### บทที่ 26: หนีตายกลางรัตติกาลและทางเลือกที่ตีบตัน
ตง! ตง! ตง!
เสียงระฆังเตือนภัยดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วทุกสารทิศของเมืองเมฆาอรุณ! มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานหลายสิบปีแล้ว!
ในชั่วพริบตา เมืองที่เคยสว่างไสวและคึกคักก็พลันแปรเปลี่ยนเป็กับดักขนาดมหึมา! แสงไฟจากโรงเตี๊ยมและบ้านเรือนสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน! เงาร่างของผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนทะยานออกจากที่พักของตนเองราวกับฝูงตั๊กแตน! สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความโลภและความตื่นเต้น!
"ทิศตะวันตก! พวกมันอยู่ทางทิศตะวันตก!"
"รางวัลหินปราณชั้นกลางหนึ่งพันก้อน! ใครเจอก่อนเป็ของคนนั้น!"
เสียงะโดังขึ้นจากทุกสารทิศ!
บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ร่างสามสายกำลังทะยานข้ามหลังคาบ้านเรือนไปอย่างบ้าคลั่ง!
เย่เฟิงใช้พลังทั้งหมดของเขากระตุ้นวิชาตัวเบา "ก้าวไร้เงา" จนถึงขีดสุด เขาะโจากหลังคาหนึ่งไปยังอีกหลังคาหนึ่งราวกับเงาที่จับต้องไม่ได้ บนแผ่นหลังของเขาคือร่างของศิษย์น้องหลินที่ยังคงาเ็และอ่อนแอ ส่วนข้างกายของเขาคือเซี่ยหนิงฉางที่ใบหน้าซีดขาว...การใช้ค่ายกลยันต์อักขระเมื่อครู่นี้ได้ใช้พลังของนางไปจนเกือบหมดสิ้นแล้ว!
ภาระทั้งหมด...ตกอยู่บนบ่าของเย่เฟิงเพียงคนเดียว!
"ทางนั้น!"
กลุ่มผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งที่อยู่บนตึกสูงะโขึ้นเมื่อเห็นพวกเขา! ทันใดนั้น ปราณกระบี่และลูกศรพลังงานนับสิบก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาราวกับห่าฝน!
"หลบ!" เย่เฟิงะโลั่น
เขาเหวี่ยงร่างของตนเองไปด้านข้างเพื่อหลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้อย่างฉิวเฉียด แต่ก็ยังมีลูกศรพลังงานดอกหนึ่งที่พุ่งตรงมายังจุดตาย!
เคร้ง!
เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ท่อนแขนที่อาบไปด้วยพลังของกายาวชิระขึ้นรับมันตรงๆ! แม้ลูกศรจะแตกสลายไป แต่แรงกระแทกอันมหาศาลก็ทำให้ร่างของเขาสะท้านและชะงักไปชั่วครู่!
และชั่วครู่นั้น...ก็เกือบจะกลายเป็หายนะ!
ยอดฝีมือจากสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์ทมิฬสองคนทะยานเข้ามาใกล้!
"ศิษย์พี่ระวัง!" ศิษย์น้องหลินร้องเตือนอย่างสุดเสียง
เย่เฟิงกัดฟันแน่น เขาไม่ได้หันไปต่อสู้ แต่กลับรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่เท้าแล้วดีดตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง! เขารู้ดีว่าหากพวกเขาถูกล้อม...ทุกอย่างจะจบสิ้นลงทันที!
"เราอยู่บนที่โล่งเกินไป!" เซี่ยหนิงฉางกระซิบเสียงแ่เบาแต่เร่งร้อน "ไปทางทิศใต้! ย่านตลาดเก่า! ที่นั่นมีตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อนที่สุด!"
เย่เฟิงพยักหน้ารับแล้วเปลี่ยนทิศทางทันที! เขาทะยานร่างดิ่งลงจากหลังคา...เข้าสู่เขาวงกตแห่งเงามืดของย่านตลาดเก่า!
พวกเขาหลบหลีกเข้าไปในตรอกที่มืดและคับแคบ วิ่งลัดเลาะไปมาอย่างไร้ทิศทาง เสียงฝีเท้าและเสียงะโของเหล่าผู้ไล่ล่าดังสะท้อนก้องอยู่รอบตัวพวกเขา...ราวกับว่ากำลังจะปิดล้อมเข้ามาทุกขณะ!
ในที่สุด พวกเขาก็มาจนมุมอยู่ที่ท้ายตรอกตันแห่งหนึ่ง!
"แค่ก...แค่ก..." เย่เฟิงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พลังปราณของเขาถูกใช้ไปกว่าเจ็ดส่วนแล้ว เขาค่อยๆ วางร่างของศิษย์น้องหลินลง
"ศิษย์พี่...ท่าน...ท่านทิ้งข้าไปเถอะ..." ศิษย์น้องหลินกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "อย่า...อย่ามาตายเพราะข้าเลย..."
"หุบปาก!" เย่เฟิงตวาดเสียงเรียบแต่หนักแน่น "ตราบใดที่ข้ายังไม่ตาย...เ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่!"
เซี่ยหนิงฉางมองไปที่ปากทางเข้าตรอกที่บัดนี้เริ่มมีเงาร่างของเหล่าผู้ไล่ล่าปรากฏขึ้นแล้ว นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง "ประตูเมืองถูกปิดแล้ว...เราถูกขังไว้ในกรง...ที่รอวันถูกเชือด"
สถานการณ์เข้าสู่ขั้นวิกฤตที่สุด...พวกเขาไม่มีทางหนีอีกต่อไปแล้ว...
ในขณะที่ความสิ้นหวังกำลังจะเข้าครอบงำจิตใจของทุกคน...
ในหัวของเย่เฟิงพลันปรากฏภาพของ "ป้ายหยกสีดำ" แผ่นหนึ่งขึ้นมา...ป้ายเหล็กนิลจากหอหมื่นสมบัติ!
ความคิดที่บ้าบิ่นและเสี่ยงตายที่สุดได้ผุดขึ้นมาในหัวของเขา...
มันคือการเดิมพันครั้งสุดท้าย...เดิมพันกับชื่อเสียงและความเป็กลางขององค์กรการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทวีป!
เขาหันไปมองสหายทั้งสอง "ยังไม่จบ...เรายังมีที่ที่ไปได้อีกหนึ่งแห่ง"
"แต่ที่แห่งนั้น..." แววตาของเขาฉายประกายที่ซับซ้อนออกมา "...มันอาจจะอันตรายยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับผู้คุ้มกันอู๋เสียอีก"
(จบตอนที่ 26)
323
