第 二十 章
หลังจากเจรจากันเสร็จสิ้นแล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้ายไปพักผ่อน จื่อหลงเดินกลับเข้าไปยังห้องพักที่เขายกให้กับฟ่านเสวียน ร่างสูงใหญ่เดินเบาๆ ตรงไปหยุดที่ตั่งนอนค่อยบรรจงเปิดม่านโปร่งสองชั้นเข้าไปด้านใน ร่างบางที่กำลังนอนขดซุกตัวกับผ้าห่มผืนนุ่มทำให้เขาอดเอ็นดูไม่ได้ นี่คือคนที่เขารักนี่คือคนที่เขาเฝ้าตามหาเขาจะไม่ยอมให้มีเื่ใดมาทำให้พวกเรามีเหตุต้องแยกจากกันอีก หลังจากวันนี้แล้วลู่ฟ่านเสวียนคือคนของเขา จะมีชีวิตอยู่ก็ช่างหรือเป็ผีก็ดีเขานับคนคนนี้แซ่เหวินไปแล้ว ตายก็ต้องฝังลงในสุสานสกุลเหวินอยู่ทุกคนต้องรู้ว่าเขาแซ่เหวินหาใช่แซ่ลู่จากสกุลเดิม เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกและตัวกลางออกเหลือเพียงตัวในสีขาวสะอาดสอดตัวเข้าไปนอนเคียงข้างดึงเอาร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดสายตาคมบัดนี้แดงเรื่อร้อนในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยววาววับด้วยเกล็ดน้ำตาที่คลอเบ้า เขาบรรจงจูบซับหน้าผากขาวเบาราวกับผีเสื้อโบกโบยกระซิบกับสายลมโบกโบยผ่านหน้าต่างเข้ามาราวกับจะรับรู้ถึงสิ่งที่เ้าตัวกำลังคิด
"ข้ารักเ้า รักจากวันนั้นจนวันนี้และตลอดไป สามชาติสามภพเราจะมิพรากจากกัน"อ้อมแขนแข็งแกร่งกอดรัดร่างบางกระชับเข้ากับอกแรงจนอีกฝ่ายดิ้นด้วยความไม่สบายตัว เขาจึงคลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย จวบจนรุ่งสางเขาไม่ได้หลับตาลงสักน้อยเฝ้าจ้องทองอีกฝ่ายมิยอมคลาดสายตาไปจากใบหน้านวลเนียนขาวผ่องเลย เขาหลับตาลงพักสายตาเพียงไม่นานคนในอ้อมกอดเริ่มขยับตัวดิ้นไปมา เขาแสร้งเป็หลับสนิทเพื่อจะดูว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นไรเมื่อเห็นว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดเขาเช่นนี้
"ห๋า! นิ นี่ข้า"เขาหรี่ตามองฟ่านเสวียนที่ส่งเสียงอุทานด้วยความใแล้วรีบเอามือปิดปากตัวเองเพราะกลัวอีกฝ่ายจะได้ยิน ฟ่านเสวียนทำสีหน้าคล้ายกลืนยาขมเมื่อมองเห็นสภาพตัวเองที่นอนหลับซุกอกอุ่นด้วยความสบายใจ แถมยังสอดขาเข้าไปเกี่ยวต้นขาแข็งนั่นราวกับเป็หมอนข้าง ใบหน้าขาวซับสีเรื่อขึ้นทันที ยิ่งรู้สึกร้าวระบมด้านหลังและคิดถึงเื่ที่ผ่านมาเมื่อคืนนี้ยิ่งทำให้เขาอยากหายตัวไปจากตรงนี้
"ขายหน้าแล้ว ขายหน้าจริงๆ "ฟ่านเสวียนพูดกับตัวเองน้ำเสียงสั่นเครือจนจื่อหลงไม่สบายใจ ค่อยลืมตาขึ้นมาช้าๆ
