เกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นราชันผู้อัญเชิญสัตว์อสูร

เมืองต้าหลี่ยามสาย แสงแดดส่องลอดม่านเมฆลงมาบนถนนสายหลักที่ทอดยาวสู่ใจกลางเมือง เสียงผู้คนจอแจดังก้องทั่วบริเวณ ขบวนรถลาก สัตว์อสูรรับจ้าง และกลุ่มผู้ฝึกตนจากหลายนิกายสัญจรขวักไขว่ไปมา — ที่นี่คือย่าน “จตุรทิศ” ตลาดแผงลอยซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในสถานที่ที่มีของวิเศษหมุนเวียนมากที่สุดในแถบนี้

หลี่หยางเดินทอดสายตาไปตามสองข้างทาง มีแผงลอยเรียงรายนับร้อย บางร้านปูผ้าเก่าๆ วางของกระจัดกระจาย บ้างตั้งตู้กระจกใส่ของประหลาดที่ถูกโฆษณาว่าเป็น “ของวิเศษตกยุค” หรือ “เศษอาวุธจากยุคจักรพรรดิวิญญาณ”

“เจ้านี่ดูนี่สิ! หินวิญญาณดวงใจมังกร! เอาไปเพียงสิบหินปราณระดับกลางเท่านั้น!”

“ตำราวิชาฝึกจิตจากสำนักลับ! เหลือแค่เล่มเดียวแล้วนะ!”

เสียงตะโกนเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่ หลี่หยางเพียงยิ้มบางๆ เขาเคยอ่านตำราเก่าๆ ที่ปู่เขาให้ บวกกับพลังแฝง “จิตหยั่งรู้” ทำให้สามารถสัมผัสพลังวิญญาณที่ซ่อนอยู่ในวัตถุบางชิ้นได้

เขาเดินผ่านแผงหนึ่ง เห็นคนขายกำลังยื่นของกล่องเล็กๆ ให้ชายวัยกลางคน “นี่คือแก่นอสูรของจอมอสูรหมื่นพิษ! รับรองว่าแค่ถือไว้พลังพิษเจ้าก็เพิ่มขึ้นเท่าตัว!”

แต่หลี่หยางเพียงกวาดตามองปราดเดียวก็รู้ทันที — “แก่นอสรพิษปีกเขียวที่ถูกห่อหุ้มด้วยวัตถุบางอย่าง ทำให้พลังคลุมเคลือ”

เขาเดินต่อผ่านอีกหลายแผง บ้างมีอาคมพรางตา บ้างแฝงพลังแปลกประหลาด หลี่หยางต้องคอยกระตุ้นพลังจิตหยั่งรู้เป็นระยะเพื่อไม่ให้หลงกล

“สถานที่แห่งนี้ ไม่ต่างจากสนามทดสอบขนาดย่อมเลย” เขาคิดในใจ

กระทั่ง… แผงหนึ่งดึงดูดความสนใจเขาได้ทันที — ไม่ใช่เพราะเสียงตะโกน หรือของที่ตั้งอยู่ แต่เพราะกล่องไม้ดำด้านที่วางอยู่เงียบๆ ท่ามกลางของธรรมดาทั่วไป ภายในนั้นมีพลังบางอย่างสั่นไหวเบาบางราวกับเสียงกระซิบ

หลี่หยางชะงัก เท้าหยุดลงชั่วครู่ ดวงตาหลุบลงต่ำ

“กลิ่นอายนี้…”

เขาก้าวเข้าไปใกล้… พร้อมยื่นมือไปแตะกล่องนั้นอย่างระวัง

ชายชราที่เป็นคนขายหาวหนึ่งคำก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เขาจ้องมองหลี่หยาง แล้วหัวเราะแผ่วเบา

“หึ เด็กหนุ่มเจ้าก็มีตาดีนี่ ถึงสัมผัสได้ว่าของนี่ไม่ธรรมดา” เขาเคาะเบาๆ บนกล่องไม้ก่อนจะเปิดฝาออก เผยให้เห็นก้อนหินสีขาวเหลือบด้วยริ้วสีม่วงบางเบา ด้านในมีลวดลายเส้นสายเก่าแก่จางๆ ไหลวนอยู่ภายในราวกับมันมีชีวิต

“ข้าเรียกมันว่า หินอุกาบาตจันทร์ดับ… ของเก่าที่ข้าได้มาจากชายแดนป่าต้องห้ามด้านทิศตะวันตกเมื่อสามสิบปีก่อนนู้น มันมีน้ำหนักเบากว่าปกติ แต่ดูดซับพลังจิตวิญญาณได้ในระดับที่แปลกประหลาด เหล่าผู้ฝึกวิชาลวงตา หรือมีสัตว์อสูรที่ใช้เงา มักจะแย่งกัน”

หลี่หยางขมวดคิ้ว หลี่หยางปล่อยจิตหยั่งรู้แทรกซึมเข้าไปในหินอย่างระมัดระวัง ในตอนแรก มันเหมือนเพียงก้อนหินแปลกประหลาด แต่วินาทีต่อมา เขากลับสัมผัสถึง จังหวะการเต้นของบางสิ่ง — ช้า เบา แต่มั่นคง

“นี่ไม่ใช่แค่หิน… มันคือไข่… ไข่อสูร…!”

