[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ โหว อย่างกับห้องอาหารเศรษฐี แชนเดอเรียพวกนั้นคงไม่ใช่เพชรทั้งหมดหรอกนะ ”

คอปเปอร์เช็ดมือให้แห้งกลัวว่าเขาจะทำให้ของตกแต่งภายในห้องเปื้อนคราบมันจากขนมที่กินระหว่างทาง

ห้องอาหารขนาดใหญ่ที่เข้ามานั้นหรูหราเป็นอย่างมาก โต๊ะยาวทั้ง 4 ถูกตกแต่งด้วยผ้าสีต่างกัน  โต๊ะตัวยาวที่สุดคงจะเป็นของหอพักสิงโตเพราะใช้ผ้าสีแดง โต๊ะตัวสั้นที่สุดคงเป็นของหอพักแรดใช้สีเหลือง

เก้าอี้ที่ใช้มีรูปทรงล้ำสมัย มันคล้ายกับไข่ตั้งบนพื้นแล้วมีเบาะสีเหลืองนุ่มฟูราวกับหัวเห็ดติดเอาไว้ คอปเปอร์จึงค่อยๆนั่งด้วยความระมัดระวังกลัวว่าเก้าอี้จะพังเสียหาย  ทันทีที่ก้นสัมผัสกับเบาะรองนั่งเขารู้สึกได้ถึงความนุ่มสบายจนอยากจะขโมยกลับไปยังห้องนอน

“ นั่งลงได้แล้ว ไม่เช่นนั้นมันจะเลยเวลาที่นัดกันเอาไว้ ”

นักศึกษารีบเดินไปนั่งยังที่ว่างหลังจากอาจารย์คุมวินัยคนเดิมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เมื่อทุกคนนั่งที่เรียบร้อยแล้วผู้อำนวยการคนเดิมได้เดินขึ้นไปบนเวทีเล็กๆแล้วมองทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย

“ สวัสดีตอนเย็น ทุกคนคงจะรู้แล้วว่าที่นี่คือโรงอาหารของสถาบัน รอบๆมีร้านอาหารมากมายให้ซื้อได้ตามต้องการ เพียงแต่ว่าวันนี้ร้านทั้งหมดปิดเพราะฉันได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับทุกคนที่นี่  วันนี้ ”

ยอร์ชปล่อยให้ผู้อำนวยการพูดต่อไป ในระหว่างนี้เขาลองให้ไอรีนสแกนภายในห้องเพราะสงสัยสิ่งที่คอปเปอร์พูดก่อนหน้านั้น เกี่ยวกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในงานเลี้ยง

สิ่งที่เขาพบมีเพียงอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับให้ไอช่าเข้าถึงที่นี่ได้ โต๊ะและเก้าอี้ทั้งหมดไม่มีเทคโนโลยีใดซ่อนเอาไว้ เขาจึงสงสัยมากยิ่งขึ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“ ของทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะล้วนฟรี วันนี้จะไม่มีใครต้องเสียแต้มไปกับค่าอาหาร สามารถกินได้ตามเท่าที่ต้องการ เพียงแต่ว่าพวกเธอมีเวลากินแค่ 30 นาทีเท่านั้น ”

ยอร์ชหันมองผู้อำนวยการ สายตาของนักศึกษาทั้งหมดล้วนมองไปยังจุดเดียวกัน พวกเขาได้รับคำเตือนจากรุ่นพี่ว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้น แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไร

“ ฉันจะยังไม่บอกว่าต้องเผชิญหน้ากับอะไร แค่ตอนนี้กินให้อิ่มเท่านั้นก็พอ อย่าได้กลัว พวกเธอสามารถกินได้เต็มที่เพราะไม่มียาพิษหรืออะไรอยู่ภายในอาหาร ”

ผู้อำนวยการยิ้มให้นักศึกษาก่อนจะเดินหายไปจากห้อง อาจารย์ผู้คุมวินัยเดินหายไปเช่นเดียวกัน ทันใดนั้นหน้าต่างและประตูทุกบานกลับปิดลง ส่งผลให้ทุกคนถูกขังเอาไว้ภายในห้อง

“ เฮ่ยๆ วันแรกก็เอากันเลยเหรอเนี่ย ”

คอปเปอร์แสดงท่าทางกังวล แต่ก็รู้สึกโล่งใจเพราะเขาไม่ใช่คนเดียวที่อยู่ภายในโรงอาหาร ทุกคนติดอยู่กับเขาที่นี่ดังนั้นแล้วจึงรีบตักอาหารกินให้อิ่มเหมือนที่ผู้อำนวยการแนะนำ

