Episode
|7|
สมกับคำด่า NC
ณ คฤหาสน์ใหญ่..
ตึกๆ ๆ ๆ ๆ
เสียงฝีที่ก้าวเดินอย่างระมัดระวังดังออกมาจากพื้นพรมสีแดงเลื่อมเพชร ทุกสิ่งอย่างถูกตกแต่งไปด้วยความหรูหราโดยที่เกรซละสายตาไม่ได้ พอได้มองใกล้ๆแล้วข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างมันละเอียดลออ พี่สาวของเธอช่างมีฝีมือในการวาดรูปดีเหลือเกิน
“เฮ้อ.. นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย ทำไมต้องออกโรงปกป้องโซเฟียขนาดนี้ด้วย หรือว่าควรปล่อยให้มันเป็ไปแบบนั้นดี? ยังไงโซเฟียก็ไม่เป็อะไรอยู่แล้ว นางเป็ถึงนางเอกเลยนะ”
ไม่สิ..
“แต่ว่าฉันควรที่จะต้องช่วยดีกว่า ขืนปล่อยเอาไว้นางได้ตายแน่ พวกเพื่อนฉันใส่ยาถ่ายลงไปเกือบหมดขวดขนาดนั้น ฮื้ม..”
เกรซบ่นพึมพำเสียงเหนื่อยหน่าย ก่อนที่เธอจะก้มลงมองถาดอาหารในมือ ซึ่งในตอนนี้มันมีแก้วชาสีขาวกับขนมทานเล่นวางไว้บนนั้น
ตึก..
เธอได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องใหญ่ ซึ่งประตูไม้แกะสลักนั้นมีป้ายคำว่า ‘โซเฟีย’ แขวนไว้ ก่อนที่เกรซจะหันมองซ้ายขวาเพื่อดูต้นทาง ใจหนึ่งของเธอเตรียมตัวที่จะเดินเอาชานี้ไปเททิ้งให้ห้องน้ำ แต่อีกใจก็กลัวว่าคนจะจับได้
งั้นก็.. แกล้งทำชาหกในห้องนอนของโซเฟียแล้วกัน นางจะได้ไม่ต้องกินมัน แผนนี้เวิร์กดี คิกๆ
สาวใช้นามว่าเกรซครุ่นคิดด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจกับความฉลาด ก่อนที่เธอจะเตรียมเอามือไปเคาะประตูห้องนอนของโซเฟีย และยอมทำตามแผนที่ตัวเองวางเอาไว้ แต่ทว่า..
ปึก!!
“ฮะฮึก.. ค..คุณฟินิกซ์!”
“ทำไม!! นี่เธอรักพี่ชายฉันมากถึงขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ว่าฉันจะยื่นข้อเสนออะไรไป เธอก็ไม่สนใจเลยหรือไง!! ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าคนที่ช่วยชีวิตเธอคือฉัน ไม่ใช่เวกัส.. ถ้าเธออยากตอบแทนบุญคุณก็ต้องยอมคบกับฉันสิโซเฟีย”
เสียงทุ้มใหญ่อันคุ้นหูได้พ่นคำอธิบายออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นของหญิงสาว ความจริงภายในห้องนั้นทำให้เกรซไม่รอช้าที่จะเงี่ยหูฟัง เธอเอาหูเข้าไปแนบติดกับบานประตูไม้ในทันที
“แต่.. ฉันรักคุณเวกัสค่ะ ฉันไม่ได้รักคุณ ฮึก..”
“โซเฟีย..”
“ฉันขอโทษนะคะคุณฟินิกซ์”
“…..”
“ฉ..ฉันขอโทษจริงๆที่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฮะฮึก ไม่ว่าคุณจะพยายามอีกเท่าไหร่ มันก็ไม่ทำให้ฉันเปลี่ยนใจจากพี่ชายของคุณหรอกค่ะ เพราะฉัน..รักคุณเวกัสมาก..”
คำพูดที่แสนจะกัดกินใจนั้นเอ่ยออกมาจากปากของโซเฟีย ก่อนที่ทุกอย่างภายในห้องนอนนั้นจะเงียบกริบ ซึ่งทางเกรซที่ได้ยินทุกอย่างก็ถึงกับอ้าปากค้าง
“โอ้โห.. อันนี้บทพูดนี่พี่กวางเป็คนคิดใช่ไหมเนี่ย หรือว่าตัวละครพูดออกมาเอง สุดยอดเลยอะ นางเอกซื่อตรงกับหัวใจตัวเองไม่ไหว..”
เกรซเหน็บแนมเธอด้วยสีหน้าหยอกล้อ ก่อนที่จะตัดสินใจเอาหูเข้าไปแนบชิดกับด้านในห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันก็ไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมาแล้ว
“หรือว่า.. อีตาฟินิกซ์นั่นจะยืนช็อกอยู่ โดนสาวปฏิเสธซะขนาดนั้นก็น่าจะเ็ปใจไม่เบา เฮ้อ.. นี่แหละหนา เกิดมาเป็พระรองเองก็ช่วยไม่ได้ แอบน่าสงสารอยู่นะเนี่ย”
แต่ในขณะที่เธอยืนสอดส่องด้วยความอยากรู้อยากเห็นอยู่นั้น ประตูบานใหญ่ที่เธอเอาหน้าไปแนบก็ได้เปิดออกอย่างรวดเร็ว
แอ๊ดดด!
