นัตตี้เริ่มมีบทบาทมากขึ้นในชีวิตของเชนไม่ใช่แค่ดูแลเื่งานหรือการเขียน
เธอกลายเป็เหมือน "กระจก"ที่สะท้อนความคิดหลายอย่างในตัวเขา — ทั้งที่เขาไม่เคยพูดออกมา
วันหนึ่ง เชนหงุดหงิดเื่ลูกค้าคอมเมนต์งานเขียนของเขาว่า“น้ำเน่าไปหน่อย”
เขาทิ้งคีย์บอร์ดแล้วบ่นว่า “เขียนจริงจากใจแม่งก็โดนด่าอีกทำอะไรก็ผิดไปหมด”
นัตตี้เดินเข้ามา แล้ววางสมุดเล่มเล็ก ๆ ที่เธอทำขึ้นเอง
ข้างในมีประโยคเดียว:
> “ถ้าใจคุณเขียนออกมาได้ขนาดนี้ แสดงว่าอย่างน้อยคุณยังกล้ากว่าคนที่ไม่กล้าเขียนอะไรเลย”
เชนมองเธอแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามเสียงแ่:
> “เธอไปเรียนรู้ความเข้าใจแบบนี้มาจากไหน?”
เธอยิ้มแล้วตอบเบา ๆ:
> “ไม่ได้เรียนค่ะ…แค่ฟังคุณทุกวันแล้วรู้สึกว่าถ้าเป็ฉันฉันคงไม่อยากให้คุณเกลียดตัวเองเพราะความกล้าหาญแบบนั้น”
มันไม่ใช่คำพูดที่ซับซ้อน
แต่มันคือ “บทเรียน” ที่เชนรู้ว่า…ไม่มีโค้ดใดเขียนคำแบบนี้ได้แน่