Time and Space ห้วงความทรงจำรักในต่างโลก (Yaoi)

        ซูตงเฉินรู้สึกผิดเล็กน้อย ทว่าไม่สามารถพูดได้ว่าตนไม่ได้แต่งเองเขาจึงส่ายศีรษะ "ฝ่าบาททรงยกย่องเกินไปแล้ว กระหม่อมไร้ความสามารถ ทั้งยังมีความรู้เพียงเล็กน้อยเมื่อครู่เป็นเพียงคำพูดที่ออกมาจากความรู้สึก หาใช่บทกวีอันใดไม่พ่ะย่ะค่ะ"

        "สิ่งที่เขียนจากความรู้สึก ย่อมเป็นบทกวีที่ดี ดีกว่าบทกวีที่เต็มไปด้วยโวหารและไร้อารมณ์หลายร้อยเท่า"ฮ่องเต้เช็ดน้ำตาหวงไท่ซุนด้วยพระองค์เอง และตรัสด้วยพระสุรเสียงแผ่วเบาว่า"หวงไท่ซุน อย่าร้องไห้ เจ้ากลับไปกับซูอ้ายชิงก่อน รอให้ปู่หาวิธีรับเจ้าเข้ามาอยู่ในทำเนียบเชื้อพระวงศ์โดยเร็วที่สุดนอกจากนี้ เจ้าไม่ต้องไปที่สำนักกั๋วจื่อเจียนแล้ว ปู่จะเชิญอาจารย์จำนวนหนึ่งมาสอนเจ้าหลานต้องเรียนให้ดี ชักช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว”

        “พ่ะย่ะค่ะ” ซูอวี้จ้งพยักหน้าเชื่อฟัง “หลานเชื่อฟังเสด็จปู่พ่ะย่ะค่ะ”เขาฉลาดตั้งแต่เล็ก นอกจากอับจนหนทางเมื่อได้ยินเรื่องในอดีตที่น่าตกใจในตอนแรกเขาก็รีบแยกแยะเงื่อนงำในความโกลาหลอย่างรวดเร็ว สำหรับฮ่องเต้เขาแสดงความปีติยินดีและความชื่นชมที่ได้เห็นญาติและผู้อาวุโสของตนเป็นครั้งแรกและแสดงความโศกเศร้าที่รู้ว่าเสด็จพ่อและเสด็จแม่ที่แท้จริงของเขาจากไปแล้วเขาจะไม่แสดงความรักที่ลึกซึ้งต่อซูตงเฉินและบุตรชาย ทว่าก็ไม่เย็นชาจนเกินไปวางตัวได้เหมาะสมตามสถานการณ์

        ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยกับการแสดงออกของพระราชนัดดายิ่งนัก พระองค์ยังมีพละกำลังและเวลาที่จะสอนพระราชนัดดาอีกมากเด็กคนนี้เป็นพระโอรสองค์โตของรัชทายาท เช่นนี้ถึงจะถูกตามหลักปฏิบัติ ทั้งยังสามารถเป็นฮ่องเต้ที่ดีได้ทว่าพระองค์จะไม่พูดเรื่องนี้ พระองค์จำเป็นต้องตรวจสอบอย่างรอบคอบและพิจารณาอย่างละเอียดเสียก่อน

        ซูตงเฉินออกจากวังพร้อมกับบุตรชายและกลับไปที่จวนทันทีวันรุ่งขึ้นฮ่องเต้ทรงหายจากพระอาการประชวรและเสด็จขึ้นว่าการในท้องพระโรง

        บรรดาขุนนางต่างวิพากษ์วิจารณ์กันต่างๆ นานาไม่รู้ว่าซูตงเฉินถวายยาวิเศษชนิดใดให้ฮ่องเต้ ทำให้ฮ่องเต้มีพระวรกายแข็งแรงเหมือนคนหนุ่มอีกครั้งทั้งยังพระอารมณ์ดีและเกษมสำราญ

        ไม่ว่าพวกเขาจะคาดเดาไปในทิศทางต่างๆ ทว่ามีเพียงข้อสรุปเดียวเท่านั้น ซูตงเฉินยังคงเป็นที่ไว้วางพระทัยของฝ่าบาทยิ่งฮ่องเต้ให้คุณค่าเขามากเท่าใด ผู้อื่นยิ่งต้องการฆ่าเขามากขึ้นเท่านั้น เขาจะยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นบรรดาขุนนางที่อยู่เบื้องหลังยิ่งกระทำการรุนแรงและกล่าวโทษเขาอย่างร้ายกาจในขณะที่ขุนนางที่ต้องการต่อสู้เพื่ออนาคตของตนเองกลับหยุดการกระทำอย่างเงียบงัน ไม่ลงไปในน้ำโคลนเพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติ

