ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

        หนิงเฟยหลงรู้สึกสับสน ในใจรู้สึกหวาดหวั่น ชายหนุ่มที่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเลยตระกูล ครอบครัว คนรอบข้างจะเป็นเช่นไรแม้ว่าสิบวันที่ผ่านมาไม่อาจชี้ชะตาได้ทั้งหมดแต่ระหว่างตระกูลใหญ่ทั้งสามต้องเกิดสิ่งเลวร้ายขึ้นแน่ที่เขากังวลที่สุดคงจะเป็นน้องสาว นางอยู่ในสำนักยุทธ์หลวงไม่รู้ว่าปลอดภัยหรือไม่?

        ชายหนุ่มควบม้าไปเร็วกว่าใครจนลืมไปว่า ม้านั้นกำลังจะหมดแล้ว พลั่ก ! ตุบ !เป็นดั่งที่คาด ม้าหมดแรงล้มลงกลางทางสิ้นใจตาย หนิงเฟยหลงเร่งกำลังมันมากเกินไปแต่เขาก็ยังไม่หยุด ในเมื่อม้าตายเช่นนั้นข้าก็จะใช้เท้าคู่นี้ทะยานไป !

        ปัก !

        กลุ่มคนชุดดำกว่ายี่สิบคนบุกตรงเข้ามา

        “หือ ? มีคนลอบโจมตี ?”หนิงเฟยหลงไม่ได้ชะลอความเร็วแต่เร่งความเร็วขึ้นไปอีก

        ผ่านมาได้สักพัก เสียงกัมปนาทสนั่นมาจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น !!”

        ...

        “ทั้งสองรีบหนีไปพวกข้าจะต้านไว้เอง !” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้นใช้แรงผลักส่งให้ถูเหวินเจี้ยนและหลี่ฮุ่ยหลัน พุ่งพรวดไปด้านหน้าจากนั้นตนเองและผู้อาวุโสอีกแปดคนก็เคลื่อนที่เข้าปะทะกับกลุ่มคนที่ลอบโจมตี

        หลี่ฮุ่ยหลันรู้สึกตระหนกไม่น้อยผ่านมาเพียงครู่เดียวขบวนของสำนักยุทธ์หลวงก็ถูกโจมตีอีกแล้วนางนั้นยังไม่เคยพบเจออันตรายมากมาย เมื่อเจอแล้วก็ทำอะไรไม่ค่อยจะถูก ต่างจากหนิงเฟยหลงที่ผ่านเรื่องราวยุ่งยากมาแล้วจึงดูเป็นปกติกว่า

        ถูเหวินเจี้ยนไม่คิดจะรอหลี่ฮุ่ยหลันทะยานแซงหน้าไล่ตามหนิงเฟยหลงไปติด ๆ

        หรือว่าเขาจะรักตัวกลัวตายจึงรีบหนีไป ? ในความคิดของหลี่ฮุ่ยหลันถูเหวินเจี้ยนอาจจะเป็นคนแบบนั้น

        ตอนนี้สถานการณ์ไม่คิดดีนักทหารพันนายที่ตามมาด้วยก็ติดอยู่ที่ด่านหนันเฉิงจ้าวหอโอสถก็รั้งท้ายอยู่กับหน่วยทหารม้าซ่งผู้อาวุโสเองก็ร่วมกันต่อต้านกลุ่มคนที่ลอบโจมตีไม่ว่าจะดูยังไงสถานการณ์มันก็ยุ่งยาก

        หลี่ฮุ่ยหลันเองก็อยากจะเข้าช่วยผู้อาวุโสแต่เมื่อเห็นฝีมือของคนกลุ่มนั้นแล้ว เห็นทีจะเป็นตัวถ่วงไปเปล่า ๆ จึงตัดใจหนีแทนเพื่อไม่เพิ่มภาระขึ้นไปอีก

        ทว่าระหว่างที่นางกำลังเข้าใกล้หนิงเฟยหลง จู่ ๆในมือของถูเหวินเจี้ยนก็ปรากฏพัดรูปแบบหนึ่งขึ้น พร้อมกับปราณวายุพุ่งเข้าใส่หนิงเฟยหลง

