีแค่ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น แล้วไปจับยัยเทพธิดาเฮงซวยทำเมียเพื่อเป็นการล้างแค้นก็เท่านั้น แต่ถ้าเธอคนนี้พูดแบบนี้ก็หมายความว่าเธอนั้นอยู่คนละฝั่งกับรีฟาร์ เพราะสิ่งที่รีฟาร์ต้องการ คือให้ผมนั้นจัดการจอมมารที่กำลังจะฟื้นคืนชีพขึ้นมา แต่เท่าที่ฟังจากที่มีร่าเล่าดูเหมือนว่าจอมมารจะตายไปตั้งแต่เมื่อพันปีก่อนแล้วในมหาสงครามครั้งนั้น

        "นายท่านคงรู้สึกสับสนใช่ไหมเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะทำให้นายท่านได้เห็นมัน มหาสงครามที่นายท่านเคยเข้าร่วมเมื่อนานมาแล้ว" ในตอนที่พูดจบมีร่าก็ได้ขยับตัวเข้ามาแล้วกดเขี้ยวอันแหลมคมกัดลงมาที่ต้นคอของผม

        พลั่บ!!!!! ซึ่งในวินาทีที่เธอกัดลงมานั้น ผมก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกดึงเข้าไปในประตูต่างมิติ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าภาพตรงหน้ามันเป็นสนามรบที่ถูกละเลงไปด้วยเลือดทั่วทั้งแผ่นดิน กับชายสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

        "เทพอัสนีคำราม" พลั่บ!!!!

        "นั่นมัน........." เจ้าของเสียงที่พูดท่าเทพอัสนีคำรามนั้นไม่ว่าจะมองยังไงเขาก็คือตัวอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ไม่ว่าจะหน้าตา เสียงพูด หรือแม้กระทั่งดาบมุรามาสะในมือมันก็คือดาบของผม แม้แต่ท่าที่เขาใช่โจมตีมันก็คือเพลงดาบของผมด้วย เพียงแต่ว่าพลังทำลายของมันนั้นมหาศาลและรุนแรงกว่าเป็นอย่างมาก เขาเพียงแค่ฟาดคมดาบลงไปตรงหน้าเบาๆ สายฟ้าสีดำก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าเป็นทางยาวพุ่งตรงไปยังเป้าหมายอันเป็นชายคนหนึ่งที่มีรูปร่างราวกับทวยเทพ ผมของเขาเป็นสีทองอ่อน และมีปีกสีขาวขนาดใหญ่อยู่ที่กลางแผ่นหลัง

        "ดวงดาราแห่งแสง" ที่เขาเองก็ปล่อยการโจมตีกลับไปเช่นเดียวกัน เป็นลำแสงที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากปลายนิ้ว ที่พลังทำลายล้างของมันนั้นรุนแรงไม่แพ้กันเลย

        การต่อสู้ของเขาสองคนมันเกินสามัญสำนึกของผมไปไกลมาก เพียงแค่พริบตาเดียวภูเขาก็หายไปทั้งลูก จากนั้นทุกอย่างมันก็เป็นไปตามที่มีร่าเล่าให้ฟัง ชายผมทองคนนั้นที่น่าจะเป็นโอไรออนถูกชายอีกคนที่น่าจะเป็นฮาเดสจับผนึกเอาใต้หอคอยไว้ก่อนที่ตัวเขาจะสูญสลายไป

        "ข้าสัญญาว่ากลับมาหาเจ้าในสักวัน......มีร่า....." กับคำพูดสุดท้ายที่เขาพูดเอาไว้กับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่สลบไสลอยู่

        "ไม่นะ ท่านโอไลออน ไม่นะ ไม่!!!" และเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดังขึ้นมา พร้อมกับร่างอันไร้เรี่ยวแรงของเธอที่พยายามตะเกียกตะกายตรงไปยังหอคอยที่มีร่างของโอไลออนถูกผนึกอยู่เบื้องล่าง ถึงจะดูไม่เหมือนในตอนนี้เท่าไหร่นัก แต่เธอคนนั้นคือไดอน่ายัยเทพธิดาเฮงซวยอย่างไม่ผิดแน่นอน ซึ่งนั่นก็คือทั้งหมดที่ผมได้เห็นก่อนที่ตัวเองจะถูกดึงกลับยังโลกแห่งความเป็นจริง

        "นี่มัน........หมายความว่าอะไรกัน" ทุกอย่างที่ผมได้เห็นนั้นมันเกินกว่าที่ตัวผมจะทำความเข้าใจได้ ไหนจะเรื่องมหาสงครามของชาวสวรรค์กับเผ่ามาร ไหนจะเรื่องที่ความจริงว่าหอคอยนี้คือสิ่งที่ผนึกเจ้าแห่งชาวสวรรค์เอาไว้อีก แถมยังเรื่องยัยเทพธิดานั่นที่เธอเป็นชาวสวรรค์ และตัวผมที่มีหน้าตาเหมือนกันกับจอมมารคนนั้นอีก

        "ตอนนี้ท่านคงเข้าใจทุกอย่างแล้ว ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ยินดีด้วยสำหรับการกลับมานะเจ้าคะ"

        "ไม่...ฉันไม่เข้าใจ....ไม่เข้าใจอะไรเลยในตอนนี้" ผมไม่เข้าใจมันจริงๆ ไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเรื่องบ้าอะไรกันแน่

        "ไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะอธิบายให้นายท่านได้เข้าใจเอง"

        .