“ คอปเปอร์ แกไม่ตรวจสอบก่อนเหรอว่ามีพิษไหม ” เจฟพูดด้วยท่าทางเป็นห่วง

“ ก็ผู้อำนวยการบอกแล้วนี่ว่าไม่มีพิษ กินๆไปเหอะ ไม่มีผู้อำนวยการบ้าที่ไหนวางยาพิษนักศึกษาของตัวเองหรอก ”

เจฟมองไปยังอาหารด้วยใบหน้ากล้าๆกลัวๆ แต่ก็กินเช่นเดียวกันเพราะหิวมาก ฮาร์ทเปิดผ้าปิดหน้าออกแล้วรีบหยิบอาหารกินให้ได้มากที่สุด ยอร์ชรีบหยิบอาหารกินไม่ต่างกัน  นักศึกษาจากหอพักแรดเห็นทั้ง 4 กินด้วยท่าทางมูมมามล้วนแล้วใช้สองมือหยิบจับอาหารยัดใส่เข้าไปในปากก่อนจะหัวเราะเพราะพวกเขาไม่เคยถูกบีบให้กินอาหารเช่นนี้มาก่อน

เมื่อหันมองหน้ากันแต่ละคนพบว่าปากและหน้าเปื้อนไปด้วยซอส ถึงอย่างนั้นพวกเขากลับไม่หยุดพยายามกินต่อไป

“ พวกบ้านั่นกล้ากินได้ยังไง  คนวางยาพิษที่ไหนเขาจะยอมรับว่าตัวเองวางยา ”

นักศึกษาจากหอพักสิงโตทำเพียงมองอาหารด้วยใบหน้ากังวล ต่อให้จะรู้สึกหิวกลับไม่มีใครกล้ากิน

หอพักเต่าก็เช่นเดียวกัน พวกเขามองอาหารด้วยความระแวง แม้จะมีบางคนกล้าหยิบอาหารขึ้นมากินเพราะตรวจสอบพิษแล้ว แต่หลายคนก็ยังไม่กล้ากินตาม เนื่องจากว่าอาจจะมีพิษซ่อนอยู่ในอาหารบางชนิดที่ไม่ได้ตรวจสอบ

หอพักอินทรีย์ทำเพียงมองอาหารด้วยใบหน้าเรียบนิ่งราวกับว่าพวกเขาไม่รู้สึกหิวพลางมองดูหอพักแรดที่กำลังหัวเราะด้วยท่าทางสบายใจ ราวกับพวกเขาไม่รู้สึกรู้สากับความอันตรายของยาพิษเลย

“  ประหลาดไม่ต่างจากรุ่นพี่ของพวกเขาเลยสินะ ”

ผู้อำนวยการมองนักศึกษาจากหอพักแรดด้วยใบหน้าพอใจ อาหารที่ถูกเตรียมเอาไว้กำลังถูกกินอย่างตะกละตะกลามราวกับว่าจะไม่ได้กินพวกมันอีก ยิ่งไปกว่านั้นแล้วพวกเขายังกล้าไปขอของกินจากหอพักข้างๆที่ไม่แตะต้องมากินด้วยความสบายใจจนเขารู้สึกเอ็นดูไม่น้อย  แต่เมื่อนึกไปถึงสิ่งที่นักศึกษาจากหอพักแรดทำแล้ว เขาถึงขั้นกุมศีรษะเพราะเหตุการณ์อันตรายหลายอย่างล้วนแล้วมาจากหอพักนี้ทั้งสิ้น

“ ผู้อำนวยการคะ เหลือเวลาอีก 5 นาทีเท่านั้น ”

“ ส่งไปก่อนเวลาเลย คงไม่มีใครกินอะไรอีกแล้วล่ะ ยกเว้นหอพักแรด ”

อาจารย์ผู้คุมวินัยพยักหน้าให้กับผู้อำนวยการก่อนจะเปิดใช้งานวงแหวนวาร์ปภายในโรงอาหารเพื่อเคลื่อนย้ายนักศึกษาไปยังพื้นที่ที่เตรียมเอาไว้ แต่ก่อนจะเคลื่อนย้ายทุกคนไปในที่ที่ไม่รู้จัก จำเป็นต้องบอกสักอย่างเพื่อให้พวกเขารู้ว่าจะต้องทำอย่างไรเมื่อถูกส่งตัวไปที่นั่นแล้ว

[  โปรดเอาชีวิตรอดจากสถานที่ที่ถูกส่งไป ยิ่งสามารถนำสมาชิกหอของตนเองออกมาได้เยอะที่สุด ยิ่งได้แต้มเยอะมากขึ้นเท่านั้น ]

