ม.ปลายปี1 ขอเป็นเจ้าปราสาท ณ ต่างโลก (Kou 1 Desu ga Isekai de Joushu Hajimemashita)

        ปัจฉิมลิขิต

        เหล็กต้องตีตอนร้อนฉันใดปัจฉิมลิขิตต้องเขียนตอนปั่นต้นฉบับเสร็จใหม่ๆฉันนั้น

        คนทำงานหน้าใหม่ทุกท่านนักเรียนใหม่ทุกท่าน

        ถึงจะช้าไปสองเดือนแต่ก็ขอแสดงความยินดีด้วยครับพวกคุณคือสมบัติล้ำค่าของญี่ปุ่นนะครับ

        โรคเครียดเพราะปรับตัวไม่ได้น่ะแค่กินเนื้อเข้าไปก็หายแล้วครับ ภาษมูลค่าเพิ่มจะขึ้นก็ช่างหัวมัน!เนื้อครับ! จงกินเนื้อแดงๆเข้าไปซะ!

        สวัสดีครับฮิโรยูกิ คากามิ เองครับ

        ผมทำงานหลายอย่างพร้อมกันจนเกือบไม่ทันแน่ะครับคราวนี้ผมเขียนเรื่อง  ‘Kyonyuu Fantasy Gaiden2 Saiko no Lute เล่มจบ’ (วางแผงแล้ว)ของสำนักพิมพ์ Puchi-Para Bunko ไปด้วยครับช่วงกลางเดือนกุมภาพันธ์ซึ่งเริ่มเขียนงานนั้นผมยังคิดอยู่เลยว่า

        “จะไหวจริงๆอ่อเนี่ย”

        อ้อที่เขียนเป็นสำเนียงคันไซก็เพราะผมเกิดที่จังหวัดชิกะน่ะครับ จากสถานีเซเสะมาถึงโรงเรียนมัธยมปลายใช้เวลาราวๆสิบนาทีพูดแล้วก็คิดถึงถนนสายนั้นจังช่วงสามปีนั้นผมแทบไม่เคยเข้าเรียนสายหรือขาดเรียนเลยนะครับถึงจะไปพิธีจบการศึกษาสายก็เถอะนะ

        อย่างไรก็ตามก่อนที่ดอกไม้จะบาน ผมก็เขียนงานชิ้นนี้จนเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ

        ช่วงที่งานกำลังแย่พ่อผู้ล่วงลับของผมมักจะมาเข้าฝันครับแต่รอบนี้พ่อไม่ยักกะโผล่มา ท่านคงรู้ว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงละมั้ง

        เอ๊ะ?

        คุณไม่เชื่อในโลกพิศวงแบบนั้นเหรอครับ?

        มันมีอยู่รจริงๆนะครับไอ้โลกที่ตื่นขึ้นมาแล้วขยับร่างกายไม่ได้แล้วถูกรบเร้าว่า “หนังสือ!” น่ะ

        ——อ้าวนั่นคูล์เรหรอกเหรอ

        อย่างไรก็ดีขอบคุณนะครับพ่อที่คอยเฝ้าดูผมอยู่เสมอ ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านด้วยนะครับที่ตั้งตารอคอยเล่ม3 มาโดยตลอด

        ขอขอบคุณอาจารย์goban ที่ช่วยวาดภาพประกอบสวยๆให้ ขอบคุณคุณ Hบรรณาธิการ จากนี้ผมจะไปดื่มกาแฟอร่อยๆที่ร้านกาแฟในย้านอิเคบุกุโระครับ

        บราซิล?โคลอมเบีย? กัวเตมาลา? คิลิมันจาโร? โทราจา?บลูเมาท์เทน?

        กาแฟอร่อยๆเนี่ยมันแล้วแต่วันนะครับปกติพอไปถึงที่ร้านผมจะนั่งที่เคาน์เตอร์แล้วขอให้พนักงานช่วยแนะนำเมนูของวันนี้ให้ครับซึ่งผมมั่นใจว่าในเมนูเหล่านั้นไม่มีกาแฟที่ชื่อโซอิจิโร่อยู่แน่ๆละ

        คำทักทายที่ผมจะลงท้ายปัจฉิมลิขิตในทุกครั้งนั้นถือกำเนิดจากการพูดคุยกับแฟนคนหนึ่งระหว่างช่วงแปดเก้าปีที่ผมทำงานบริษัทซอฟแวร์ครับนับแต่นั้นมันก็กลายเป็นคำทักทายแฟนๆไป แม้ว่าบอยน์[1]จะเป็นภาษาที่ตายแล้ว แต่จิตวิญญาณในตอนนั้นจะคงอยู่ไปตลอดกาลครับ

        และด้วยประการฉะนี้ก็ขอปิดด้วยคำประจำตัว!

        จี๊ค〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰คบอยน์!!!

[1]คำแสลงในภาษาญี่ปุ่นหมายถึงผู้หญิงหน้าอกใหญ่ ปัจจุบันไม่นิยมใช้แล้ว