        “ศิษย์น้องระวัง !!!!!!” หลี่ฮุ่ยหลันตะโกนสุดเสียงด้วยความตกใจ ถูเหวินเจี้ยนทรยศ ?คนตระกูลถูเชื่อไม่ได้จริง ๆ “ย้ากกก !!!!”หลี่ฮุ่ยหลันทะยานร่างตามไปด้วยความเร็วสูงสุด มือลุกโชนไปด้วยเพลิงอัคคีนางที่เป็นผู้หลอมโอสถต้องทำได้อยู่แล้ว

        หนิงเฟยหลงหรี่ตาแคบ ถูเหวินเจี้ยนจะทำร้ายเขาพริบตาก็เปลี่ยนเป็นเงาเลือนราง ถูเหวินเจี้ยนผงะ “เกิดอะไรขึ้น ?เมื่อครู่มันยังอยู่ตรงนี้”

        ตูม !!

        ถูเหวินเจี้ยนถูกหลี่ฮุ่ยหลันใช้หัตถ์เพลิงโจมตีร่วงหล่นสู่พื้นดินเกิดเป็นหลุมตื้น

        “ศิษย์น้องเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ?” ดูท่านางจะเป็นกังวลมาก

        “ข้าไม่เป็นไร แต่ทำไมเขาถึงโจมตีข้า ?” หนิงเฟยหลงทอดสายตาอันเยียบเย็นลงไปไอสังหารก็แผ่ไปถึงถูเหวินเจี้ยนในพริบตา

        “!!!!” ถูกเหวินเจี้ยนก็พลันสั่นสะท้านเล็กน้อยนี่นะหรือพลังของผู้ต่อกรกับจ้าวหอสงครามพลังนี้คงมีเพียงจ้าวหอเท่านั้นที่ยับยั้งได้ !ข้าในตอนนี้ยังสู้มันไม่ได้ !

        “ยะ..ยังไม่ลงมืออีก จะรอให้ข้าตายก่อนหรือยังไง !!”ถูเจี้ยนแผดเสียงร้องด้วยความกลัวปนโทสะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

        ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ !

        “พวกเจ้า !” หนิงเฟยหลงจำได้ทันทีพวกนี้เป็นใคร ?พวกมันคือกลุ่มคนที่ลอบสังหารในนครหลวงเพ่ย !

        “ที่แท้ก็เป็นคนของเจ้า !!” หนิงเฟยหลงมองถูเหวินเจี้ยนด้วยสายตาเยียบเย็นกว่าเดิมถูเหวินเจี้ยนก็พลันสั่นระริก !

        “ฆ่าพวกมัน !” ถูเหวินเจี้ยนออกคำสั่งแล้วก็เช็ดเลือดที่มุมปาก จากนั้นรีบวิ่งหนีออกไป

        หลี่ฮุ่ยหลันไม่สงสัยในความขี้ขลาดของอีกฝ่ายเลย

        “ศิษย์พี่หญิงนี่อาจยุ่งยากหน่อย แต่ท่านช่วยหนีไปได้หรือไม่ ?”ชายหนุ่มเอ่ยคล้ายเป็นห่วงเป็นใย

        หญิงสาวหันมองชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจ“ดูท่าแล้วศิษย์น้องเจ้าก็ไม่แย่เลย” นางรู้สึกชื่นชมชายหนุ่มมากยิ่งขึ้นใบหน้าของนางแดงขึ้นเล็กน้อย ดูน่ารักยิ่งน่ารักกว่าตอนเย็นชาเป็นไหน ๆ

        “ท่านไปเถอะ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่ไป

        หญิงสาวยังคงทำสีหน้าที่จริงจังคล้ายจะร่วมสู้ด้วย ไม่ยอมจากไปอันที่จริงนางค่อนข้างจะเป็นห่วงโดยเฉพาะการต่อสู้กับกลุ่มคนลึกลับที่ไม่รู้พลังความสามารถจะทิ้งให้ศิษย์น้องต่อสู้อย่างลำพังได้อย่างไร ?

        เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังไม่ไปเขาก็ยิ่งหงุดหงิด “ท่านไปเถอะ มันเกะกะนะ !! รีบ ๆ ไปได้แล้ว !!!!” หลี่ฮุ่ยหลันอึ้ง ใบหน้าเหวอหวา เจ้านี่มันไล่ข้า ?

        “หืม ? กล้านักนะศิษย์น้อง !!!!” จู่ ๆหนิงเฟยหลงก็รู้สึกว่าศิษย์พี่หญิงที่ผอมบางกลับตัวใหญ่โตมโหฬารด้านหลังมันเย็นเฉียบราวกับมีก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่มาวางไว้ใกล้ ขนทั่วร่างก็พลันลุกซู่!

        แต่ก็ไม่ได้สนใจไม่มีเวลามาต่อกรกับนางหรอกปัญหาตอนนี้คือผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสี่แล้วการปะทะกันโดยไม่เปิดเผยที่มาของวรยุทธ์เป็นเรื่องที่รับมือยากแต่เมื่อต่อสู้ไปเรื่อย ๆ อีกฝ่ายจะเริ่มเสียเปรียบ หากยังไม่เปิดเผยวรยุทธ์ที่แท้จริงแต่ก็ไม่มีเวลาถึงขนาดนั้น ต้องรีบ ๆ ทำให้จบ ๆ ไปถูเหวินเจี้ยนที่หนีไปได้นั่นคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด หากมันไปเรียกกำลังเสริมมาพวกเราแย่แน่ !

        “ศิษย์พี่ข้าล้อเล่นเท่านั้น ท่านแข็งแกร่งและเก่งกาจมากช่วยตามถูเหวินเจี้ยนไปได้หรือไม่ ?” ดูเหมือยว่าพลังอันน่าสะพรึงนั่นจะหายไปก่อนที่หญิงสาวจะพุ่งพรวดออกไปยังทิศทางที่ถูเหวินเจี้ยนหลบหนี

        แต่ไหนเลยคนทั้งสี่จะปล่อยให้หญิงสาวหนีไปได้โดยง่ายแส้ฟาดออกคลื่นพลังหยวนก็ระเบิดออก

        ตูม !!

        หญิงสาวโดนเข้าไปแล้ว ? ไม่..ไม่ใช่นั่นมันชายหนุ่ม !!

        หนิงเฟยหลงกระชากแส้นั้นไว้ กวาดตามองคนทั้งสี่ทั้งสี่คนนั้นล้วนมีอาวุธที่แตกต่างกัน หนึ่งกระบี่ หนึ่งกระบอง หนึ่งแส้ หนึ่งมือใช่แล้วมือนั่นแหละ

        เมื่อสังเกตครบแล้วก็เลือกที่จะเข้าโจมตีก่อนเลย กระบี่ปรากฏขึ้นที่มือขวาขับขานพลังปราณสายลมหมุนวนคลั่ง !

        สะบั้นสายลม !

        ตูม !

        คนที่ใช้กระบี่ถอยร่นออกไปเปิดทางให้ชายหนุ่มเข้าประกบกับคนที่ใช้แส้ทันทีหนิงเฟยหลงเงื้อกระบี่จะฟันคนผู้นั้น ทว่ากระบี่ถูกหยุดเอาไว้ด้วยกระบองทั้งสี่คนนี้ผลัดกันรุกรับโดยธรรมชาตินี่น่ากลัวกว่าจอมยุทธ์ผู้เก่งกล้าเป็นไหน ๆ

        คนมากพลิกแพลงได้มาก หากจับจุดนี้ได้ทั้งสี่ก็แทบไร้เทียมทาน !

        ไม่รอให้หนิงเฟยหลงได้ตั้งตัว พลังหยวนสายหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาผู้ใช้หัตถ์ลงมือแล้ว

        หนิงเฟยหลงใช้ก้าวชมจันทร์หลบออกมา การโจมตีนั้นพลาดเข้าใส่กระบองแทนดีดกระทบตัวผู้ใช้กระบองไถลไป เปิดช่องอีกครั้งคราวนี้ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดรอดไปแน่!