        หากมีการกล่าวโทษก็จะมีการป้องกันที่แข็งแกร่ง ตระกูลชนชั้นสูง สหายสนิทญาติฝ่ายหญิง และสหายเก่าต่างหันมาแสดงตัวหลายครั้งว่า ซูตงเฉินภักดีต่อฮ่องเต้และรักชาติบ้านเมืองกล้าหาญ และเก่งกาจด้านการสู้รบ เขาเป็นเสาหลักของประเทศ ไม่มีวันเกี่ยวข้องกับการว่าจ้างลอบสังหารองค์ชายเขาเป็นถึงกั๋วกงซื่อจื่อ แน่นอนว่าต้องรับช่วงต่อจวนอันกั๋วกงในอนาคต นอกจากนั้นเขาเป็นชนชั้นสูงสุดอยู่แล้ว เป็นขุนนางชั้นแนวหน้า ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายและทำในสิ่งที่เป็นภัยต่อผู้อื่นทั้งยังไม่ก่อประโยชน์แก่ตนเอง

        มีเสนาบดีสามคนในคณะเสนาบดีที่พูดแทนซูตงเฉินอย่างมีชั้นเชิงไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นใด เพียงดูว่าเมื่อองค์ชายถูกลอบโจมตีกลางดึกผู้คุมส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ม้าเร็วจากค่ายทหารซีซานก็มาถึงเป็นกลุ่มแรก ทุกคนร่วมกันต่อสู้อย่างกล้าหาญเด็ดเดี่ยวขับไล่นักฆ่าไปได้อย่างรวดเร็ว และช่วยชีวิตที่ล้ำค่าไว้มากมายเมื่อเทียบกับค่ายทหารซีซานในอดีตเมื่อครึ่งปีก่อน นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าซูตงเฉินเป็นแม่ทัพที่ดีมากและประเทศนี้ต้องการแม่ทัพที่อายุน้อยเช่นนี้

        ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ซูตงเฉินยังคงอยู่ในจวน

        เขาขังหูซื่อไว้ในเรือนพุทธขนาดเล็ก และขอให้เยี่ยนเฟ่ยเชิญแม่นมมาสองคนคนหนึ่งมาสอนซูชิ่นหลานถึงวิธีปฏิบัติตัวเป็นกุลสตรี และอีกคนมาสอนคุณหนูที่ยังไม่ได้ออกเรือนหลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย นอกจากเล่นหมากรุก พูดคุยกับบิดาบางครั้งก็ออกไปแข่งขันในสนามฝึกทหารเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาที่เหลือกับบุตรชายทั้งสอง

        ซูอวี้เมิ่งและซูอวี้จ้งอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันการเปลี่ยนแปลงที่ฉับพลันเกี่ยวกับตัวตนของซูอวี้จ้ง ทำให้เด็กทั้งสองปรับตัวได้ยากซูตงเฉินพยายามอย่างเต็มที่ที่จะให้คำปรึกษาด้านจิตใจแก่พวกเขา และปฏิบัติกับพวกเขาไม่ต่างจากในอดีตทว่าเขาได้สอนสิ่งใหม่ให้กับซูอวี้จ้ง

        ในฐานะพระราชนัดดาของฮ่องเต้ หวงไท่ซุน เด็กหนุ่มผู้นี้จะต้องตกเป็นเป้าการวิจารณ์ของสาธารณชนอย่างแน่นอนการปฏิบัติตัวที่ดีเมื่ออยู่ต่อพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ และปกป้องความปลอดภัยของตนเองเป็นสิ่งสำคัญมาก

        สำหรับการเรียนรู้ ซูตงเฉินไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับวิถีแห่งฮ่องเต้เขาจึงทำได้เพียงพาซูอวี้จ้งไปฝึกศิลปะการต่อสู้เพื่อเป็นการวางรากฐานที่มั่นคงสำหรับร่างกายของเขา ในการรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายในอนาคต

