ตอน11พ่อจ๋าอย่ากินเด็ก
"เรียนนายท่าน ตอนนี้ขุนพลกองกำลังทุกฝ่ายนำทัพมาถึงแล้ว"
"ดี มาครบแล้วก็ดี พวกเ้าเตรียมตัวให้ดี รุ่งเช้ายามฟ้าใกล้สางข้าจะพาพวกเ้าทวงคืนเหล่าพี่น้องที่ล้มตายเยี่ยงผักปลา จากเงื้อมมือของสวีอิ๋นตงชายโฉดผู้นั้น"
"บังอาจทำร้ายคนของข้า ครั้งนี้ข้าจำต้องเอาคืนให้สาสม"
"ขอรับนายท่าน"
"อ๊ะ...เฉิงเหลียง ท่านจะทำอะไรกันแน่"
"อันเล่อ ฟังข้า ข้าคิดแผนการนี้ไว้หมดแล้วเ้าไม่ต้องกังวล...มีเื่ราวอีกมากมายที่เ้ายังไม่รู้ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยเมื่อไหร่ ข้าจะบอกทุกอย่างแก่เ้าด้วยตัวเอง"เฉิงเหลียงพูดพลางเอามือโอบกอดนางอย่างนุ่มนวล
"โปรดจำไว้ ว่าทุกสิ่งที่ข้ากระทำ ล้วนทำเพื่อเ้า"เฉิงเหลียงโน้มตัวลงจูบปลายหน้าผากของนางอย่างจริงจัง
วินาทีนั้นเป็นางที่หัวใจเต้นแรงดังตึกๆๆๆ เฉิงเหลียงค่อยๆคลายมือออกพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นๆ
"ที่แท้...หัวใจของเ้า มันก็เรียกร้องหาข้าเช่นกัน"เฉิงเหลียงยิ้มมุมปากอย่างร้ายๆ
พวกเขาทั้งสองยังไม่ทันสังเกตซ้ายขวาหน้าหลังรู้ตัวอีกทีเห็นเสวียนอี(ศิษย์พี่ใหญ่)ยืนอมยิ้มอยู่ด้านหลัง
"อ๋ะ...อ๋าาาา ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านมาได้อย่างไร"
"โถ ฉงเฉิงเหลียงเ้าเด็กทึ่ม...โตขนาดนี้ยังเป็น้องเล็กผู้ไร้เดียงสาของข้าไม่เปลี่ยนแปลง"
"บัดนี้...เ้าเป็ถึงผู้บัญชาการขุนพลหกทัพฝั่งขวา นำกองทัพมากมายเดินทางอึกกะทึก เสียงฝีเท้าสั่นะเืไปถึงสำนักจวงหลาง"
"ข้าจะมิรู้ได้อย่างไร"
"ขออภัยท่านพี่ที่รบกวน "
"เอาน่า สำหรับข้าไม่จำเป็ต้องพูดเช่นนั้น"
"แล้วท่านอาจารย์ยังสบายดีหรือไม่"
"พูดตามตรงไม่ปิดบังเ้า ท่านอาจารย์ร่างกายมิสู้ดีนัก ป่วยเป็โรคเรื้อรังโชคดีที่เ้ามาที่นี่ ไม่เช่นนั้นนางคงสิ้นหวังไปมากกว่านี้"
"ท่านพี่ หมายความว่าอย่างไรกันแน่"
"ั้แ่เ้าจากไปไม่กี่ปี มีผู้ไม่หวังดี บุกทำร้ายคนในสำนักของเราเป็อาจารย์ที่เข้าปกป้องทุกคน จนรักษาสำนักจวงหลางเอาไว้ได้แต่ทว่าอาจารย์ถูกพิษร้ายซึมลึกเข้าเส้นเื ล้มป่วยอย่างหนักั้แ่นั้นมา"
"ไม่ว่ากี่หมอเทวดา ก็มิอาจรักษาให้หายได้ ต่างพูดเป็เสียงเดียวกันว่านางอยู่ได้อีกไม่นาน"
"เอาล่ะ เลิกถามเื่พวกนี้เถอะ ข้าเองก็เศร้าใจเกินจะเล่าทั้งหมดไว้เ้าค่อยขึ้นเขาไปดูให้เห็นกับตา"
"เอ่อ....ส่วนสตรีผู้นี้คือ...."
"คือฉงอันเล่อ แม่นางน้อยที่ข้าเฝ้าถะนุถะนอมผู้นั้น"
"โอ้ ช่างน่าประหลาดใจ ห่างหายไปหลายปีไม่คิดว่านางจะเป็สตรีที่งดงามขนาดนี้"
กึกๆเสียงฝีเท้า...
