ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]

103 1-2

ตอนที่191 ฤทธิ์ของหญ้าเพลิงเมฆาที่ผิดแผก(1)

“ขอบพระคุณมาก! ขอบพระคุณอย่างยิ่ง!”

เถ้าแก่อ้วนคนนั้นรีบยื่นตั๋วเงินส่งให้เซียถงด้วยความเคารพถึงแม้เขาจะพอคาดเดาได้ว่า เซียถงจะต้องทำอะไรบางอย่างในระหว่างที่หยิบตั๋วเงินขึ้นมาจ่ายให้ตนแต่ตัวเขาเองกลับมองไม่ทันหรือจับสังเกตได้เลยสักนิดสุดท้ายนี้จึงไม่สามารถเอาผิดกับนางได้เลย ถึงแม้จะรู้สึกไม่เต็มใจเพียงใดก็ตาม

ใครก็ตามที่มีความโลภเกินไปไม่เพียงแต่จะไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย แต่ยังอาจจะเสียสิ่งของๆ ตนไปด้วยเฉกเช่นหญ้าเพลิงเมฆาต้นสุดท้ายต้นนี้

เซียถงรับตั๋วเงินใบนั้นคืนมาและยื่นให้อิ๋งเอ๋อร์ที่กำลังมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าหลังจากนั้นไม่นานเถ้าแก่อ้วนก็เดินจากออกไป อิ๋งเอ๋อร์เหม่อมองอยู่นานและหันมากล่าวกับเซียถงด้วยความรู้สึกชื่นชมจากใจ

“คุณหนู! ท่านช่างสุดยอด!”

“เช่นนั้นก็จำเอาไว้ด้วยหากครั้งใดที่คุณหนูของเจ้าหยิบใช้เหรียญทองในอนาคต ก็อย่าได้ทำหน้าทำตาไม่พอใจกันเพราะทุกครั้งที่เคลื่อนไหว คุณหนูของเจ้ามีแผนการรองรับอยู่เสมอ”

เซียถงถือโอกาสนี้สอนสั่งสาวรับใช้ของตนไปในตัว

“เจ้าค่ะ!”

อิ๋งเอ๋อร์พยักหน้ารับคำและเก็บตั๋วเงินไว้ในกระเป๋าดังเดิมอย่างระมัดระวังนางสาบานกับตัวเองในใจแล้วว่าหากครั้งต่อไปคุณหนูของตนใช้เงินใช้ทองจับจ่ายซื้อของนางจะไม่ปั้นหน้าบูดบึ้งหรือรู้สึกทุกข์ใจใดๆ อีกแล้วเพราะเหรียญทองเหล่านั้นจะย้อนกลับมาหาคุณหนูเองในภายหลัง

เซียถงยิ้มแย้มพยักหน้าตอบกลับและหมุนตัวพาอิ๋งเอ๋อร์เดืนทางไปยังจวนเสนาเซี่ยเป็นจุดหมายต่อไปแต่เพิ่งย่างเท้าออกไปได้ไม่กี่ก้าวนางก็พลันได้ยินสุ้มเสียงตะโกนมาจากด้านหลังว่า

“คุณหนูหยุดก่อน”

เซียถงเหลียวหน้าหันมามองแลเห็นว่าเป็นเฉียนอวิ๋ง องค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิตะวันตกที่กำลังยืนยิ้มส่งมอบมาให้นางเลิกคิ้วเผยแววความสงสัยออกมาหนึ่งส่วนเป้าหมายของอีกฝ่ายที่มาหาคงเป็นเพราะหญ้าเพลิงเมฆาไม่ผิดแน่

คล้อยหลังยืนมองหน้ากันสักพักก็เป็นฝ่ายเฉียนอวิ๋งที่เอ่ยถามขึ้นก่อนว่า

“สงสัยว่า ต้องทำอย่างไรคุณหนูถึงจะยอมมอบหญ้าเพลิงเมฆา?”

“เกรงว่าไม่มี ขอลา!”

สิ้นเสียงตอบ เซียถงหันหลังและเดินจากไปทันทีหากให้ลองคาดการณ์สาเหตุที่เฉียนอวิ๋งต้องการหญ้าเพลิงเมฆาน่าจะเป็นเพราะสัปดาห์ก่อนไป๋หลี่อวี๋อิงถูกนางโยนไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนกองถ่านหินร้อนระอุชายคนนี้จึงตระเวนไปทั่วทุกหนแห่งในเมืองเฟิงหลี่เพื่อเสาะหาหญ้าเพลิงเมฆามารักษาไป๋หลี่อวี๋อิงและทั้งหมดก็ทำไปเพื่อที่เขาจะได้มีบุญคุณน้ำใจมากพอสำหรับขอโอสถดีๆ จากนาง

หากเป็นคนอื่นที่ต้องการหญ้าเพลิงเมฆาเซียถงไม่คิดที่จะเผชิญหน้ากับเฉียนอวิ๋งถึงขั้นนี้ แต่สำหรับไป๋หลี่อวี๋อิงแล้วไม่ว่ายังไง นางก็ไม่มีวันมอบสมุนไพรต้นนี้ให้เด็ดขาด ต่อให้ต้องโยนทิ้งถังขยะมันก็ยังดีกว่าตกถึงมือของไป๋หลี่อวี๋อิง

“คุณหนูเราคนนี้ต้องการหญ้าเพลิงเมฆาเป็นการเร่งด่วนจริงๆเช่นนั้นแล้ว...เรายินดีแลกกับกระบี่คู่กาย!”