        บางครั้งในคืนที่มีเสียงแมลงร้องเซ็งแซ่ ซูอวี้จ้งจะนอนบนเตียงบิดาซูตงเฉินจะปล่อยให้เขานอนข้างๆ และเล่าเรื่องราวตอนที่ตนเป็นสหายขององค์รัชทายาทให้เขาฟัง"ในตอนนั้น องค์รัชทายาทกับพ่อนับถือกันเหมือนดั่งพี่น้อง แม้พระองค์ไม่ได้ตรัสด้วยวาจาก็ตามพระองค์หาข้ออ้างว่ามีเรื่องบาดหมางกับพ่อ และไล่พ่อออกไปต่างแดน ทว่าแท้จริงแล้ว พ่อมองว่าตนเองเป็นคนที่พระองค์ไว้ใจที่สุดจากนั้นพระองค์ก็มอบเจ้ามาให้พ่อในภายหลัง

        แม้ตอนนี้เจ้ากับพี่ชายจะมีสถานะที่แตกต่างกัน ทว่าความสัมพันธ์ของพวกเจ้ายังคงเหมือนเดิมเหมือนพ่อกับองค์รัชทายาทในตอนนั้น แม้องค์รัชทายาทไม่อยู่แล้วพ่อก็ยังรักและเคารพพระองค์ และรู้สึกซาบซึ้งในความไว้วางใจของพระองค์ มิตรภาพเช่นนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

        ซูอวี้จ้งมองพ่อของเขาและรู้สึกดีขึ้นมากแววตาของชายหนุ่มชัดเจนและบริสุทธิ์ เขาพูดอย่างมั่นใจว่า "อืมลูกก็จะไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน"

        ซูตงเฉินยิ้มพลางลูบศีรษะของเขาแผ่วเบา และไม่ได้พูดอะไรอีกความเป็นจริงที่โหดร้ายต้องให้เขาได้รับรู้ด้วยตนเอง หากซูตงเฉินพูดเร็วเกินไป ซูอวี้จ้งจะไม่เข้าใจ ดังนั้นจะทำให้เขาไม่มีความสุขไปเพื่ออะไร

        การสืบสวนจากภายนอกเกี่ยวกับการลอบโจมตีตอนกลางคืนยังคงดำเนินไปอย่างเต็มที่กรมอาญา ศาลต้าหลี่ และองครักษ์เสื้อแพรได้จับกุมคนมาจำนวนมากจนเรือนจำแน่นขนัดนักโทษที่เคยถูกขังในคุกเพราะก่ออาชญากรรมเล็กน้อยได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดหรือไม่ก็พยายามตัดสินคดีอย่างรวดเร็วและส่งตัวไปรับโทษทันทีมีเจ้าหน้าที่องครักษ์เสื้อแพรอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกคนในเมืองหลวงกำลังตกอยู่ในอันตรายบรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

        องค์ชายทั้งสามพระองค์พักฟื้นจากอาการบาดเจ็บอยู่ในจวน ญาติ สหาย คนสนิท และผู้ใต้บังคับบัญชาต่างวิ่งวุ่นไปทั่วกองกำลังของจิ้งอ๋องและตวนอ๋องไม่เชื่อว่าพวกเขาจะถูกปลดอย่างง่ายดายเช่นนี้ จึงส่งคนออกตามหาหมอที่มีชื่อเสียงจากทุกสารทิศไม่ว่าจะต้องจ่ายไปมากเพียงใดก็ต้องพยายามรักษาอาการบาดเจ็บขององค์ชายให้หายขาดคนของหนิงอ๋องก็ออกไปตามหาหมอวิเศษเพื่อแสดงความตั้งใจที่จะรักษาอาการบาดเจ็บของน้องชายทั้งสองของตนให้หายดี

        ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ซูตงเฉินยังแอบออกจากจวนภายใต้การจัดการของเยี่ยนเฟ่ยและพบกับเขาอย่างลับๆ

        แม้บุคคลสำคัญในเมืองหลวงจะกระวนกระวายใจ ทว่าเขตการค้าไม่ได้รับผลกระทบมากนักยังคงมีพ่อค้าและคนจับจ่ายคึกคัก ทุกคนมาที่นี่เพื่อซื้อสินค้า และสินค้าจากต่างแดนก็แพร่หลายในหมู่พวกเขา ล้วนเป็นฉากที่รุ่งเรือง

        ในเขตการค้าชาวหู ธุรกิจยังคงเหมือนเดิมเสียงขลุ่ย เสียงเอ้อหู และเสียงพิณหัวม้า เป็นเสียงที่ไพเราะจนแขกหลายคนประหลาดใจ

        ในเรือนหลังบ้านของร้านขายของชาวหู มียอดอ่อนสีเขียวขององุ่น นกขมิ้นสองสามตัวกระโดดขึ้นและลงบนชั้นวางพวกมันส่งเสียงร้องไพเราะเป็นระยะๆ มีกระถางดอกไม้ขนาดใหญ่หลายกระถาง ดอกไม้บานสะพรั่งเต็มสวนดูมีชีวิตชีวายิ่งนัก

