ผมนี่แหละ มะนาวต่างนุด

ตอนที่75 รับน้องใหม่

เสิ่นอี้รีบกลับไปหาเจคอบก่อนด้วยความห่วงใยเนื่องจากเขากังวลว่าเพื่อนร่วมห้องอาจถูกโอลิเวอร์ทำร้ายอยู่ โดยละเรื่องการสมัครเข้าร่วมชมรมไปก่อน

อย่างไรก็ตามเขากลับมาทันให้ความช่วยเหลือเจคอบพอดีโดยชายหนุ่มผิวดำกำลังถูกกลุ่มลูกน้องของโอลิเวอร์ล้อมหน้า

ล้อมหลังเพื่อบังคับให้เดินไปยังทิศทางลับตาคนด้วยท่าทางมีเลศนัย

เสิ่นอี้วิ่งไปสอบถามเพื่อนร่วมห้องเรียนแต่ละคนอย่างร้อนใจกระทั่งรู้ว่าเจคอบถูกพาตัวไปยังมุมตึกก่อสร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งถูกปล่อยทิ้งร้างไว้ชั่วคราว

เขาวิ่งตามมาทันเห็นเจคอบกำลังจะถูกกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ผลักให้ล้มลงพอดีเขาปราดเข้าไปกระโดดเตะจากระยะไกลทันใด

ปัง ! พัวะ ! พัวะ! พัวะ !

เสิ่นอี้กระโดดเตะชายคนแรกแล้วเอี้ยวตัวหลบชายอีกคน ก่อนส่งกำปั้นเข้ากระแทกปลายคางของคนที่อยู่ด้านข้างทั้งซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว

ส่วนชายคนสุดท้ายเสิ่นอี้ตวัดเท้ากลับหลังหันเตะเข้าปลายคางเช่นกันด้วยความแม่นยำ จากนั้นยืนจังก้าเตรียมพร้อมปะทะอีกรอบ

ทว่าชายทั้งสามคนเป็นลมหมดสติไปแล้วตั้งแต่ถูกหมัดและฝ่าเท้าของเสิ่นอี้มีเพียงชายคนแรกที่ถูกกระโดดเตะแล้วลุกขึ้นยืนได้ ก่อนโผนตัวเข้าต่อสู้กับเสิ่นอี้อีกครั้ง

พัวะ ! พัวะ !

เสิ่นอี้ย่อตัวลงชกช่องท้องพร้อมปล่อยอีกหมัดชกเข้าปลายคางจนชายคนแรกกลายเป็นคนสุดท้ายหมดสติกลางอากาศ แล้วล้มคว่ำกับพื้นทันใด

“อย่า! อย่าทำผม!.....”เจคอบนั่งยองกับพื้นอยู่ โดยยังก้มหน้าและยกมือขึ้นห้าม

เขายังไม่ได้รับรู้ว่ามีเพื่อนมาช่วยเหลือตนเองแล้วแต่เขานึกว่ากลุ่มชายฉกรรจ์กำลังจะทำร้ายตนอีก จึงรีบร้องห้ามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

“พวกมันหมดสติไปแล้ว”เสิ่นอี้เอ่ยขึ้นมาอย่างรู้สึกเห็นใจเพื่อนผิวดำ

เขาไม่คาดคิดว่าเพื่อนจะไปสร้างความโกรธแค้นให้กับโอลิเวอร์เข้าให้หรือต้นเหตุจะเกิดจากเขาเองก็ไม่อาจรู้ได้ เขาช่วยประคองเพื่อนลุกขึ้นยืนด้วยความใส่ใจ

เจคอบเห็นว่าเป็นเสิ่นอี้กลับมาช่วยเหลือตนเองได้ทันเวลาถึงโผเข้ากอดเพื่อนด้วยความยินดี พลางละล่ำละลักบอกเพื่อนด้วยความตื่นตกใจอยู่ว่า

“สะ.....เสิ่นอี้.....นายมาก็ดีแล้วพวกเรารีบไปจากที่นี่ก่อนเถอะ กลับห้องก่อนแล้วฉันจะเล่าให้ฟัง”

เจคอบไม่กล้าอยู่ในที่เปลี่ยวนานเกินไปเนื่องจากยังเกรงกลัวว่าโอลิเวอร์จะส่งคนมาทำร้ายตนกับเพื่อนอีก จึงต้องการ

กลับไปคุยยังห้องพักซึ่งน่าจะปลอดภัยที่สุดแทน

“โอเค.....ไปกันเถอะ”เสิ่นอี้พยักหน้าเข้าใจ

เขารู้ดีว่าไม่ควรคาดคั้นเอาคำตอบจากเพื่อนในตอนนี้แต่ควรพาเพื่อนกลับไปยังสถานที่ปลอดภัยให้หายตื่นกลัวเสียก่อน

หลังจากทั้งสองคนหายตัวไปจากที่เกิดเหตุไม่นานนักโอลิเวอร์ออกมาจากสถานที่นัดหมายกับกลุ่มเพื่อนเพราะไม่เห็นเพื่อนกลับไปหาพร้อมชายเป้าหมาย

เขาเหลือบมองเห็นร่างเพื่อนนอนหมดสติกันทั้งหมดสี่คนจึงทำหน้าเหยเกอย่างไม่พอใจ แล้วตวาดเสียงเข้มสั่งการเพื่อนที่เหลืออีกสามคนทันทีว่า

“บัดซบ! ใครกล้ามาช่วยไอ้ผิวดำกัน? ตามไปดูสิ...ว่ามันหนีไปไหนแล้ว ลากตัวมันมาให้ฉัน.....เดี๋ยวนี้!”