"นั่นใครน่ะ"
"ฮึๆๆ เฉิงเหลียง มีคนผู้หนึ่งอยากพบเ้าน่ะ... ออกมาเถอะอย่าเอาแต่หลบอย่างคนขี้ขลาด"
"ฉะ ฉะ เฉิงเหลียง...ข้าเอง"
"ศิษย์พี่รองทั้งสาม "
"พวกท่านเองเหรอ เหตุใดต้องทำลับๆล่อๆ"
"เฉิงเหลียง เื่เมื่อหลายปีก่อน พวกข้าต้องขอโทษเ้าด้วยข้าไม่น่าพูดเช่นนั้นกับเ้า ไม่น่าแกล้งแม่นางน้อยอันเล่อ"
เฉิงเหลียงััได้ถึงความจริงใจของศิษย์พี่ทั้งสามว่ารู้สึกผิดจริงๆ
"เอาล่ะๆ ศิษย์พี่ พวกท่านลุกขึ้นเถอะ ไม่จำเป็ต้องทำถึงขนาดนี้ยังไงพวกเราก็คือศิษย์สำนักเดียวกัน อย่างไรข้าต้องขอบคุณพวกท่านมากกว่าที่หลายปีนี้ดูแลท่านอาจารย์เป็อย่างดีแทนข้า"
"ครั้งนี้ หากต้องทำศึก พวกข้ายินดีช่วยเ้าอีกแรง พวกเราสำนักจวงหลางอยู่ข้างเ้าเสมอ "
"งั้นดี ขอบคุณพวกท่านมาก"
*******************
ในขณะที่ทุกคนเตรียมแรงกายแรงใจออกศึก
อันเล่อสังเกตเห็นว่าเฉิงเหลียงได้รับาเ็... นางเล้าหรือพาเฉิงเหลียงเข้ากระท่อมหวังหาทางรักษา...อย่างน้อยๆได้ทายาเพื่อบรรเทาความเ็ปก็ยังดี
ในกระท่อมหลังใหญ่ใต้แสงเทียน เปลวไฟริบหรี่ เฉิงเหลียงนอนเอนกายบนเตียงไม้....อันเล่อค่อยๆถกอาภรณ์ของเขาออก เผยแผ่นหลังที่แดงส่านเต็มไปด้วยรอยแผลเป็...นูนใหญ่ บางจุดเป็แผลเป็รอยยาวราวถูกกรีดเชือดเฉือนเนื้อหนัง
อันเล่อหยุดชะงักน้ำตาหยดน้อยค่อยๆไหลรินอาบแก้ม... นางค่อยๆใช้มือลูบััรอยแผลเป็พวกนั้นอย่างเบามือ
"ท่านต้องาเ็สาหัสกี่ร้อยกี่พันครั้ง จึงได้เป็เช่นนี้"อันเล่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"แผลเก่าไม่อาจลบเลือน แผลใหม่ยังมีเพิ่มขึ้นอีกเรื่อยๆช่างน่าเห็นใจ" อันเล่อบ่นพึมพำทั้งน้ำตาก่อนที่จะค่อยๆทายาลงบนรอยแผนที่เฉิงเหลียงถูกเฆี่ยนตีอย่างเบามือ"
"เฉิงเหลียง...ท่านเจ็บหรือไม่"
เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้นเฉิงเหลียงััได้ถึงความห่วงใยของนาง เขาค่อยๆพลิกกายลุกขึ้นนั่งเอื้อมมือไปเสยปอยผมของนางขึ้นลง กล่าวด้วยน้ำเสียงสุดอ่อนหวาน
"อันเล่อ สิ่งที่ทำให้ข้าเ็ปเจียนตาย มิใช่ความเ็ปบนร่างกายของข้าแต่หากเป็การที่เขาย่ำยีร่างของเ้า "
"ไม่อยากคาดคิดเลยว่า... หากข้าไปไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้นกับเ้ากันแน่"
"เอ๋ ปิ่นปักผมนั่น เ้ายังเก็บมันไว้อยู่"
"ของที่ท่านมอบให้ มันเปรียบดั่งของแทนใจ"
บรรยากาศเงียบสงัดชวนหลงใหล ภายใต้เปลวเทียนสีส้มอ่อนๆกวัดแกว่งพลิ้วไหวอย่างอ่อนช้อยกลิ่นกำยานหอมเย้ายวนอารมณ์
เฉิงเหลียงทนไม่ไหวอีกต่อไปสายตาที่เขามองนาง ปานจะกลืนกิน ใครจะรู้ว่าจะมีวันนี้วันนี้ฉงเฉิงเหลียงผู้กล้ามิอาจหักห้ามใจตนเอง
อันเล่อเองเริ่มหวั่นไหว...พยายามกล่าวบางอย่างแก้เขิน แก้ไขบรรยากาศที่แสนกระอักกระอ่วนนี้