"เป๋าเป่าเ้าร้องไห้รึ"เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่าข้างหนึ่งอีกข้างยังถูกร่างบางนั่งทับอยู่ เมื่อเห็นสีหน้าคล้ายกลืนก้อนแป้งฝืดคอก็รีบดึงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด
"เ้าร้องไห้ทำไม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"น้ำเสียงร้อนรนทำให้ฟ่านเสวียนใจนลืมร้องไห้กลายเป็ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายแทน
"จะ..เจ็บอะไรเล่า ปล่อยข้านะ เ้าบังอาจมากไปแล้ว"ฟ่านเสวียนใช้น้ำเสียงเข้าข่ม จื่อหลงกลับยิ้มกว้างนึกเอ็นดูคนในอ้อมแขนไม่น้อย นี่ข่มขู่แล้วแน่หรือเหตุใดเขาจึงมองเห็นเป็ลูกแมวตัวน้อยกำลังกางเล็บขู่ฟ่อเท่านั้น
"เหลวไหล เ้าเป็ภรรยาข้าแล้วนะ หรือเ้าลืมไปแล้ว"เขาแกล้งย้ำ
"เป็ภรรยา! ไม่ใช่ๆ ข้าไม่ได้อื้ออออ"เสียงที่กำลังต่อต้านหายเข้าไปในลำคอเพราะริมฝีปากหนาได้รูปรีบประกบกับริมฝีปากกระจับที่ยังบวมเจ่อน้อยๆ ดูดกลืนเอาความหวานในปากจนอีกฝ่ายทุบหน้าอกเขาแรงๆ
"แฮ่ก แฮ่ก เ้ามัน เ้ามันหน้าด้านเกินไปแล้วนะ"ฟ่านเสวียนหน้าแดงหอบหายใจแรงพยายามโกยอากาศสูดเข้าปอดราวกับหิวกระหาย
"ด้านตรงไหนกัน แล้วนั่นขยับได้ขนาดนี้ไม่เจ็บแล้วใช่หรือไม่"คล้ายไปกระตุ้นให้อีกฝ่ายรู้ตัว สิ้นคำฟ่านเสวียนก็ใบหน้าเหยเกขึ้นทันที อาการชาหนึบเจ็บแสบด้านหลังยามขยับตัวร้าวขึ้นมาจนถึงบั้นเอว สองขากลายเป็เต้าหู้นุ่มหยุ่นไปเสียแล้ว
"ใครอยู่ข้างนอกเข้ามา"จื่อหลงส่งเสียงดังขึ้น ผู้ที่เข้ามาคือปู้เฉินตามหลังด้วยสาวใช้และบ่าวรับใช้อีกสามคนช่วยกันยกอ่างและน้ำร้อนที่ควันลอยขึ้นเป็สาย สาวใช้นางหนึ่งก้มหน้ายื่นตะกร้าใส่ดอกไม้ป่าจนเต็มส่งมาให้ จื่อหลงก้มลงดมแล้วพยักหน้า
"เอากลิ่นนี่แหละ"ฟ่านเสวียนชะงักอยู่ในอ้อมกอดไม่ได้ขยับตัวเฝ้ามองทุกคนที่ปฏิบัติตัวต่อจื่อหลงด้วยความสงสัย นั่นสินะ ทำไมเขามิเคยได้สังเกตมาก่อนว่าทุกคนล้วนทำปฏิบัติต่อจื่อหลงด้วยความเคารพสูงสุด แค่พ่อค้าวาณิชแน่หรือ พ่อค้าจะแลดูสูงส่งเช่นนี้จริงหรือ เขาได้แต่ครุ่นคิดในใจโดยไม่รู้ว่าตนเองถูกอุ้มเดินมาจนถึงด้านหลังฉากกั้นแล้ว
"เรียนนายท่านตอนนี้ท่านขุนพลฉั่วกำลังเดินทางใกล้เข้ามาแล้วขอรับห่างจากที่นี่ราวๆ ห้าสิบหลี่"ปู้เฉินรีบรายงาน ฟ่านเสวียนเงยหน้าขึ้นมองปลายคางคนที่อุ้มเขาแนบอกทันที นี่ก็อีกเหตุใดไม่บอกเขาแต่กลับบอกจื่อหลงแทน เขามีความสำคัญเช่นใดกันแน่ ความสงสัยมิใช่เพียงแค่ความคิดแต่แสดงออกทางสีหน้าขาวชัดเจน จื่อหลงรู้ดีว่าอีกฝ่ายจ้องเขาตาไม่กะพริบเขาเพียงพยักหน้ารับคำบอกเล่าของปู้เฉินแล้วเอ่ยปากแทน
