Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

บ่ายวันนั้น หลังเสร็จจากแปลงชา ลี่อินแวะไปช่วยเสี่ยวซินคัดใบชาในโรงตากอีกช่วง ก่อนจะขอตัวไปจัดการของในเรือน

เมื่อเหลือกันสองคนอีกครั้ง ซินอี๋ถือโอกาสช่วยจัดถุงใส่ใบชาให้เสี่ยวซิน

“เจ้ามีแผนจะทดลองกลิ่นใหม่หรือยัง?” เขาถามขณะจัดเรียงถุงใบชาอย่างประณีต

“มีอยู่บ้าง แต่ต้องรอใบอ่อนอีกชุดถึงจะกล้าเริ่ม” เธอตอบ “บางกลิ่น...ต้องใช้เวลา”

“แล้วกับคนล่ะ?” ซินอี๋ถามต่อแบบไม่มองหน้า แต่มือยังคัดชาอยู่

เสี่ยวซินหยุดมือไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดเบา ๆ “ข้าก็หวังเหมือนกัน...ว่าถ้าใจเราคลี่ออกตรงกัน กลิ่นนั้นจะคงอยู่”

ลี่อินแอบกลับมาแถวประตูโรงชาแบบเงียบ ๆ แต่ได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี

เธอแกล้งเดินเข้ามาพร้อมพูดเสียงดัง “ข้าแค่จะเอาถุงชาอีกใบนึงมาให้ ไม่ได้แอบฟังนะ สาบาน!”

ทั้งสองสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“เจ้ามาได้จังหวะเหลือเกินลี่อิน” เสี่ยวซินพูดพร้อมส่ายหน้า

“ก็ใจสองคนมันส่งกลิ่นแรง ข้าเลยเดินตามกลิ่นมาเจอเองนั่นแหละ” ลี่อินตอบพร้อมยิ้มกว้าง

ขณะที่แสงแดดลอดผ่านช่องไม้ในโรงตาก ใบชาแห้งสวยเรียงเป็นระเบียบ — และหัวใจบางคู่ก็เริ่มเรียงแนวชัดเจนขึ้นโดยไม่ต้องชง