หานอวิ๋นซีรอั้แ่เช้าจรดค่ำไม่ต้องพูดถึงเ้าบ่าวหรอก แม้แต่คนสักคนก็ยังไม่เห็นเลย
ในที่เงียบงันนางพิงหมอนและหลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะดังขึ้นซึ่งดูเหมือนจะเป็เสียงเคาะหน้าต่าง
ตะเกียงน้ำมันในห้องนอนเล็กเกินไปที่จะส่องสว่างไปถึงข้างนอกหานอวิ๋นซีรออยู่เป็เวลานานแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดๆด้วยความรู้สึกไม่สบายใจในใจ นางจึงค่อยๆ เดินออกจากห้องนอนอย่างระมัดระวัง
“ใครกัน?”
ข้างนอกมืดและเงียบสงัดไม่มีใครตอบ
“มีคนเข้ามาใช่หรือไม่? เ้าเป็ใคร?” หานอวิ๋นซีถามอีกครั้งพร้อมกับถือตะเกียงน้ำมันส่องไป
ขณะเดียวกันเสียง “ตู๊ดตู๊ดตู๊ด” ก็ดังขึ้นในสมองของนาง เตือนนางว่ามีพิษ เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
เป็ไปได้หรือไม่ว่าจะมีคนวางยาและเข้ามาทำร้ายนาง?
หานอวิ๋นซีตัวสั่นเทาและหันหลังกลับทันทีเพื่อกลับไปที่ห้องนอนขณะนั้นเองก็มีมือหนึ่งคว้าข้อเท้าของนางไว้
“อ๊าย...”
ก่อนเสียงกรีดร้องจะจบลงร่างทั้งร่างก็ถูกลากไป ตะเกียงน้ำมันตกลงบนพื้น นางเองก็ล้มหน้าคะมำเช่นกันทว่านางไม่ได้สนใจเื่นั้นมากนักและอยากที่จะเตะมือนั้นออกไปคิดไม่ถึงว่าเมื่อเตะไป กลับเป็หน้าอกของชายคนหนึ่งพร้อมกับกลิ่นเืที่คละคลุ้งไปทั่วชั่วขณะหนึ่ง
“ถ้าไม่อยากตายก็อย่าขยับ”เสียงเยือกเย็นของชายคนนั้นทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดลงหลายองศา
หานอวิ๋นซีตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะด้วยเพราะดาบเย็นที่อยู่บนร่างของนาง
ชายคนนี้ดูเหมือนจะได้รับาเ็และถูกวางพิษมาเขาเป็นักฆ่าหรือเปล่า?
บริเวณโดยรอบเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ ของชายคนนี้ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ขยับตัวใดๆมาสักระยะแล้ว หานอวิ๋นซีจึงถามด้วยความกลัวว่า “นี่เ้ามาที่นี่เพื่อลอบสังหารฉินอ๋องใช่หรือไม่?”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
“ฉินอ๋องไม่อยู่หรอกนะแล้วข้าก็คิดว่าอีกครึ่งปีเขาก็ยังไม่มา เ้าปล่อยข้าไปเถอะข้าจะแสร้งทำเป็ว่าไม่รู้ไม่เห็นอะไร ตกลงหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามลองเชิง
น่าเสียดายที่ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไรท่ามกลางแสงสลัว หานอวิ๋นซีเห็นเขานั่งพิงกำแพงและสวมชุดสีดำทว่าไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน
“เ้าาเ็อย่ามานั่งแบบนี้เลย เ้ารีบไปเถอะ ข้าสัญญาว่าจะไม่เรียกใครมาจับเ้า”หานอวิ๋นซีพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวังและพยายามผลักดาบยาวออกไป
แต่ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่แตะหลังดาบ ชายคนนั้นก็ยกดาบขึ้นจ่อที่คอของนางและฟันลงมาอย่างไร้ปรานี!ใน่เวลาอันตรายนี้ หานอวิ๋นซีถอยห่างทันทีและรีบพูดออกมาว่า “เ้าถูกพิษาแห่างจากหัวใจเพียงแค่สี่ชุ่น[1] มันคือพิษงูที่โดนมาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนไม่ได้ถูกงูกัดโดยตรง แต่มีคนกลั่นและเอาพิษออกมา เ้าหายใจหนัก หัวใจเต้นช้าพิษชนิดนี้ทำร้ายหัวใจ ทั้งยังออกอาการเร็วมากเ้าสามารถอดทนได้อีกครึ่งชั่วยามกว่าจะถึงขีดจำกัด”
หานอวิ๋นซีที่พูดอย่างต่อเนื่องและพูดทุกอย่างที่ตนคาดเดาจากการเตือนของระบบล้างพิษในขณะนี้ ดาบของชายคนนั้นยังคงแตะที่คอของนางพร้อมกับเืที่ไหลออกจากคออย่างช้าๆ ทำให้หัวใจของนางเต้นเร็วและเร็วขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะช้าลงได้...
อย่างไรก็ตามชายคนนั้นก็ไม่ได้แทงนาง ทำให้หานอวิ๋นซีรู้ว่านางพูดถูกทั้งหมด
บรรยากาศเงียบสงัดอากาศเย็นะเืเต็มไปด้วยความตึงเครียดหานอวิ๋นซีกลืนน้ำลายและรวบรวมความกล้าเพื่อพูดต่อ “ข้าสามารถล้างพิษให้เ้าได้ถ้าล้างไม่ได้ เ้าค่อยฆ่าข้าทีหลังก็แล้วกัน”
ท้ายที่สุดนางก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกและรออย่างกล้าๆ กลัวๆ
หลังจากนั้นไม่นานชายคนนั้นก็พูดขึ้นอย่างเ็า “ใช้เวลานานเท่าไร?”
“ข้าต้องตรวจสอบอาการาเ็แล้วก็ระดับพิษ” หานอวิ๋นซีตอบตามความเป็จริง
ชายคนนั้นวางดาบยาวลงโดยไม่ส่งเสียงในที่สุดหัวใจของหานอวิ๋นซีที่ห้อยอยู่กลางอากาศด้วยความหวาดกลัวก็กลับมาเป็เช่นเดิม
หลังจากแน่ใจว่าชีวิตของตนเองไม่ตกอยู่ในอันตรายหานอวิ๋นซีจึงแสดงด้านที่เป็มืออาชีพออกมา เมื่อนางลุกขึ้นก็เห็นว่าชายในชุดดำจะลุกขึ้นเช่นกัน นางจึงออกคำสั่งทันที “นั่งลงและอย่าขยับ!”
น้ำเสียงที่แ่เบาแต่มีความรู้สึกถึงอำนาจที่ไม่สามารถขัดขืนได้“เ้ายิ่งขยับพิษมันจะยิ่งเข้าสู่หัวใจเร็วมากขึ้น แล้วมันก็จะยิ่งยุ่งยากมากขึ้น”
ท่ามกลางความมืดชายในชุดดำกะพริบตาและไม่ขยับตัวใดๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าประโยคต่อไปของหานอวิ๋นซีคือ“ถอดเสื้อผ้าออก”
-------------------------
[1] ชุ่น (寸) เป็หน่วยวัดสมัยก่อน เทียบได้เท่ากับ “นิ้ว”
1K