โอลิเวอร์กำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจเขาจ้องมองเพื่อนอีกสามคนวิ่งแยกย้ายกันไปตามหาเจคอบเพื่อนำตัวกลับมาสั่งสอนเป็นการลงโทษก่อนถึงเวลารับน้อง ซึ่งเขาได้กำชับกับรุ่นพี่ในการรับน้องห้องสิบไว้เป็นการเฉพาะแล้ว

เขาไม่พอใจในตัวชายหนุ่มต่างชาติที่มีใบหน้าหล่อเหลาและมีท่าทางแข็งแกร่งกำยำ จนทำให้แฟนสาวเอ่ยถึงชายหนุ่มชาวจีนบ่อยครั้ง

ทว่าเขาไม่สบโอกาสในการนำตัวเสิ่นอี้มาแก้แค้นโดยตรงจึงถือโอกาสนำตัวเพื่อนที่พบเห็นเดินอยู่คนเดียวพอดี โดยหวังที่จะทำร้ายเล็กน้อยเป็นการเตือนชายหนุ่มชาวจีนทางอ้อม

..........

เสิ่นอี้และเจคอบกลับมาถึงห้องพักในเวลาอันรวดเร็วเนื่องจากเจคอบวิ่งกลับห้องอย่างไม่คิดชีวิตเพราะยังรู้สึกขวัญผวา

อยู่

กระทั่งทั้งสองคนเข้ามาอยู่ในห้องแล้วเสิ่นอี้จึงได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยมีเพื่อนคนอื่นในห้อง ต่างแสดงความรู้สึก

โกรธแค้นในตัวโอลิเวอร์กันทั้งหมดว่า

“บัดซบ! มันกล้าทำร้ายนักศึกษาได้ยังไง?” เจมส์เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจเขาขยับแว่นด้วยความโมโห

“ก็มันเป็นลูกคนใหญ่คนโตนี่นา”ฟิลิปเอ่ยขึ้นมาอย่างเข้าใจสถานการณ์ เขาไม่กล้าเอ่ยหยอกล้อเพื่อนในเวลาหดหู่ใจเช่น

นี้ได้

“แล้วพวกเขาจะตามมารังควานอีกไหม?” หย่านอ่องเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ

“นั่นสิ! พวกเราจะพลอยถูกหางเลขด้วยไหมเนี่ย?” สุวรรณเอ่ยขึ้นมาอย่างนึกหวาดกลัว

“เฮ้อ! คงไม่เหลือละมั้ง”แจ็คเอ่ยขึ้นอย่างเข้าใจสถานการณ์

เขาคาดเดาไว้ว่าการรับน้องในช่วงเย็นนี้สมาชิกห้องสิบคงได้รับศึกหนักกันทุกคนแน่นอน พลางคิดว่าคงไม่มีอาจารย์คนไหนมาช่วยพวกตนได้แน่

“แล้วพวกเราควรทำยังไง?” อารันเอ่ยขึ้นมาอย่างมีความหวัง

“อย่าเพิ่งกังวลไปเลยน่ามันจะต้องมีทางออกสิ” เสิ่นอี้กล่าวปลอบใจทุกคนตามจริง

พอทุกคนต่างพากันก้มหน้าด้วยความเศร้าใจเขาถือโอกาสหยิบกระเป๋าเป้เดินออกไปทางด้านหลังห้อง แล้วปล่อยตัวเหมียวน้อยออกมาพลางสั่งการมันจากความคิดโดยตรงว่า

‘เหมียวน้อยถึงเวลาแกแสดงฝีมือบ้างแล้ว หากใครคิดจะทำร้ายเพื่อนของฉัน จัดการพวกมันทันทีเอาตามที่ใจแกชอบได้เลย แต่ไม่ต้องให้ถึงตายหรอกนะ เอาแค่ให้พวกมันอยู่ห่าง ๆ จากพวกฉันสักเดือนหรือสองเดือนก็พอ’

‘โอเคเจ้านาย.....แบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย’เหมียวน้อยตอบกลับด้วยน้ำเสียงแสดงความตื่นเต้นยินดี

จากนั้นมันกระโดดหายลับไปจากระเบียงหลังห้องชั้นห้าในทันทีเสิ่นอี้มองเห็นแค่เงาของมันโฉบไปมาตามอาคารแต่ละหลังแต่ละชั้นเหมือนกับมันดีใจที่ได้ออกมาสำรวจโลกภายนอกอันไม่คุ้นเคย

เขาปล่อยให้มันสำรวจไปอย่างผ่อนคลายเพราะรู้ดีว่าเมื่อถึงเวลาสำคัญมันจะกลับมาทำหน้าที่เองโดยผ่านการสื่อสารตำแหน่งที่อยู่ของเขาจากสัญญาณดาวเทียม

..........