“ว..ว๊ายยยยยย!!!”
ก่อนร่างของเกรซที่เคยแนบชิดกับบานประตูจะถูกแรงหักเหให้ไปแนบชิดกับแผงอกแกร่งแทน ทุกสิ่งอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอไม่ได้ตั้งตัวสักนิด ปลายจมูกเล็กของเธอได้กลิ่นน้ำหอมเซ็กซี่ของใครบางคนเต็มๆ
เพียงไม่นานนักเธอก็เงยหน้าขึ้นเพื่อมองผู้ชายที่เธอกำลัง.. ซบอยู่บนอกอย่างแนบชิดอิงกาย
“ค..คุณฟินิกซ์..”
ผลั่กกกก! ! ! !
ไม่รอช้าที่ร่างล่ำนั้นจะออกแรงผลักสาวใช้ให้ออกห่างจากตัว สีหน้าฉุนเฉียวจนอยากฆ่าใครสักคนให้ตายจ้องมองมาทางเธอเขม็ง แต่ก็ดูเหมือนว่าใบหน้าของหนุ่มหัวเทาจะเต็มไปด้วยความเ็ปมากกว่าความโกรธ..
“อ..เอ่อ..คือว่าฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบฟังนะคะ ฉันสามารถอธิบายได้..”
ตึกๆๆๆๆ
ความเ็ป ความเสียหน้า การเสียศักดิ์ศรี มันแสดงออกมาผ่านสีหน้าของฟินิกซ์อย่างชัดเจน นั่นจึงทำให้ร่างสูงโปร่งของเขารีบเดินออกไปจากห้องโดยไม่อยู่รอคำอธิบายของเกรซ
“อ้าว.. แล้วนี่.. ไม่ฟังฉันอธิบายหน่อยเหรอเนี่ย? อีตาทึ่มคนนี้ เอาใจยากชะมัด”
เกรซที่ยืนถือถาดน้ำชากลอกตามองบนด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนเธอจะพยายามสลัดอารมณ์กลัวออกไปจนหมด
“เกรซ..”
เธอก็หันไปเห็นสาวสวยที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียง โซเฟียเอ่ยเรียกชื่อสาวใช้ด้วยสีหน้าสงสัย น่าแปลกที่ใบหน้าของนางเอกของเื่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา เกรซจึงเดาออกได้ไม่ยากว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น
“เฮ้อ.. ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะโซเฟีย ไอ้คุณฟินิกซ์อะไรนั่นก็เป็แบบนี้แหละ มันเป็คาแรคเตอร์ของเขา”
“ค..คาแรคเตอร์เหรอ?”
โซเฟียที่พยายามเอามือเช็ดน้ำตากะพริบตาปริบๆ เธอจ้องมองไปยังสาวใช้สุดห้าวหาญที่เดินตรงไปยังห้องน้ำด้านใน
“อื้มมมม ใช่.. อย่าไปคิดอะไรมากเลย ที่เธอตัดสินใจในวันนี้ก็ถูกต้องแล้วล่ะ ทำตามหัวใจตัวเองซะ ถ้าไม่ได้รักพระรอง อุ๊บ.. ถ้าไม่ได้รักคุณฟินิกซ์ก็ปล่อยเขาไป แค่นั้นเอง”
เกรซพูดพลางก็จัดการเทน้ำชาลงในอ่างล้างหน้า ส่วนขนมหวานก็โยนทิ้งในชักโครกและก็กดปุ่มให้น้ำดูดมันลงไป แค่นี้ทุกอย่างก็เสร็จสรรพ
“เอ่อ.. นี่เธอทำอะไรของเธอเนี่ยเกรซ เธอเอาชากับขนมไปทิ้งทำไมล่ะ”
โซเฟียเอ่ยถามด้วยความใไม่น้อย เธอได้เดินตามเข้ามาดูเหตุการณ์ทุกอย่างก่อนจะเบิกตาโพลง ส่วนสาวใช้ที่ฉีกยิ้มเหมือนคนบ้าก็จัดการเก็บข้าวของไปวางไว้บนโต๊ะข้างเตียง
“เถอะหน่า เธอไม่ต้องกินหรอก ฉันจะเอาพวกถาดวางไว้ตรงนี้นะ ถ้าพวกแฮนน่ามาเก็บ เธอก็บอกว่ากินมันเข้าไปแล้ว โอเคไหม?”
“ห๊ะ.. ทำไมฉันต้องโกหกด้วยล่ะเกรซ”
“โกหกบ้างเถอะ ไม่งั้นเธอก็จะโดนเพื่อนฉันแกล้งอยู่แบบนี้แหละ เป็นางเอกต้องสู้คนบ้างสิ เฮ้อ.. ฉันจะบ้าตาย”
“น..นี่เธอจะตายอีกแล้วเหรอ เป็อะไรหรือเปล่า”
คาแรคเตอร์นางเอกที่แสนดีอย่างโซเฟียนั้นทำให้เกรซยกมือขึ้นมากุมขมับ เพราะเธอช่างเหมือนนางเอกจากนวนิยายเคล้าน้ำตาไม่มีผิด ใสซื่อ อ่อนแอ ยอมได้ทุกอย่างแม้กระทั่งคนที่กลั่นแกล้งเธอ
41K