ข้อความสีแดงปรากฎกลางห้อง มันมาพร้อมวงแหวนสีแดงใต้พื้นที่กำลังเปล่งแสงราวกับว่ามีหลอดไฟวางเอาไว้บนพื้นเต็มไปหมด ทันใดนั้นเองนักศึกษาภายในห้องทั้งหมดก็ได้ถูกแสงเข้ากลืนร่าง เมื่อลืมตาอีกครั้งยอร์ชพบว่าตนเองอยู่ภายในทางเดินหินที่มีหินเรืองแสงปักเอาไว้ตามผนัง

“ นี่เหรอคือสิ่งที่รุ่นพี่บอก ”

กลิ่นชื้นภายในทางเดินทำให้ยอร์ชรู้ว่าเขาอยู่ใต้พื้นดินและอาจจะอยู่ใต้บึงน้ำจึงให้ไอรีนสแกนรอบๆอีกครั้งพบว่าด้านบนมีน้ำอยู่จริง ที่นี่จึงเป็นทางเดินใต้บึงน้ำที่ไหนสักแห่ง ทันใดนั้นเองเขาก็พบว่าพื้นที่ปูด้วยอิฐกำลังมีน้ำซึมขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานมันก็ท่วมหลังเท้า เท่านี้เขาก็รู้แล้วว่าผู้อำนวยการต้องการทดสอบนักศึกษาปี 1 หลังงานเลี้ยง

[  ตรวจพบพลังงานแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ]

ยอร์ชสั่งให้ไอรีนตรวจสอบร่างกาย ก่อนที่เขาจะพบว่าความเร็วและพละกำลังถูกบางอย่างเข้าขัดขวาง ต่อให้เขาจะเป็นเลเวล 21 เช่นเดิมแต่กลับถูกพลังบางๆที่คลุมอยู่ทั่วร่างเข้าขวางการเคลื่อนไหวต่างๆ จนเขาไม่ต่างจากเลเวล 1

“ ไม่คิดจะให้เลเวลเป็นตัวได้เปรียบเลยสินะ น่าสนุกดีนี่ ”

ยอร์ชอยากจะถ่ายทอดสดมาก แต่เขาก็กลัวว่าทางสถาบันจะมีกฎห้ามเพราะรุ่นพี่ไม่มีใครพูดถึง มันน่าจะเป็นความลับของสถาบันเขาจึงไม่คิดถ่าย ทันทีที่ตัดสินใจได้ว่าจะต้องหาทางออกไปพร้อมกับหาเพื่อนคนอื่นๆที่ติดอยู่ในทางเดินร่วมกัน ยอร์ชจึงวิ่งเต็มกำลังไปด้านหน้าแล้วให้ไอรีนตรวจหาคนอื่นๆที่น่าจะกระจัดกระจายอยู่ตามทาง

แต่แล้วเขาก็พบว่าความเร็วของเขาถูกพลังงานเข้าขัดขวางจนไม่ต่างจากคนธรรมดากำลังวิ่งเต็มฝีเท้า

“ ให้มันได้อย่างงี้สิ ”

ทักษะก้าวสลับชะตาเปิดใช้งานเพื่อทดสอบ ยอร์ชพบว่าความเร็วเพิ่มขึ้นราว 50 % แต่ก็ต้องปิดทักษะลงไปก่อนเพราะมันสิ้นเปลืองมานา  ภายในเขาวงกตแห่งนี้คงไม่มีสิ่งที่อันตรายจนบีบให้เขาต้องทุ่มสุดตัว

ทันใดนั้นเอง ด้านหน้าของเขาได้ปรากฎข้อความใหม่ที่น่าจะมาจากระบบของสถาบัน บอกให้รู้ที่มาของแต้มที่พวกเขาจะได้รับ

แต้มที่จะมอบให้มีทั้งหมด 20,000,000 แต้ม เพียงแต่ว่าแต้มเหล่านี้จะถูกหารแล้วส่งให้นักศึกษาแต่ละคนที่หาทางออกไปได้ 

ข้อความที่เห็นทำให้ยอร์ชรู้ว่านอกจากจะต้องหาทางออกไปแล้ว นักศึกษาต่างหอพักจะต้องต่อสู้กันเพื่อกำจัดคู่แข่ง ยิ่งหอพักอื่นรอดออกไปน้อย ตัวหารก็จะน้อยลงส่งผลให้ได้แต้มมากขึ้น

ขณะนั้นเองไอรีนได้ยินเสียงต่อสู้ เขาจึงรีบวิ่งไปตามทางเดินเผื่อจะเจอเพื่อนจากหอเดียวกัน