"ทะ ทะ ท่านทำสีหน้าอย่างนั้นหมายความว่าอย่างไร.... ระ หรือว่าท่านเจ็บแผลจนพูดไม่ออก"
เฉิงเหลียงจับไหล่ของนางทั้งสองข้างโน้มตัวเข้าใกล้ไปอีก ใบหน้าทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงปลายนิ้ว
อันเล่อพยายามหักห้ามใจตัวเองปฏิเสธทุกวิถีทาง... หารู้ไม่ว่า...ค่ำคืนนี้มันจะเป็ดั่งโรงเชือด
ถึงอย่างไรเฉิงเหลียงก็มิอาจต้านทานความกระหายนี้ได้ .....เขาล็อกเกร็งร่างของนางไว้แม้แผลที่แผ่นหลังจะเ็ป แต่นั่น ไม่สามารถหยุดยั้งความห่ำหื่นของบุรุษได้
เฉิงเหลียงพยายามกระซิบกระซาบพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบาสุดกระหาย ชวนขนลุกซู่
"ฉงอันเล่อ ที่รักของข้า เมื่อไหร่เ้าจะเลิกให้ข้าเป็พ่อสักที "
"กระทั่งข้ายอมเล่าความจริงเกี่ยวกับสถานะของเ้าและข้า "
"เ้าเองก็ยังไม่พ้น ยกให้ข้าเป็บิดาบุญธรรม "
"อันเล่อ ที่รักจ๋า เ้ารู้หรือไม่ ว่าข้า้าเ้ามากเพียงใด"
"ข้าอยากเปลี่ยนสถานะของเ้าเต็มที....เปลี่ยนให้เ้าเป็เมียของข้า...ได้หรือไม่"
"ตะ ตะ แต่...ข้ายังไม่เคยหลับนอนกับบุรุษใด... ข้ากลัว"อันเล่อเขินอาย พยายามข่มใจ
"นี่ข้ายังไม่ทันได้พูดว่าข้าจะทำอะไรเ้า.... เ้ากลับคิดว่าจะได้ร่วมหลับนอนกับข้า"
"แสดงว่าเ้าเอง มีใจให้ข้าไม่น้อย ....อย่าปฏิเสธใจตัวเองอีกเลยที่รัก"
เฉิงเหลียงไม่รอช้าใช้มืออีกข้างช้อนปลายคางของนางไว้ นิ้วทั้งห้าบีบรัดแก้มน้อยๆขาวๆนิ่มๆให้อยู่มือก่อนบรรจงจูบอย่างดูดดื่ม...
อันเล่อเองมีท่าทีขัดขืน...ใช้หัวโขกหน้าผากเฉิงเหลียงอย่างแรงหนึ่งครั้งก่อนลุกขึ้นยืน หวังวิ่งหนีออกไปจากกระท่อมหลังใหญ่
"ไม่ได้ ไม่ได้เชียวนะ แม้ข้าจะหวั่นไหวกับท่านอยู่บ้าง อย่างไรท่านก็คือบิดาบุญธรรมของข้า ข้าทำไม่ได้จริงๆ"
เฉิงเหลียงลุกขึ้นเดินเข้าสวมกอดนางจากด้านหลังอย่างอบอุ่น...ใช้ใบหน้าของตนเสียดสีถูไถซอกคอของนางอย่างน่าอิจฉาพร้อมพูดกระซิบกระซาบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงกระเซ่าซาบซ่านชวนยั่วยวนอารมณ์เสียเหลือเกิน
"อันเล่อ หากเ้ายังไม่พร้อมเปิดใจรับข้าข้าก็จะไม่ฝืนใจเ้าอีก...เพียงแต่ข้าอยากให้เ้ารู้ว่าในใจของข้ามีแต่เ้าเพียงผู้เดียว "
"ข้ามิเคยเห็นเ้าเป็บุตรธิดาแม้แต่น้อย...ั้แ่วันแรกที่ข้าเห็นเ้าข้าช่างเอ็นดูนัก ในใจของข้าคิดแต่เพียงว่า อยากดูแลเฝ้าถะนุถะนอมเ้าไปชั่วชีวิตในฐานะสตรีผู้หนึ่ง"
ก้อกๆๆๆกึกๆๆ... "ใครน่ะ"
"นายท่าน ข้าเองขุนพลฝ่ายขวา... บัดนี้กองทัพเตรียมพร้อมแล้วรอฟังคำบัญชาการจากท่าน"
"ตกลง งั้นรอข้าเพียงครู่เดียว สวมอาภรณ์หุ้มชุดเกราะแล้วข้าจักตามไป"
***********************
3K
