ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 161 ระดับอาภรณ์แดง ไปตายซะ นังปีศาจ!

เมื่อผีพรายตนสุดท้ายสลายหายไป กระแสปราณต้นกำเนิดสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่ร่างอีกครั้ง ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างเหมือนจะลดลงไม่น้อย หากผมรอดกลับไปได้ คราวนี้ระดับพลังต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน... แต่การใช้วิชาสายฟ้าก็ทำให้ผมหอบหายใจแรง ร่างเข้...

ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

ปลดล็อคตอนต่อไปโดยอัตโนมัติ

เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ

ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ

ตอนก่อนหน้า บทที่ 162 ไปตายซะ ต้องลงมือให้เด็ดขาด อ่านต่อ