คลื่นพลังอันเย็นยะเยือกประหลาดแผ่แสงบางเบาภายใน โครงสร้างด้านในนั้นชัดเจนขึ้นเมื่อหลี่หยางใช้พลังจิตหยั่งรู้ลึกขึ้น — เศษเงาของเกล็ดยาวเรียว คดเคี้ยวเหมือนมังกร แต่แผ่ความเย็นและไอสว่างของธาตุน้ำแข็งผสมหยก… เป็นสิ่งที่แม้แต่ตำราของตระกูลก็แทบไม่มีบันทึกไว้

“ไข่อสูรสายเลือดมังกร…… นี่มันของล้ำค่าเหนือกว่าระดับนักรบทั่วไปไปมาก…”

แม้ในใจจะเต้นระรัว แต่หลี่หยางยังรักษาท่าทีสงบไว้ เขาหลุบตาลงเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ของสิ่งนี้ ข้าเห็นว่ามัันน่าจะมีประโยชน์กับอสูรของข้าอยู่บ้าง… ท่านลุงขายเท่าไหร่?”

ชายชราเหลือบมองหลี่หยางด้วยแววตาฉายแววประหลาดใจบางเบา ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“เด็กน้อย เจ้ากล้าถาม แสดงว่าสายตาเจ้าดีใช้ได้อยู่… หินนี้ล้ำค่ามากสำหรับอสูรเงา มันหายากมาก ปกติแล้วข้าขายอยู่ที่ 30หินปราณระดับสูง เอาแบบนี้ก็แล้วกัน”

เขายกนิ้วขึ้นชูสองนิ้วอย่างเชื่องช้า

“ข้าขายให้เจ้าแค่ยี่สิบหินปราณระดับสูง”

หลี่หยางลอบคิด “ราคานี้สำหรับไข่อสูรมังกรแท้ ๆ ถือว่าต่ำจนน่าเหลือเชื่อ… เขาไม่รู้คุณค่าที่แท้จริงเลย!”

หลี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินราคายี่สิบหินปราณระดับสูง เขาจงใจสูดลมหายใจเข้าลึก แสร้งทำหน้าเหนื่อยใจ แล้วกล่าวด้วยเสียงเรียบ

“ท่านลุง ของแบบนี้ใครจะกล้าซื้อในราคาขนาดนั้นกัน?  ข้าว่า สิบห้าหินปราณก็พอแล้วกระมัง”

ชายชราหยุดหัวเราะทันที สีหน้าเริ่มหรี่ตาลงอย่างเฉียบคม

“สิบห้า? เจ้าเด็กนี่ คิดว่าข้าเลี้ยงดูของลับๆ มาครึ่งชีวิตเพื่อขายถูกๆ หรืออย่างไร?”

หลี่หยางเห็นจังหวะ จึงกล่าวต่อ “งั้นข้าขอลา หากโชคดีค่อยว่ากันใหม่”

เขาหันหลังเตรียมจะเดินจากไปอย่างไม่แยแส พร้อมปล่อยใจเล็กน้อยแสร้งทำเป็นไม่สนใจของชิ้นนั้นอีก

…ไม่กี่ก้าวต่อมา เสียงชายชราก็ดังขึ้นจากข้างหลังอย่างขุ่นเคือง

“สิบแปดหินปราณระดับสูง! เจ้าเด็กดื้อ!”

หลี่หยางหยุดฝีเท้า แอบยิ้มที่มุมปาก… เขาหันกลับมาพร้อมใบหน้าสงบนิ่ง

“ตกลง… สิบแปดก็สิบแปด”

ชายชราพ่นลมทางจมูกอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วยื่นกล่องไม้พร้อมหินหนักปริศนาให้ทันที

“หวังว่าเจ้าจะไม่มาสาปแช่งข้าทีหลัง”

ชายชราบ่นเบาๆ “ดี เอาไปแล้วอย่ากลับมาโทษข้าทีหลังหากมันแค่หินจริง ๆ ล่ะ”

ชายชราแค่นหัวเราะเบา ๆ พลางยัดของที่เหลือใส่กระสอบอย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายด้วยความสะใจ

“ฮึ ๆ ๆ… เด็กนั่นยังอ่อนนัก… หินนั่นแม้จะดูแปลกตา แต่ก็เป็นแค่วัตถุดิบระดับกลาง ๆ เอาไว้ใช้เพิ่มพลังธาตุได้นิดหน่อย ราคาไม่ควรเกินห้าหินปราณระดับสูงด้วยซ้ำ…”

เขาเหลือบมองไปรอบตัว แล้วลดเสียงลงจนแทบเป็นกระซิบ

“ถ้าเด็กนั่นรู้ราคาจริง คงกลับมาเล่นงานข้าแน่… ดีที่มันยังอ่อนหัด แถมรีบตัดสินใจเกินไป ฮ่าฮ่า…”