        ในห้องนอน ซูตงเฉินเอนกายพิงเก้าอี้หินและพูดอย่างเกียจคร้าน"ฮ่องเต้มีความคิดจะสังหารข้าแล้ว"

        "แน่นอน" เยี่ยนเฟ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม"อิทธิพลของเจ้าที่มีต่อฮ่องเต้และหวงไท่ซุนนั้นยิ่งใหญ่เกินไป ทั้งภูมิหลังของจวนอันกั๋วกงยังลึกซึ้งมากมีเครือข่ายเส้นสายกว้างขวางและรากฐานแข็งแรง ซ้ำยังมีกองทัพตระกูลซูเขากลัวว่าจะไม่มีใครปราบปรามเจ้าได้ เจ้าอาจจะกลายเป็นโจโฉ บีบบังคับฮ่องเต้ให้สละราชสมบัติเช่นนั้นประเทศและตระกูลหนานกงของพวกเขาคงสิ้นสุดลง

        หากข้าเป็นฮ่องเต้และมีขุนนางเช่นนี้ ข้าก็นอนหลับไม่เป็นสุขแน่นอนเพียงแต่ตอนนี้เขาไม่แตะต้องเจ้าอย่างน้อยจนกว่าหวงไท่ซุนจะกลายเป็นหวงไท่ซุนอย่างเป็นทางการ จากนั้นเขาจะค่อยๆลดสถานะของเจ้าในใจหวงไท่ซุน และวางกลอุบายปลุกปั่นให้เจ้าเป็นผู้มีอำนาจที่มีแรงจูงใจซ่อนเร้นเพื่อให้หวงไท่ซุนผิดหวังในตัวเจ้า นี่เป็นวิธีเดียวที่จะฆ่าเจ้า ด้วยวิธีนี้ การตายของเจ้าจะมีความหมายอย่างมาก"

        "ถูกต้อง" ซูตงเฉินไม่ปฏิเสธการคาดเดาของเขา และพูดเสียงเรียบว่า"ข้าตายได้ ทว่าไม่สามารถทำตามที่พระองค์คาดคิดทั้งหมด ไม่เช่นนั้นจวนอันกั๋วกงจะตกอยู่ในอันตราย"

        “ใช่ สำหรับบุตรชายของเจ้า เจ้าจะตายจากโทษร้ายแรงไม่ได้”เยี่ยนเฟ่ยถอนหายใจ “หากเจ้าตาย ต้องตายอย่างวีรบุรุษและประทับอยู่ในจิตใจของหวงไท่ซุนตลอดไปจวนอันกั๋วกงก็จะอยู่อย่างสงบสุข” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จู่ๆเขาก็รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย พลางขยับไปจับมือซูตงเฉิน "ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย"

        “ข้าก็ไม่อยากตายเหมือนกัน” ซูตงเฉินหันหน้าไปมองเขาและพูดด้วยแย้มยิ้มว่า“พวกเราเตรียมแผนสำรองอีกสักหน่อยเพื่อต่อสู้เอาชีวิตรอด หากถึงเวลาจำเป็นบางทีข้าอาจแต่งงานกับองค์หญิงที่ฮ่องเต้รักสักพระองค์หนึ่ง เพื่อแสดงความภักดีต่อราชวงศ์"

        “ไม่ได้” เยี่ยนเฟ่ยยืนขึ้นและจับมือของซูตงเฉินแน่น ทั้งยังพูดอย่างดุเดือดว่า“เจ้าเลิกฝันเสียเถิด เจ้าต้องการให้องค์หญิงเป็นฮูหยินของเจ้า นี่เป็นโทษร้ายแรงฐานหลอกลวงฮ่องเต้หรือว่าเจ้าต้องการลดขั้นภรรยาที่ตายไปแล้วของเจ้าเป็นอนุ ผิดต่อตระกูลชั้นสูง เป็นคนทรยศต่อตระกูล บุตรชายของเจ้าคงไม่ยอมกระมังเจ้าอยากให้เขาเกลียดบิดาตนเองหรือ พ่อกับลูกอาจจะมองหน้ากันไม่ติด"

        ซูตงเฉินแกล้งพูดด้วยรอยยิ้ม "ไม่ใช่อย่างที่เจ้าพูด มีองค์หญิงหม้ายองค์หญิงใหญ่ที่พอใจในตัวข้าอยู่บ้าง ทุกคนล้วนผ่านการอภิเษกมาแล้วสองครั้ง หากองค์หญิงทูลพระราชทานงานอภิเษกด้วยตนเองข้าก็เพียงทำเหมือนถูกบังคับให้ทำตามพระประสงค์จะได้รับความเห็นอกเห็นใจจากใต้หล้า เพียงเท่านี้ก็รับมือองค์หญิงได้อย่างง่ายดายแล้วมิใช่หรือ?