"เ้าสั่งให้หมัวมัวนำซุปเข้ามาเถอะให้แม่นมนำคุณชายน้อยเข้ามาด้วย"ปู้เฉินเพียงประสานมือตอบรับในลำคอแล้วเดินจากไป
"สงสัยสิ่งใดเราค่อยพูดกันตอนนี้อาบน้ำก่อนเถิดข้าจะได้ทายาให้อีกครั้ง ขุนพลฉั่วคงใช้เวลาประมาณสองสามชั่วยามนั่นแหละกว่าจะมาถึง
"แต่ข้า"จื่อหลงไม่ฟังเสียงค่อยวางคนตัวเล็กกว่าให้ยืนอย่างมั่นคงดีแล้วก็โบกมือให้ทุกคนออกไป
"อย่าสนใจเื่อื่น มาข้าจะช่วยเ้าอาบน้ำเอง"และคำว่าช่วยเ้าอาบน้ำเองก็ล่วงเลยไปเกือบครึ่งชั่วยาม เสียงที่เล็ดลอดออกไปภายนอกทำให้ปู้เฉินที่นำหมัวมัวและแม่นมต้องหันหน้ากลับออกจากไปประตูแล้วทิ้ง่เวลาให้นานอีกหน่อย หมัวมัวก้มหน้าลงมองถาดใส่ชามน้ำซุปโสมตุ๋นไก่ดำในที่นางยกมาด้วยตัวแล้วถอนหายใจ
"นี่ข้าคงต้องไปอุ่นให้มันร้อนอีกนานแค่ไหน"ปู้เฉินได้ยินจึงอดหัวเราะไม่ได้
"คงไม่นานขอรับ ขุนพลฉั่วกำลังมา ปล่อยให้นายท่านทำตามสบายไปก่อนเถอะ ใกล้ถึงเวลาหากยังเป็เช่นนี้ข้าจะเตือนนายท่านเองขอรับ"
"หนุ่มสาวช่างดีจริงๆ ตัวข้าแก่ชราเช่นนี้เื่เกี่ยวกับสายลมจันทราคงต้องยกให้วัยเช่นพวกเราแล้ว"นางเอ่ยปนหัวเราะ
"ขอแค่นายท่านเพียงคนเดียวเถอะขอรับ ข้าย่อมเป็ที่ยกเว้น"ปู้เฉินหัวเราะค่อยประคองแขนหมัวมัวเดินจากไปตามหลังด้วยแม่นมที่อุ้มจิวฮุ่ยส่งเสียงอ้อแอ้คล้ายกับเห็นด้วย ทั้งสามหัวเราะทันที
"ฉลาดจริงๆ คุณชายน้อย"หมัวมัวหันมามองห่อผ้าสีสวยเห็นแค่เพียงหมัดเล็กๆ กำแน่นขยุกขยิกชูโบกไปมา
"ข้าบอกแล้วว่าอย่าทำๆ! "ฟ่านเสวียนตวาดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พยายามปัดมือที่ตั้งใจคาดสายคาดเอวให้ ใบหน้าขาวแดงเรื่อขาเรียวยืนแทบไม่อยู่ต้องคอยเกาะแขนแข็งแรงเอาไว้
"ฟูเหรินของข้าทั้งงดงามทั้งเย้ายวนให้ข้าปรนนิบัติเ้าแบบนี้ใครจะอดใจไหวเล่า"จื่อหลงบอกยิ้มๆ ฟ่านเสวียนเม้มปากบวมเจ่ออีกครั้งดวงตาคล้ายเปล่งแสงสีเขียวเรืองๆ
"มาเถอะข้าจะใส่ยาให้ อีกประเดี๋ยวทุกคนคงจะมาแล้วถ้าขืนเ้างอแงเช่นนี้ทุกคนต้องรู้แน่ๆ ว่าพวกเราผ่านเื่ใดกันมาแน่ แต่ว่า ยวนยางอาบน้ำคู่นี้ทำให้ข้าติดใจอาบน้ำยามค่ำเรามาลองกันอีกครั้งเถอะนะ"ฟ่านเสวียนคล้ายแรงโมโหอยู่ตรงปลายจมูก
"เชิญเ้าบ้าไปคนเดียวเถอะ แล้วใครกันที่เป็ฟูเหริน เื่นี้มันเกินไปแล้ว"จื่อหลงมิอยากบังคับคนจนขุ่นข้องหมองใจได้แต่พยักหน้ายินยอม
"ได้ๆ ในเมื่อเ้ายังไม่เป็ฟูเหรินก็เอาไว้ก่อน แต่ว่าตอนนี้เรามีลูกด้วยกันแล้ว ข้าจะตอบจิวฮุ่ยว่าอย่างไรเมื่อเขาเติบโตขึ้นแล้วถามถึงมารดา"