พูดจบก็รีบแบกของหนีหายไปตามตรอกแคบ ๆ อย่างรวดเร็ว

ตัดกลับไปยังหลี่หยาง — เขาเดินต่ออีกไม่กี่ก้าว ก็ยิ้มบาง ไม่พูดอะไร เก็บ “หิน” ใส่ถุงมิติ ก่อนเดินลึกเข้าไปในตลาด… รู้แน่ว่าวันนี้เป็นวันที่เขาได้สมบัติล้ำค่าที่สุดอีกชิ้นในชีวิตมาแล้ว

หลี่หยางเดินผ่านตรอกแคบแห่งหนึ่งในย่านการค้า ท่ามกลางเสียงเจรจาซื้อขายจอแจ เขาก็ได้ยินเสียงโต้เถียงดังขึ้นจากอีกมุมหนึ่ง

“เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ เด็กน้อย!? ของพวกข้าเป็นของแท้ทุกชิ้น!”

“โกหก! นี่มันแค่เศษหินธรรมดาที่มีพลังน้ำแข็งนิดหน่อย ไม่ใช่ ‘แก่นผลึกน้ำแข็ง’ อย่างที่เจ้าบอก!”

เสียงของเด็กหญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างเดือดดาล ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของชายฉกรรจ์สองสามคนที่ล้อมเธอไว้ หญิงสาวดูอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ด ปี ใบหน้าสะสวยแม้จะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนฉายแววอัจฉริยะ เธอมีอาภรณ์สีฟ้าขาวและกระบี่สั้นเหน็บอยู่ข้างเอว ดูแล้วไม่น่าใช่เด็กหญิงธรรมดา

หลี่หยางขมวดคิ้ว ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วกล่าวเสียงราบเรียบแต่แฝงแรงกดดัน

“พวกชายฉกรรจ์มากมาย มารุมรังแกเด็กหญิงคนเดียว… มันดูน่าเกลียดไปหน่อยกระมัง?”

กลุ่มชายฉกรรจ์ชะงักหันมาเห็นชายหนุ่มชุดดำ ท่าทีสงบแต่แววตาคมราวกระบี่ พลังวิญญาณที่ซ่อนอยู่แผ่กระจายบางเบาแต่ชัดเจนในหมู่ผู้ฝึกตน

หลี่หยางหันไปถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง

“เกิดอะไรขึ้น?”

เด็กหญิงหันมองเขา สีหน้าแปลกใจแต่ไม่ยอมอ่อนข้อง่าย ๆ

“ข้าซื้อ ‘แก่นผลึกน้ำแข็ง’ จากพวกเขา แต่พอกลับไปตรวจสอบ มันกลับเป็นแค่ก้อนหินธรรมดา พอกลับมาทวง พวกเขาก็จะไล่ข้าไปเสียแล้ว!”

หลี่หยางพยักหน้าช้า ๆ แล้วหันไปมองพ่อค้าอย่างเย็นชา

“ไหน ส่งมาให้ข้าดูหน่อย” หลี่หยางยื่นมือออกไป เด็กหญิงลังเลครู่หนึ่ง แต่ก็ยื่นก้อนผลึกน้ำแข็งให้

เขาหยิบมันขึ้นมา ตรวจสอบด้วยตาทั่วไปก่อน จากนั้นก็แผ่พลังจิตหยั่งรู้ออกมา

ก้อนผลึกดูเหมือน “แก่นผลึกน้ำแข็ง” จริง แต่เมื่อสัมผัสด้วยพลังวิญญาณ เขาก็พบว่าโครงสร้างภายในกลับไม่แน่นหนา พลังธาตุน้ำแข็งเบาบางและไม่เสถียร

“…เป็นแก่นน้ำแข็งจริง แต่คุณภาพต่ำมาก ระดับแค่ ‘เศษผลึก’ ใช้ฝึกพลังได้บ้างแต่ไม่คุ้มราคา” เขาหันมาถามด้วยเสียงเย็นลงเล็กน้อย “เจ้าซื้อมันมาเท่าไหร่?”

เด็กหญิงกัดริมฝีปากแน่น ก่อนตอบเสียงไม่พอใจ “สามสิบ… หินปราณระดับสูง”

หลี่หยางหรี่ตาลงทันที ก่อนหันไปจ้องคนขาย

“สามสิบหินปราณ? ของแบบนี้ในตลาดคุณภาพยังไม่ถึงห้าหินปราณระดับกลางด้วยซ้ำ… เจ้าคิดจะโกงคนหรือไง?”

คนขายหน้าเสีย แต่ยังพยายามแถ

“บะ–บางทีคุณภาพอาจแปรเปลี่ยนระหว่างทาง…”

หลี่หยางหัวเราะเย็น “หากเจ้ายืนยันอย่างนั้น งั้นเราควรไปแจ้งที่จุดตรวจของสำนักควบคุมการค้าในเมือง ให้ตรวจสอบดูว่าใครพูดจริง”

สีหน้าคนขายซีดเผือดทันที

“มะ…ไม่ต้อง! ข้าคืนเงินให้ก็ได้!”