สักพักหนึ่งมีเสียงประกาศแจ้งให้น้องใหม่ทุกคนลงไปรวมตัวกันอยู่ด้านล่างหอพักในทันที

เสิ่นอี้และเพื่อนเดินรวมกลุ่มไปด้วยกันโดยทุกคนสมัครใจเดินลงบันไดหนีไฟแทนการลงลิฟต์ เนื่องจากมีคนรอใช้ลิฟต์อย่างคับคั่งในแต่ละชั้น

กลุ่มของเสิ่นอี้ลงมาถึงชั้นล่างไล่เลี่ยกับกลุ่มอื่นเขาสังเกตได้ว่ามีรุ่นพี่ยืนกำกับแถวอยู่สิบคนโดยแต่ละคนต่างยืนกำกับหมายเลขห้องของแต่ละชั้นอย่างขึงขัง

“ดูนั่นสิ! ห้องหนึ่งจนถึงห้องสามได้รุ่นพี่ดูแลเป็นสาวสวยเสียด้วย” แจ็คเอ่ยขึ้นมาด้วยความอิจฉา

เขาเหลือบมองเห็นกลุ่มนักศึกษาจากห้องหนึ่งจนถึงห้องสามในแต่ละชั้นมีรุ่นพี่สาวสวยเป็นคนดูแลและกำกับการจัดแถว

ในขณะที่ห้องสี่จนถึงห้องสิบมีแต่รุ่นพี่ผู้ชายและมีหน้าตาถมึงทึงคอยกำกับแถวอยู่อีกทั้งรุ่นพี่กำกับในแถวสุดท้ายซึ่งดูแลห้องสิบ เป็นรุ่นพี่ร่างใหญ่และมีหน้าตาบูดบึ้งที่สุด

เสิ่นอี้เหลือบมองเห็นรุ่นพี่กำกับแต่ละแถวรุ่นน้องพาเดินนำไปคนละทิศทางที่แตกต่างกัน คงเหลือเพียงแถวสุดท้ายคือแถวที่สิบซึ่งยังคงอยู่ด้านล่างหอพักเหมือนเดิม

ทั้งนี้อาคารหอพักเป็นอาคารทึบทั้งสิบชั้นทว่ามีพื้นที่ว่างด้านหน้าและด้านหลังอาคารเล็กน้อย ไว้ให้นักศึกษาจอดรถจักรยาน รถจักรยานยนต์และรถยนต์บางส่วน

โดยพื้นที่สำหรับรับน้องของห้องสิบจากทุกชั้นจะใช้พื้นที่ว่างระหว่างอาคารหอพักในการจัดกิจกรรม

เริ่มแรกเป็นการสั่งให้รุ่นน้องทุกคนวิดพื้นคนละห้าสิบครั้งซึ่งถือว่าไม่หนักหนาเกินไป

จากนั้นมีรุ่นพี่มาสมทบอีกจำนวนหนึ่งโดยนำรุ่นน้องห้องสิบจากชั้นอื่นแยกย้ายไปทำกิจกรรมต่างสถานที่กันคงเหลือไว้

เพียงห้องสิบจากชั้นห้า ซึ่งเป็นห้องของกลุ่มเสิ่นอี้เหลือเพียงห้องเดียว

เสิ่นอี้เหลือบมองเห็นโอลิเวอร์เดินมาพร้อมกับรุ่นพี่สองคนแต่ละคนร่างใหญ่กำยำไม่แพ้กัน จนทำให้เพื่อนร่วมห้องของเสิ่นอี้ต่างพากันตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเนื่องจากไม่รู้ว่าจะต้องถูกรับน้องด้วยกิจกรรมใด

เสิ่นอี้ยังคงสังเกตการณ์ต่อไปโดยไม่ได้สั่งการเหมียวน้อยเป็นพิเศษ เขายืนด้วยท่าทางผ่อนคลายเพราะเหลือบมองเห็นเหมียวน้อยนั่งรอคอยคำสั่งอย่างใจเย็นบนโคมไฟเหนือพื้นที่ซึ่งพวกตนยื่นอยู่กับเพื่อน

“ดูท่าทางนายไม่กลัวฉันกับรุ่นพี่เลยนะ”โอลิเวอร์จงใจเดินเข้ามาใกล้เสิ่นอี้ด้วยความสนใจ

เขารู้สึกแปลกใจที่พบว่าเพื่อนต่างชาติไม่มีท่าทางหวาดกลัวตนเองเหมือนกับเพื่อนคนอื่นแม้แต่น้อย

“ก็พวกนายไม่เหมือนสัตว์ประหลาดนี่นาแล้วฉันจะกลัวทำไม?”เสิ่นอี้ตอบกลับอย่างอารมณ์ดี

เขากำลังรอดูว่าโอลิเวอร์คิดจะทำอะไรกับตัวเขาและเพื่อนร่วมห้องสิบซึ่งยืนรวมกลุ่มอยู่ด้วยกัน