"ข้า..ข้า โอ๊ย ข้าไม่คุยกับเ้าแล้ว"ฟ่านเสวียนโมโหจนหน้ามืดสะบัดตัวก้าวเท้าแต่ต้องร้องเสียงหลงเพราะขาตนเองหมดแรงเกือบจะทรุดตัวลงกับพื้นดีที่ยังมือหนารั้งแขนเอาไว้
"อย่าดื้อ ให้ข้าอุ้มเ้า"คราวนี้ฟ่านเสวียนยินยอมให้อุ้มไปนั่งที่โต๊ะแต่โดยดี นั่งยังไม่ทันอุ่นเสียงเคาะประตูพร้อมกับปู้เฉินเอ่ยขึ้น
"นายท่าน"
"เข้ามาเถอะ"สิ้นเสียงอนุญาต ขบวนสาวๆ ก็เดินเข้ามาด้านใน คนแรกที่ตามปู้เฉินเข้ามาคือหมัวมัวถือถาดซุปหอมฉุยควันกรุ่น ตามด้วยแม่นมที่อุ้มจิวฮุ่ยและสาวใช้สามนางถือถาดอาหารเดินตามหลัง จื่อหลงมองคนคนที่เข้ามาด้วยสายตาสังเกตความผิดปรกติ เขาลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นหมัวมัวเดินเข้ามาใกล้
"หมัวมัว"จื่อหลงเอ่ยเรียกประคองนางให้นั่งลงช้าๆ
"นายท่าน คุณชายฟ่าน วันนี้อ่อนเพลียหรือไม่เ้าคะ ข้าตุ๋นโสมไก่ดำมาให้บำรุงแล้ว ยินดีด้วย ยินดีด้วย"ฟ่านเสวียนกำลังยกน้ำชาขึ้นดื่มถึงกับสำลักไอค่อกแค่ก จื่อหลงยิ้มทั้งปากทั้งตาขยับไปยืนด้านหลังฟ่านเสวียนลูบหลังให้
"ขอบใจหมัวมัวมาก"จื่อหลงหัวเราะกับคำอวยพรเมื่อเห็นฟ่านเสวียนหายสำลักแล้วจึงกลับมานั่งที่เดิม ปล่อยให้คนไอจนหน้าแดงทำสีหน้าขัดเขินอยู่ข้างๆ กระทั่งเสียงอ้อแอ้คล้ายอยากร่วมในบทสนทนานี้ดังขึ้นฟ่านเสวียนจึงรีบหันไปมอง
"จิวฮุ่ยเ้ามาแล้ว"
"กินอะไรเสียก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวขุนพลฉั่วก็มาแล้วเ้าจะได้ไม่ต้องรีบร้อน"จื่อหลงเลื่อนชามซุปไปให้ตรงหน้า หมัวมัวยิ้มกว้างจนดวงตาเป็รูปจันทร์เสี้ยว
"คุณชายฟ่านดื่มก่อนเถอะ เมื่อคืนคงมิค่อยได้พักผ่อนแถมเมื่อเช้ายังออกแรงอีก เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ข้าน่ะเฒ่าชราลงทุกวันยังไงก็ฝากคุณชายดูแลนายท่านของข้าด้วยนะเ้าคะ"หมัวมัวพูดยาวแทบไม่ได้หายใจ ยิ่งฟังฟ่านเสวียนยิ่งเหมือนหายใจไม่ออกนั่งก้มหน้านิ่งเห็นแต่ใบหูเล็กน่ารักแดงก่ำ
"หมัวมัว ท่านรู้หรือไม่ เสี่ยวเสวียนไม่ยอมรับข้า ที่ท่านฝากไว้คงต้องเหมือนขว้างหินลงแม่น้ำเสียแล้ว"จื่อหลงแสร้งทำน้ำเสียงอ่อนอ่อย ฟ่านเสวียนรีบเงยหน้าขึ้นมาถลึงตาใส่ เพราะไม่อยากทำร้ายจิตใจแม่เฒ่า
"โถนายท่าน เื่แบบนี้ถึงจะยังไม่ได้กราบไหว้ฟ้าดินร่วมเคียงผูกผม ลงได้เข้าหอจนข้าวสารกลายเป็ข้าวสุกไปแล้วก็เปรียบได้ว่าเป็คนเดียวกันแล้วล่ะเ้าค่ะ"หมัวมัวใช้มือเหี่ยวย่นลูบลงบนหลังมือขาวผ่องของฟ่านเสวียนไปมา จื่อหลงพยายามกลั้นยิ้มเพื่อมิให้คนที่กำลังทำท่ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกขุ่นเคืองมากไปกว่านี้
515