        .

        สำหรับโลกใบนี้ตัวผมคือเจ้าแห่งจอมมารผู้มีชีวิตอยู่เมื่อหนึ่งพันปีที่แล้ว แต่ด้วยมหาสงครามที่ผมเอาพลังชีวิตของตัวเองเข้าแลก มันทำให้ผมตายจากโลกนี้ไป แล้วไปเกิดใหม่ที่อีกโลกหนึ่งในฐานะชายหนุ่มธรรมดาๆ ผู้มีชื่อว่าเซย์จิ ก่อนที่จะถูกอัญเชิญมายังโลกใบนี้อีกครั้งในฐานะผู้กล้าแห่งกามอารมณ์ ผู้กล้าขยะที่ไม่มีใครต้องการ โดยฝีมือของไดอาน่าชาวสวรรค์คนสุดท้ายหรือเทพธิดาแห่งแสงของเหล่ามนุษย์ในตอนนี้ ที่ตัวเธอนั้นจำไม่ได้เลยว่าในอดีตเมื่อหนึ่งพันปีก่อน ผมที่ตัวเองอัญเชิญมานั้นคือจอมมารที่เป็นคนผนึกผู้นำของตัวเองไว้

        ซึ่งการอัญเชิญผู้กล้ามาเพื่อปราบจอมมารนั้นก็เป็นเรื่องที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกลวงทุกคน เพราะความจริงแล้วโลกใบนี้ไม่ต้องการผู้กล้าเลย สิ่งที่ต้องการผู้กล้าคือเธอต่างหาก ผู้กล้าจะเดินทางมายังโลกใบนี้พร้อมด้วยพลังอันแข็งแกร่งของธาตุทั้งสี่ ที่เมื่อรวบรวมพลังธาตุทั้งหมดนั้นเข้าด้วยกัน จะกลายเป็นต้นกำเนิดของพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มอบความแข็งแกร่งให้กับเธอได้อีกครั้ง รวมไปถึงมันเป็นตัวกลางสำคัญในการปลดปล่อยโอไรออนออกมาจากหอหอยที่จองจำเขาอยู่ด้วย เพราะแบบนั้นเธอเลยไม่ต้องการผู้กล้าแห่งกามอารมณ์ ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างพลังศักดิ์สิทธิ์เช่นผม

        "ไดอาน่าใช้เวลาหลายร้อยปีในการรวบรวมพลังอันบริสุทธิ์ของธาตุทั้งสี่จากเหล่าผู้กล้าแต่ละรุ่น เพื่อแปลเปลี่ยนให้มันเป็นต้นกำเนิดของพลังศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเธอนั้นก็ใกล้จะทำมันสำเร็จแล้ว ผู้กล้าทั้งสามที่เดินทางมาถึงโลกใบนี้ก่อนหน้าท่านหลายปีก็สุกงอมจนเต็มที่ เหลือเพียงแค่ผู้กล้าแห่งอัคคีอีกคน เธอก็จะสมปรารถนาในการสร้างแก่นแห่งพลังศักดิ์สิทธิ์"

        "ถ้าเธอทำสำเร็จมันจะเป็นยังไงต่อ"

        "เธอก็จะพิชิตหอคอยแห่งนี้ แล้วปลดปล่อยโอไลออนออกมาจากใต้หอคอย จากนั้นโอไลออนก็จะปกครองโลกใบนี้อีกครั้งด้วยพลังอันมหาศาลของเขา ที่อาจจะหมายถึงล้างบางทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้ทั้งหมด โดยการแปรเปลี่ยนพลังชีวิตของทุกชีวิตให้กลายเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์ของมหานครอันรุ่งโรจน์ เพื่อสร้างเผ่าพันธุ์ของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง"

        "........." ผมที่ได้ฟังแบบนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะนั่นหมายความว่าถ้าเขาถูกปลดผนึกออกมาได้ ทั้งรีฟาร์ ทั้งมาริ ทั้งโมนา หรือแม้แต่ตัวผมเองก็อาจจะต้องตายไปด้วย "หมายความว่าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้ไดอาน่ารวบรวมพลังของผู้กล้าได้สำเร็จ รวมไปถึงต้องหยุดยั้งไม่ให้เธอพิชิตหอคอยได้ด้วยใช่ไหม"

        "ไม่ใช่เจ้าค่ะ เราจะไม่ขัดขวางเธอ เราจะปล่อยให้เธอปลดปล่อยโอไลออนออกมา เพราะตอนนี้ท่านอยู่ที่นี่แล้ว มหาจอมมารผู้ที่จะจัดการโอไลออนคนนั้นได้ ครั้งนี้เราจะไม่ผนึกเขาอีกแล้ว แต่จะทำให้เขาหายไปตลอดกาล"

#ผู้กล้าขยี้สวาท