กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่สี่สิบห้า ชิงเทียน(ฟากฟ้า)

 “แผ่นดินนี้คือแผ่นดินของผู้ผกล้าเป็นของผู้กล้ามีปัญญา ไม่ใช่ของคนขี้ขลาดอ่อนแอหากเจ้าอยากจะเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงเจ้าต้องแย่งสมบัติและอาณาจักรของข้ามาด้วยตนเอง”

ท่านบรรพบุรุษของผมท่าทางจะลืมไปว่าในโลกปัจจุบันกองทัพของมองโกลไม่น่าจะรบกับมหาอำนาจต่างๆไหวแล้ว

ใจคอจะให้ผมอ้างว่าตนเองมีสายเลือดเจงกิสข่านเพื่อครองอำนาจในปัจจุบันนี่นะ?เสียสติไปแล้วมั้ง?

ผมไม่ได้อยู่ในโลกอิเซไคหูแมวนะโลกนี้มันเต็มไปด้วยประชาชนอเมริกันที่รักเสรีภาพ ที่หากมีซอมบี้ระบาดแบบในหนังเราจะค้นพบปืนและกระสุนไม่จำกัดราวกับกดสูตรโกง

“ข้ออ้างทั้งนั้น แขนขาเจ้าไม่มีโซ่ตรวนมีเหตุผลอะไรที่เจ้าจะไม่ทำหรือทำไม่ได้”

นัยน์ตาที่คมกล้าราวกับทิ่มแทงเข้ามาในใจของผม

ผมนึกถึงคำพูดเกี่ยวกับ Primarch ที่ว่าพวกนี้ไม่เคยคิดที่จะปรับปรุงตนเองให้เข้ากับโลกเพราะพวกเขาไม่เคยเจอสถานการณ์ที่โลกไม่ยอมปรับตัวเข้ากับเขามาก่อน

และมุกตลกที่นักเขียนเขียนเล่นๆพอมันกลายเป็นความจริงที่ว่าผมเป็นเชื้อสายของเจงกิสข่านแล้วมันชักดูตึงเครียดอะไรชอบกล

มันควรจะเป็นมุกล้อเลียนให้คนได้ขำกันลูกหลานของเจงกิสข่านเป็นแค่เนิร์ดตัวตลกเท่านั้น หัวเราะขำกันสิ..

แต่มันซีเรียสมากในโลกที่เรื่องเหนือธรรมชาติมีจริงและกับคนคนหนึ่งที่สั่นคลอนทั้งโลกได้มาจ้องตาคุณอยู่อย่างนี้

“มนุษยชาติต้องรวมตัวกัน เจ้าก็เห็นแล้วว่าผลลัพธ์ของการไม่รวมตัวกันคืออะไรไปทำหน้าที่ของเจ้าซะ ลูกหลานของข้า เส้นทางของลูกผู้ชายต้องแบกรับความลำบากและภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ได้ ไหล่บ่าต้องแข็งแกร่งดั่งขุนเขา”

ท่านข่านพูดอะไรที่ตรงกันข้ามกับแนวคิดอิเซไคต่างโลกที่ต้องการชีวิตสโลไลฟ์ออกมาแบบไม่เกรงใจใคร

แผลจากการโดนงูขาวกัดหิมะกัดและมนุษย์หิมะเยติตบตอนปีนขึ้นมาบนเขาค่อยๆหายไป

ผมรู้ดีว่านี่คือมุกว่า

“นี่คือโลกของสภาพจิตใจ จิตใจของเจ้าที่อยากรักษาให้หายหรืออยากอบอุ่นพลังน้อยกว่าความอยากหนาวของขุนเขา”ผมเลยใช้สติปัญญาอันล้ำลึกของเลโอนาร์ดจินตนาการถึงการสร้างเซลล์ขึ้นมาใหม่ละเอียดถึงระดับอะตอม

ละเอียดจนโลกแห่งความฝันและมายาสั่นสะเทือนที่ต้องรับความคิดที่เหนือคนของเลโอนาร์ด

ย่า

แผลของผมค่อยๆหายน้ำแข็งที่เกาะตามร่างกายก็ค่อยๆละลาย

ท่านข่านส่งเสียงในลำคออกมาคำหนึ่งเขาไม่ปล่อยโอกาสให้ผมมีการเล่นมุกตลกเลยแม้แต่น้อยเพราะจริงจังตลอด

“อย่าเข้าใจผิด ข้าก็หาความสำราญทานเหล้าเคล้านารีเช่นเดียวกับผู้คน แต่นี่คือการคัดเลือดชิงเทียนผู้นำของเผ่าเราคนต่อไป เจ้าไม่ควรคิดหรือว่าข้าควรจะจริงจังกับมัน เล่นก็คือเล่นจริงจังก็คือจริงจัง แบ่งเวลาให้ดีลูกหลานของข้า”

ท่านข่านตบบ่าผมแต่คราวนี้ผมทนไว้ได้ไม่ทรุดลงไป

“ต่อไปนี้เจ้าก็แค่เอาชนะเทงกรีให้ได้”

ทันใดนั้นรอบข้างภูเขา ม่านหมอก สายลมก็สั่นสะเทือน

“เทงกรีคือภูเขาที่ผมปีนขึ้นมา?”

วาบ ดวงตาสีเหลืองของภูเขาลืมตาขึ้นผมยืนอยู่ประมาณตรงคอของเทงกรี

“คือภูเขาคือแม่น้ำคือท้องฟ้าคือม่านหมอกคือสายลม เปิดดูใต้ก้อนหินเจ้าจะพบเทงกรีอยู่แหงนมองขึ้นฟ้าเจ้าจะพบเทงกรีอยู่ที่นั่น...”

และคราวนี้ท่านข่านก็เสียงราวกับมีคนนับไม่ถ้วนพูดซ้อนขึ้นมา

“...และมีอยู่ในตัวข้าและตัวเจ้าเช่นกัน”

เสียงหลายเสียงสะท้อนไปจนมนุษย์ธรรมดารู้สึกไร้เรี่ยวแรงเมื่อสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน

“รอดชีวิตให้ได้ลูกหลานของข้าเทงกรีเกลียดคนอ่อนแอ”

มือขนาดยักษ์ได้เคลื่อนมาทางผม

“เอาชนะให้ได้ เจ้าก็จะกลายเป็นชิงเทียนที่แท้จริง”

..