ตอนที่ 17 ในเมื่อชอบก็กินให้หมด (1)
ซูเชี่ยนเชี่ยนตอนนี้อับจนหนทางแล้ว จะขู่ป๋ายเอ้าเสวี่ยนางก็ไม่กลัว คิดหนีแต่ก็ไม่กล้าขยับ
ความเืเย็นและความโเี้ของป๋ายเอ้าเสวี่ยพวกนางต่างรู้ซึ้งแล้ว
หากว่าเป็แต่ก่อน คงไม่มีคนเชื่อว่าวันหนึ่งป๋ายเอ้าเสวี่ยจะกลายร่างเป็ปีศาจร้ายแบบนี้ แล้วมาเอาคืนคนที่เคยเหยียดหยามนางพวกนั้นได้ ทว่าตอนนี้ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่อาจไม่เชื่อ
“เอ้าเสวี่ย อี๋เหนียงผิดต่อเ้า ผิดต่อมู่เหมียน อย่าทำกับอี๋เหนียงแบบนี้ได้หรือไม่ ภายหน้าอี๋เหนียงจะชดเชยให้เ้าดีๆ” ซูเชี่ยนเชี่ยนรู้ว่าการข่มขู่ไม่ได้ผล ก็เลยทำได้เพียงเอ่ยคำหวานเกลี้ยกล่อม
“ซูอี๋เหนียงไม่รู้สึกหรือว่ามันสายไปแล้ว” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองซูเชี่ยนเชี่ยนพลางยิ้มขำ
ไม่รอให้ซูอี๋เหนียงเอ่ยวาจา ป๋ายเอ้าเสวี่ยก็เอ่ยขึ้นต่อ “ตอนที่ป๋ายซู่เสวี่ยผลักข้าตกบ่อน้ำ พวกเ้าไม่ได้รู้สึกผิดต่อข้าเลยหรือ ตอนที่หักเบี้ยหวัดข้า ทุบตีข้า พวกเ้ารู้สึกผิดต่อข้าบ้างหรือไม่ หรืออี๋เหนียงคิดว่าข้าเป็ดอกบัวขาว บริสุทธิ์ผุดผ่องจนไม่เข้าใจอะไร เ้าตบหน้าข้าแล้วข้าก็ยังต้องขอบคุณเ้างั้นรึ อี๋เหนียงนะอี๋เหนียง เป็เพราะเ้าข่มเหงคนมากเกินไปจนแก่แล้ว หรือแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ได้ฉลาดอยู่แล้วกันแน่ แม้แต่หลักการง่ายๆ แบบนี้ก็ยังไม่เข้าใจหรือ”
“ข้า ป๋ายเอ้าเสวี่ย บัดนี้ที่มาก็เพื่อแก้แค้น ส่งความเจ็บที่พวกเ้าทั้งหมดเคยทำกับข้าคืนกลับให้พวกเ้าทั้งต้นทั้งดอก ผู้ชนะถึงเป็นาย ส่วนอี๋เหนียงเ้า ั้แ่วันนี้ก็จะไม่ใช่ผู้ชนะอีก ข้าจะไม่ฆ่าเ้า ขอเพียงป๋ายเอ้าเสวี่ยยังอยู่ที่จวนเสนาบดีหนึ่งวัน พวกเ้าก็อย่าหวังจะได้ใช้ชีวิตสงบสุข” ป๋ายเอ้าเสวี่ยลบท่าทางนิ่งเฉยเมื่อครู่ทิ้ง มองซูเชี่ยนเชี่ยนด้วยั์ตากระหายเืหยิ่งทระนง เอ่ยขึ้น
ส่วนซูเชี่ยนเชี่ยนนิ่งอึ้งไปั้แ่ตอนที่ได้ยินคำกล่าวของป๋ายเอ้าเสวี่ยแล้ว แต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่เคยคาดคิด เด็กสาวที่แต่ก่อนเอาแต่หลบหลังขอบประตูมองตนด้วยแววตาขลาดเขลานางนั้น ตอนนี้จะเติบใหญ่แล้ว
