เอลร่าเพิ่งลืมตาได้ไม่นานแต่สิ่งแรกที่เธอทำเมื่อเห็นเรย์อยู่ข้าง ๆ ไม่ใช่ถามคำถาม ไม่ใช่ร่ายเวท… แต่คือการ พุ่งเข้ากอดเขาแน่น จนแทบหายใจไม่ออก
“พี่เรย์! ฉันยังมีชีวิตอยู่ใช่มั้ยคะ!?”
เธอซุกหน้าแน่นกับอกของเขา ราวกับเด็กสาวที่กลับจากฝันร้าย (แม้จะตัวโตกว่าเดิมจนเกือบสูงเท่าเขาแล้วก็ตาม) เรย์ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงซ่านถึงหูเสียงหัวใจดังไม่แพ้ตอนสู้กับบอส
“อะ เอ่อ... อือ... ใช่... ยังอยู่น่ะ...”
เขาพูดติดขัด หูร้อนจนอยากหายตัวไปใต้ดินแต่ก็ยกมือขึ้นลูบหัวเธอเบา ๆ อยู่ดี หลังพักฟื้นไม่นานเรย์ก็ลุกขึ้น พร้อมดึงกุญแจสีเงินเรืองแสงออกมาจากช่องเก็บของ
“ก่อนจะออกไป... อย่าลืมว่าพี่ยังติดหีบอยู่หนึ่งใบนะ”
เอลร่ารีบพยักหน้าแรงจนผมหยักเป็คลื่น
“ค่ะ ๆ เปิดเลย! เผื่อจะเป็อาวุธเทพหรือไอเทมหายาก!”
ทั้งสองเดินกลับไปยังห้องกลางของถ้ำที่นั่น... หีบโบราณ “เวทขังลืม” ยังตั้งอยู่ในตำแหน่งเดิม ระบบแสดงข้อความแจ้งเตือนเบา ๆ
สถานะ: พร้อมเปิด
เงื่อนไขครบถ้วน
ปลดผนึก
เรย์สอดกุญแจเข้าไปและหมุนเสียงคลิกดังขึ้น... ฝาหีบเปิดออกอย่างช้า ๆ ท่ามกลางไอเวทหมุนวนเบา ๆแต่สิ่งที่อยู่ภายใน... ไม่ใช่ไอเทมหายาก ไม่ใช่อาวุธโบราณ แต่คือ... สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ขนฟูตัวกลม นั่งขดตัวเหมือนลูกแมวแต่มีหูยาวเหมือนกระต่าย และมีหางเป็เถาวัลย์สีเขียวอ่อนพริ้วตามลมมันลืมตาใส ๆ ขึ้นมาขยับตัวเล็กน้อย แล้วร้อง...
“แง๊ววว...?”
“กรี๊ดดดดดด!!! พี่เรย์! พี่เรย์!! มันน่ารักมากกก!!”
เอลร่าะโเข้าหาเ้าสัตว์น้อยโดยไม่ฟังอะไรอีก เธออุ้มมันขึ้นหมุน ๆ เหมือนจับตุ๊กตาน่ารักในเทศกาลเวท
ระบบแสดงข้อมูลทันที
สิ่งมีชีวิตปริศนา: "วิสปี้" – เผ่าพันธุ์ิญญาป่า (ระดับ S แต่ยังไม่เติบโต)
เลเวล: 1
สายพันธุ์: สัตว์ป่าเวท
ธาตุ: ธรรมชาติ / พลังเวท
นิสัย: ซื่อสัตย์, ขี้อ้อน, ชอบคนอารมณ์ดี
ทักษะติดตัว:
การฟื้นฟูพลังเวทรอบตัว (Passive)
ปล่อยพลังคลื่นป้องกันเมื่อเ้านายตกอยู่ในอันตราย (Cooldown: 10 นาที)
ขยายขนาดชั่วคราว (Locked)
ผูกพันธะเวท (สามารถเติบโตตามพลังของผู้ดูแล)
หมายเหตุ: “ศัตรูในระดับทั่วไปจะหลีกเลี่ยงการโจมตีสิ่งมีชีวิตสายนี้โดยอัตโนมัติ (แต่คนทั่วไปอาจแตกตื่นได้)”
“พี่เรย์ พี่เรย์~ หนูเลี้ยงมันได้ใช่มั้ยคะ หนูตั้งชื่อให้มันแล้ว!”
“เอ่อ... อะไรนะ?”
“ชื่อว่า ‘โมกะ’ น่ารักมั้ย!?”
เรย์ยิ้มจาง ๆ พยักหน้าทั้งที่ยังงง
“เออ... น่ารักมาก... ทั้งชื่อ ทั้งตัว ทั้งเสียง...”
หลังจากตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยทั้งสาม—เรย์ เอลร่า และโมกะ—ก็ออกจากถ้ำ แสงแดดยามสายส่องลอดยอดไม้ บรรยากาศเบากว่าตอนเข้ามาอย่างชัดเจน สายลมเย็นเฉียบพัดโชยใส่ใบหน้าเหมือนต้อนรับการออกจากฝันร้าย แต่เมื่อพวกเขาเดินมาถึงใกล้ประตูทางเข้าหมู่บ้าน...
เสียงร้องก็ดังลั่น
“ว๊ากกกกกกกก!! มอนสเตอร์บุกหมู่บ้าน!!”
“สัตว์เวทมาแล้ว!! ปิดประตูเร็ว!!”
เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้น NPC ชาวบ้านแตกตื่น นักเวทเฝ้าหมู่บ้านยกไม้เท้าเตรียมร่ายเวทใส่... เ้าโมกะ เรย์มองหน้าเอลร่า เอลร่ามองเรย์
เ้าโมกะ… เอียงหัวร้อง “แง๊วว?” อย่างไม่รู้เื่รู้ราว
“ไม่ใช่มอนสเตอร์เว้ย!!!”
เรย์ะโลั่นก่อนแสงเวทจะปลิวมาและทั้งหมดก็ตัดเข้า...
469