พอเห็นว่าเซียถงกำลังเดินจากออกไปแล้วเฉียนอวิ๋งเริ่มปั้นหน้าเป็นกังวลหนักและรีบตะโกนร้องเรียกออกไป

กระบี่? ครั้งล่าสุดเซียถงเพิ่งทำกระบี่สุดรักสุดห่วงของเซี่ยหลู่เฟิงหักไปซึ่งตลอดที่ผ่านมา นางก็พพยายามครุ่นคิดหาทางนำกระบี่ดีๆ สักเล่มกลับคืนตลอดดังนั้นแล้ว พอได้ยินข้อเสนอนี้หลุดจากปากของเฉียนอวิ๋ง นางก็อดชะงักฝีเท้ามิได้และหันมากล่าวน้ำเสียงเรียบว่า

“กระบี่อะไร? ให้ข้าตรวจสอบดูก่อน”

เฉียนอวิ๋งพยักหน้าและคว้ากระบี่เล่มยาวจากเอวของซือโม่ออกมาโดยตรงพร้อมส่งมอบให้แก่เซียถง

“กระบี่เล่มนี้ทำมาจากเหล็กไหลเย็นคุณภาพสูงหากนำหญ้าเพลิงเมฆามาใช้แลกเปลี่ยน นับว่าคุณหนูกำไรแล้ว”

ทว่าในเวลาเดียวกัน ซือโม่ถึงกับหน้าถอดสีซีดพลางกดสายตาจับจ้องกระบี่ของตนที่ถูกส่งมอบให้แก่เซียถงเขม็งคงไม่มีปัญหาอันใดหรอกหากนายท่านของเขาต้องการจะแลกเปลี่ยนสิ่งของกับหญ้าเพลิงเมฆาแต่ไฉน...ถึงต้องเป็นกระบี่คู่กายของเขาด้วย? พอเห็นเซียถงหยิบกระบี่เล่มนั้นขึ้นมาแช่มมองเขาก็ใจเต้นแรงเกินควบคุม

เซียถงชักคมกระบี่ออกจากฝักและวาดเหวี่ยงเบาๆไปมา แรงเสียดอากาศไอเย็นยะเยือกแผดซ่าน ปะทะเข้ากับใบหน้าของนางทันทีใบกระบี่เผยคมสีฟ้าอ่อนส่องสะท้อนแวววับ เนื้อเรียบเนียนเป็นหนึ่งเดียวกันและนี่คือกระบี่คุณภาพสูงเล่มหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัยและอาจจะเหนือกว่ากระบี่เล่มที่เซี่ยหลู่เฟิงเคยมอบให้ตนด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างไรเซียถงก็ไม่เต็มใจที่จะมอบหญ้าเพลิงเมฆาให้ไป๋หลี่อวี๋อิงใช้รักษาอยู่ดี

เคลื่อนสายตามองกระบี่เล่มยาวในมือพลางครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่ง

‘ชวิ้ง’ เสียงสอดเสียบคมกระบี่เก็บเข้าฝักดังขึ้นเซียถงกล่าวกับเฉียนอวิ๋งขึ้นว่า

“หากต้องการหญ้าเพลิงเมฆาจริงๆเช่นนั้นท่านรออยู้ตรงนี้ก่อนสักครึ่งชั่วยาม”

“เพราะเหตุใดรึ?”

เขาเอ่ยถามเซียถงกลับไปทันทมีเจือแววสงสัย

“ข้ามีธุระเร่งด่วนที่ต้องทำไปก่อนและข้ายังไม่ทันได้ทดสอบกระบี่เล่มนี้เลยว่าดีพอหรือไม่จึงขอตัวก่อนสักครึ่งชั่วยาม หากรอได้ก็จงรอ หากรอมิได้ข้าเองก็ไม่บังคับ”

กล่าวจบเซียถงโยนกระบี่เล่มนั้นคืนให้แก่เฉียนอวิ๋ง และหมุนตัวเดินจากออกไป

“ตกลง! ข้าจะรอเจ้าที่นี่ครึ่งชั่วยาม!”

เฉียนอวิ๋งตะโกนไล่หลังตอบกลับไปน้ำเสียงฟังแล้วติดเศร้าเล็กน้อย

“นายท่าน กระบี่เล่มนั้นเป็นของข้านะ!”