        สับเปลี่ยนสายลม ! ฝ่ามือเพลิงสีชาด !

        ตูม !!!!

        พลังอัคคีปะทุชั่วพริบตา ฝ่ามือนั้นก็ทะลุหน้าอกคนใช้แส้ทำลายอวัยวะภายในให้หลอมละลายกลายเป็นผุยผง

        “ที่แท้ก็เป็นสตรี...ไม่น่าเลย” หนิงเฟยหลงรู้สึกเวทนาสตรีผู้นี้เขาที่ไม่คิดจะต่อกรกับสตรีก็เกิดความละอายอยู่ไม่น้อย

        ทว่าอีกสามคนที่เดิมทีควรจะระดมการโจมตีหยุดชะงักงัน

        หนึ่งในพวกนั้นผู้ถือกระบองดวงตาแดงก่ำ ชายหนุ่มฆ่าคนสำคัญของมันไป...

        “ตาย !!!!”ทั้งสามกระโจนเข้ามาพร้อมโคจรพลังสุดกำลังหมายจะดับทำลายชายหนุ่มให้หายไปในคราเดียว

        ปัง !!!!!!

        ชายหนุ่มไม่ตายแต่กระเด็นออกมา มุมปากปรากฏโลหิตไหลย้อยออกมาการโจมตีประสานนั่นไม่ธรรมดาเลย ดูท่าว่าทั้งสามคนคงอยู่ระดับแก่นแท้พลังขั้นที่ห้าไม่ผิดแน่หากเทียบกับจางซีแล้วยังอ่อนด้อยอยู่ขั้นหนึ่ง

        ใครมันจะไปยอมให้ถูกฆ่ากัน !

        ชายหนุ่มเองก็เริ่มโกรธขึ้นมาระเบิดพลังลมปราณสุดไพศาลกระบี่ในมือก็พลันเปลี่ยนเล่ม

        คนทั้งสามหยุดชะงักพลังของพวกมันหายไป จากนั้นเข่าที่มั่นคงก็พลันทรุดลงต่อหน้าอำนาจแห่งกระบี่นี้พวกมันไม่อาจยืนขึ้นได้ ! ต่อหน้าอำนาจแห่งราชันย์มันจะยืนขึ้นได้อย่างไร !!

        ไม่นานร่างกายของทั้งสามก็รู้สึกถึงความอ่อนแรงมือที่ถืออาวุธก็พลันปล่อยวางลงร่างกายคล้ายสูญเสียพลังชีวิตไปทีละน้อย ดวงตาของพวกมันสั่นระริกในใจเกิดความตระหนกสุดแสน ร่างกายสั่นสะท้าน เพียงสายลมพัดผ่านเบา ๆก็เย็นวาบถึงดวงจิต

        นะ..นั่นมันพลังอะไรกัน ?

        เพียงพริบตาทั้งสามก็รู้สึกว่าโลกหมุนเคว้ง !

        ตุบ ตุบ ตุบ ! ศีรษะของคนทั้งสามร่วงลงพื้นเพียงชั่วลมหายใจเท่านั้นสามคนนั่นก็กลายเป็นศพไร้หัว

        แม้แต่หนิงเฟยหลงองยังต้องอึ้งกับอำนาจแห่งกระบี่ไม่คิดเลยว่าต่างจากคราวที่แล้วลิบลับเลยเหมือนว่าคราวนี้จะสามารถใช้พลังของกระบี่ได้เยอะขึ้นแล้ว แต่ใช่ว่าจะไร้ผลกระทบลมปราณของเขาพร่องโหว่อย่างรวดเร็วขนาดว่ามีลมปราณมากกว่าคนทั่วไปก็ยังไม่อาจตอบสนองต่อความต้องการของกระบี่ได้

        หนิงเฟยหลงไม่ได้เสียเวลาชื่นชมกระบี่ของตนรีบโคจรฟื้นพลังแล้วทะยานร่างตามหลี่ฮุ่ยหลันไป

        ...