เติบใหญ่จนสามารถต่อกรกับตนได้แล้ว
ไม่ให้เวลาซูเชี่ยนเชี่ยนต่อต้านอีก ป๋ายเอ้าเสวี่ยก้าวฉับๆ ไปด้านหน้า ในมือถือโจ๊กถ้วยหนึ่ง บีบกรามซูเชี่ยนเชี่ยน กรอกโจ๊กลงไปในปากนางแรงๆ
ซูเชี่ยนเชี่ยนนี่ถึงคิดจะต่อต้าน แต่กลับพบว่าในตอนที่ตนไม่รู้ตัว ก็ได้ถูกมู่เหมียนกับเซียงเสวี่ยกุมตัวไว้แล้ว
“ป๋ายเอ้าเสวี่ยข้าพูดดีๆ ทว่าเ้าไม่ยอมรับน้ำใจ วันนี้เ้าหยามเกียรติข้าเช่นนี้ ต่อให้ข้าตายก็จะไม่มีทางปล่อยเ้า” ซูเชี่ยนเชี่ยนร้องคำรามขึ้นมา โจ๊กที่กระเซ็นเพราะนางต่อต้านดิ้นรน กระเด็นเปรอะไปบนเส้นผมใบหน้านาง
สำหรับคำกล่าวของซูเชี่ยนเชี่ยนป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่ใส่ใจ ตอนที่ถือโจ๊กขึ้นมาอีกครั้งเอ่ยกับซูเชี่ยนเชี่ยนว่า “คำกล่าวแบบนี้ข้าได้ยินมามากแล้ว ต่อให้เ้าจะปล่อยข้า ข้าก็ไม่มีทางปล่อยเ้า” พูดจบก็กรอกโจ๊กลงไปในปากของซูเชี่ยนเชี่ยนอีกถ้วย
“แค่ก แค่ก...ป๋ายเอ้าเสวี่ย ความอัปยศในวันนี้ ข้าจะต้องคืนมันกลับร้อยเท่าพันเท่า” ซูเชี่ยนเชี่ยนมองป๋ายเอ้าเสวี่ยอย่างเคียดแค้น แววตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความอำมหิต ราวกับกำลังใช้คมมีดหมื่นพันเชือดเฉือนป๋ายเอ้าเสวี่ย
สำหรับคำกล่าวของซูเชี่ยนเชี่ยนป๋ายเอ้าเสวี่ยไม่ได้ใส่ใจนัก คนที่เคยคิดเอาชีวิตนางมีมากมาย ทว่าก็ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ
ต่อให้มาอยู่ในยุคสมัยนี้ ก็ไม่มีใครสามารถทำร้ายนางได้ง่ายๆ
“พวกเ้ายืนนิ่งอยู่กับที่ทำไม ไม่ใช่ว่าท่านแม่ให้ข้ามาที่นี่รึ ท่านแม่อยู่ไหน พาข้าไป” คนยังไม่ทันถึง ทว่าเสียงก็มาถึงหูของป๋ายเอ้าเสวี่ยและกลุ่มคนก่อนแล้ว
“ซูอี๋เหนียง เ้าดูสิลูกสาวคนดีของเ้ามาแล้ว เ้าว่านางจะช่วยเ้าหรือไม่” ป๋ายเอ้าเสวี่ยมองซูเชี่ยนเชี่ยนที่แววตาเต็มไปด้วยความหวัง เอ่ยหยอกเย้าขึ้น
ซูเชี่ยนเชี่ยนได้ยินวาจาของป๋ายเอ้าเสวี่ย รู้ว่าป๋ายเอ้าเสวี่ยคิดจะลอบกัดเตรียมคิดจะะโ ทว่ากลับเห็นป๋ายซู่เสวี่ยก้าวเข้ามาในเรือนแล้ว
3K