ซือโม่หันไปจับจ้องเฉียนอวิ๋งด้วยสีหน้าแสนเศร้าสร้อย

เฉียนอวิ๋งเหลือบสายตามองกระบี่แวบหนึ่ง แสดงสีหน้าอย่างรู้ทันก่อนระบายยิ้มสุดเจ้าเล่ห์กล่าวตอบไปว่า

“เอาน่า ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวข้าจะเสาะหากระบี่ดีๆ ให้เจ้าใหม่เอง”

“แต่นายท่าน เดินทางมายังตงหลี่ครั้งนี้พวกเราหอบเครื่องบรรณาการมาตั้งมากมายกับแค่หญ้าเพลิงเมฆาต้นเดียวคงไม่เป็นอะไรกระมัง?”

“ฝ่าบาทแห่งตงหลี่มิได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องฝีมือการหลอมกลั่นโอสถของไป๋หลี่อวี๋อิงเลยสักนิดนั่นหมายความว่า อีกฝ่ายไม่ต้องการแนะนำนางให้แก่พวกเราได้รู้จักหรือก็คือไม่ชอบเครื่องบรรณาการที่เราส่งมาให้แต่ตอนนี้ฟ้ามีตาสวรรค์เข้าข้างเราแล้ว บังเอิญเหลือเกินว่า ไป๋หลี่อวี๋อิงได้รับบาดเจ็บจากแผลไฟไหม้รุนแรงหากเราฉวยโอกาสนี้นำหญ้าเพลิงเมฆาไปมอบให้ นางจะต้องดีใจแน่นอนและฝ่าบาทแห่งตงหลี่ก็จะมีความสุขตามไปด้วยถึงตอนนั้นเป้าหมายของพวกเราก็จะกลายเป็นจริง!”

เฉียนอวิ๋งกล่าวอธิบาย

ซือโม่ปิดปากเงียบยืนฟังอยู่แบบนั้นและถึงแม้จะเข้าใจแต่กลับอดเศร้าเสียใจมิได้อยู่ดี

“เจ้าลองคิดดูหากไป๋หลี่อวี๋อิงได้หญ้าเพลิงเมฆากลับไปรักษา นางก็จะมีความสุขและเราจะได้มีโอกาสร้องขอโอสถที่ต้องการมาได้ หังจากกลับไปเสด็จพ่อของข้าย่อมต้องประทานรางวัลแก่เจ้ามากมายและแต่ละอย่างล้วนดีกว่ากระบี่ทั้งสิ้น”

พินิจจากพฤติกรรมการจับจ่ายซื้อของเซียถงน่าจะมีเงินทองค่อนข้างมากพอตัวดังนั้นสิ่งที่นางต้องการอาจมิใช่เรื่องพวกนี้อีกต่อไปดังนั้นเฉียนอวิ๋งจึงลองเสนอกระบี่ของซือโม่ไปและผลลัพธ์ที่ได้ก็ประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดี

เซียถงรีบเดินทางกลับมาที่จวนเสนาบดีเซี่ยโดยไวพร้อมกับหญ้าเพลิงเมฆาในมือตรงดิ่งกลับมายังเรือนพักของตน และขอให้อิ๋งเอ๋อร์ไปเตรียมน้ำในอ่างให้เต็มจากนั้นก็หยิบสมุนไพรสีน้ำตาลเข้มมาสองชนิดแล้วนำมาแช่ในอ่างน้ำควบคู่ไปกับหญ้าเพลิงเมฆา

“คุณหนู กำลังทำอะไรอยู่รึเจ้าค่ะ?”

อิ๋งเอ๋อร์เอ่ยถามเจือสีหน้าแปลกใจยืนมองอยู่เคียงข้างไม่ห่างกาย

“มอบของขวัญดีๆ สักชิ้นให้ไป๋หลี่อวี๋อิง”

เซียถงแสยะยิ้มชั่วร้ายฉีกกว้างแววแสงน่าสะพรึงจนผิดวิสัยฉายเจิดจรัสออกมาจากดวงตาคู่นั้นของนางตราบใดที่หญ้าเพลิงเมฆาถูกแช่รวมกับสมุนไพรสีน้ำตาลทั้งสองชนิดนี้เป็นเวลาครึ่งชั่วยามจากสมุนไพรที่มีฤทธิ์ในการรักษาแผลไฟไหม้มันจะกลายมาเป็นสมุนไพรที่ทำให้บาดแผลจากไฟไหม้แย่ลงทันที

“ปรากฏว่าที่คุณหนูพพยายามสู้เพื่อสมุนไพรต้นนี้ทั้งหมดก็ใช้สำหรับแก้เผ็ดองค์หญิงอวี๋อิงนี่เอง! กล่าวตามสัตย์จริง โฉมหน้าของท่านงดงามเสียยิ่งกว่าองค์หญิงอวี๋อิงไม่รู้กี่สิบเท้าหากเมื่อใดที่ท่านได้เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาไม่ว่าใครต่อใครต่างต้องตื่นตะลึงอย่างยิ่งยวดแน่นอน!โดยเฉพาะกับชายสองคนนั้นในร้านสมุนไพร!!”

อิ๋งเอ๋อร์กล่าวขึ้นด้วยความหงุดหงิดภายในใจของนางยังคงขุ่นเคืองซือโม่ที่บังอาจสบประมาทคุณหนูของตนว่าอัปลักษณ์ไม่หาย!