        โดยเฉพาะองค์หญิงหม้ายที่เจ้าพูดมานั้นอารมณ์ร้ายและก้าวร้าว มักมาก เลี้ยงบุรุษไว้ในจวนมากมาย ทว่ากลับไม่อนุญาตให้พระสวามีมีอนุ บีบบังคับให้พระสวามีโกรธและอึดอัดจนตายหากข้าสมรสกับพวกนาง คงไม่มีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอนตระกูลที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นจะประณามกลุ่มเชื้อพระวงศ์ และพวกเขาไม่อาจตำหนิข้าได้เด็ดขาด"

        เมื่อซูตงเฉินเตือนเยี่ยนเฟ่ย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นขึงขังทันที"ที่เจ้าพูดมาก็ถูก เรื่องนี้ป้องกันเอาไว้ ข้าจะต้องหาทางยุติเรื่องนี้ข้าจะต้องขยายอิทธิพลเพื่อสนับสนุนเจ้า"เยี่ยนเฟ่ยโอบไหล่และทิ้งน้ำหนักลงไปบนร่างของซูตงเฉิน"เจ้าต้องอดทนและอย่ายอมแพ้ แม้ภารกิจจะสำคัญ แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าต้องตายและอาจไม่ต้องถึงขั้นขายตนเองให้องค์หญิง"

        "ตกลง" ซูตงเฉินตอบตกลงอย่างว่องไว เห็นท่าทางยียวนของเยี่ยนเฟ่ยแล้วรู้สึกน่ารักไปอีกแบบจึงอดหัวเราะออกมาเสียงดังไม่ได้ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะของเขา

        ใช่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องความตาย ทว่าเขาต้องการวางแผนสำหรับสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไว้ก่อนล่วงหน้าเขาต้องเตรียมพร้อม หากนับชีวิตในอดีตและปัจจุบัน เขาเสียชีวิตมาแล้วสองครั้ง และหลายครั้งขณะปฏิบัติภารกิจในมิติเวลาที่แตกต่างกันวิธีการตายทุกรูปแบบ... ความรู้สึกนั้นแย่มากจำเป็นต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่งถึงจะสามารถฟื้นฟูอย่างช้าๆแม้จะมีความเป็นไปได้หนึ่งในหมื่น เขาก็อยากจะมีชีวิตอยู่

        ส่วนเรื่องแต่งงานใหม่นั้น แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการ หากผู้ใดยืนยันที่จะบีบบังคับเขาคงทำได้เพียงใช้วิธีสุดโต่งเท่านั้น

        ซูตงเฉินลูบศีรษะเยี่ยนเฟ่ย หัวใจของเขาพองโตมีความสุขเขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกสุขใจมาก และมั่นใจเรื่องการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนมากขึ้นเยี่ยนเฟ่ยหันกลับมาซบหน้าลงบนไหล่ของซูตงเฉิน และพูดอย่างผ่อนคลายว่า"วันนี้กลับช้าสักหน่อยเถิด"

        "อืม" ช่วงนี้ซูตงเฉินว่างงาน ไม่มีกิจการทางทหารหรืองานในราชสำนักแม้เขายังต้องจัดวางกำลังคนเพื่อสืบข่าว ทว่าเขาต้องควบคุมค่ายทหารซีซานผ่านฟู่หมิงฮั่น โดยทั่วไปแล้ว นับว่าผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก จึงไม่จำเป็นต้องยึดติดกับเวลาอีกต่อไปสามารถทำสิ่งต่างๆ ที่อยากทำได้ทั้งวัน

        แน่นอนว่าจะต้องไม่ให้ผู้อื่นพบเห็น อย่างไรเสีย ฮ่องเต้มีรับสั่งให้เขากักตัวอยู่ในจวนและห้ามออกไปโดยไม่มีรับสั่งเขาจึงไม่สามารถฝ่าฝืนรับสั่งอย่างโจ่งแจ้งเกินไป

        เยี่ยนเฟ่ยจับมือเขา กุมฝ่ามือเขาไว้แน่น และแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