งานหมั้นถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบง่าย ณ ห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมแห่งหนึ่ง แเื่ที่เชิญมาในงานส่วนใหญ่จะเป็เครือญาติและกลุ่มเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่าย
แต่ด้วยที่ทั้งคู่เป็บุคคลที่มีชื่อเสียงทั้งในวงการตำรวจและวงการนางแบบ งานหมั้นที่คาดว่าจะเรียบง่ายจึงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดนัก บรรดาตำรวจ และคนในวงการต่างพากันมาในงานอย่างคับคั่ง รวมไปถึงนักข่าวที่มารอทำข่าวกันอยู่เต็มหน้างาน
"อ้าว! ตาลักษณ์ แม่นึกว่าลูกจะมางานพี่ชายไม่ได้ซะแล้ว"
"ก็งานหมั้นพี่รามนี่ครับ ผมจะพลาดได้ไง ..แต่ว่าคนเยอะไปหน่อยไหมครับคุณแม่ ไหนว่าจะจัดแบบเรียบๆ"
"ก็นั่นแหละจ้ะ พี่รามของลักษณ์ั้แ่ขึ้นเป็สารวัตร ก็กลายเป็คนดังไปเลย"
บทสนทนาระหว่างแม่ลูกที่ไม่ค่อยได้พบหน้ากันบ่อยนัก คุณหญิงกีรติ เป็ภริยาของ พล.ต.อ.ชัยชนะ อดีตรองผู้บัญชาการตำรวจที่เพิ่งปลดเกษียณไปได้ไม่นาน
ลักษณนน์ เป็คุณหมอหนุ่มแน่นอนาคตไกล ผู้มีอุดมการณ์ที่รักความถูกต้องและชอบช่วยเหลือผู้คนเหมือนกับพี่ชาย ทันทีที่เรียนจบหมอ เขาก็ตัดสินใจไปทำงานเป็แพทย์ประจำโรงพยาบาลเล็กๆ บนยอดดอยที่ห่างไกลความเจริญของภาคเหนือ ปกติเขาจะเป็คนค่อนข้างเก็บตัว จึงไม่ค่อยสุงสิง หรือออกงานพบปะสังสรรค์ผู้คนมากนัก แต่หากเป็งานของรามเมษฐ์ พี่ชายที่เขาเทิดทูนมาตลอด ต่อให้ต้องบุกป่าฝ่าดอยมาแค่ไหน เขาก็ต้องมาร่วมงานให้ได้
เขาเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อเย็นวาน จึงแวะเข้าพักที่โรงแรมใกล้ๆ เหตุเพราะว่ายังต้องไปตระเวนเลือกซื้อชุดสูทเพื่อมาใส่ในงานวันนี้ โดยปกติการเป็นายแพทย์ก็ไม่ค่อยมีเวลาพักผ่อนอยู่แล้ว แล้วยังประจำอยู่พื้นที่ห่างไกลยิ่งไม่ต้องพูดถึง ว่างานจะหนักหนาสาหัสปานใด และพื้นที่นั้นก็คงไม่มีชุดสูทหรูที่ไหนให้เขาเลือกซื้อใส่สำหรับงาน
ปึก! เพล้ง!
ขณะที่เขากำลังยืนจิบไวน์อยู่ที่มุมนึงของงาน ก็มีร่างหนึ่งวิ่งมาเฉี่ยวแขนบางจนทำให้แก้วไวน์ในมือหลุดตกลงพื้นจนแตก เขาหันมองตามร่างนั้นไปอย่างคาดหวังกับคำขอโทษ แต่ก็เปล่าเลย ชายหนุ่มคนนั้นกลับวิ่งหายไปทางอื่น ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
"ชิ ชนแล้วหนีนี่หว่า"
เขาใช้เท้าค่อยๆ เขี่ยเศษแก้วเข้าไปใต้โต๊ะ ด้วยกลัวว่าจะทำให้ใครได้รับาแ แล้วก็จัดการหยิบไวน์แก้วต่อไปจากบริกร
.
.
อรัล วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในงาน เมื่อทราบข่าวจากช่างแต่งหน้าว่าสิตาหายตัวไป เขาเป็น้องชายต่างสายเืของเธอ เนื่องด้วยแม่ของสิตารับเขามาเลี้ยงหลังจากพ่อแม่แท้ๆ ของเขาเสียไปในอุบัติเหตุั้แ่ยังเล็ก แล้วซ้ำร้ายยังต้องมาเสียแม่ของสิตาไปอีก่เป็วัยรุ่น สองพี่น้องจึงต้องดูแลกันและกันมาั้แ่นั้น
เมื่อตามจนทั่วงานแล้วยังหาไม่เจอ เขาจึงเดินเข้าไปโค้งคำนับแล้วแจ้งข่าวร้ายกับเ้าของงาน
"คุณหญิงครับ! ผมมีเื่จะเรียนให้ทราบ"
เมื่อคุณหญิงพยักหน้า เขาจึงเข้าไปกระซิบเบาๆ ด้วยกลัวว่าจะตกเป็ข่าวใหญ่ ถ้าไปถึงหูนักข่าว
"ว่ายังไงนะ! ตารัล แล้วเราจะเอายังไงกันดี"
"ผมแจ้งพี่รามไปแล้วครับ ตอนนี้กำลังออกตามหากันอยู่ครับ"
ด้วยความที่คุณหญิงเคยเป็เพื่อนสนิทกับแม่ของสองพี่น้อง คุณหญิงจึงรักสิตาและอรัลเหมือนกับคนในครอบครัว
สำหรับงานมงคลเช่นงานหมั้นนั้น ข่าวร้ายที่สุดก็คงจะเป็ การไม่มีคู่บ่าวสาว มาร่วมงาน
*****
#อีกด้านหนึ่ง
"อื้อๆ ไอ้อ้วก.. อนเอวอ่อยอั้นไอนะ" (ไอ้พวกคนเลวปล่อยฉันไปนะ)
ร่างบอบบางในชุดไทยเรียบหรูนอนดิ้นขลุกขลัก ส่งเสียงอู้อี้อยู่ภายในรถตู้สีดำ เธอถูกชายชุดดำพวกนี้ดักฉุดมาระหว่างเดินจากห้องแต่งตัวออกมาที่ลิฟ
คนพวกนี้เป็มืออาชีพเื่การลักพา เพราะผ่านงานการอุ้มพวกปลาซิวปลาสร้อยให้เ้านายมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่งานนี้อาจเป็งานที่ยากหน่อย เพราะว่าเหยื่อเป็บุคคลสาธารณะ จึงต้องทำอย่างเร็วและเงียบเชียบที่สุด
พวกเขาจัดการซ้อมช่างแต่งหน้าจนหมดสติ แล้วจับเธอมัดมือมัดเท้าปิดปากเอาไว้ แล้วคลุมด้วยถุงผ้าสีดำใบใหญ่ไว้จนมิด ถ้าหากว่านายใหญ่ไม่ได้สั่งกำชับมาว่าห้ามใช้ยาสลบ งานของพวกเขาก็คงจะง่ายขึ้นกว่านี้
(นายอยากให้มันััความกลัวทุกลมหายใจ)
นั่นคือเหตุผลที่มือขวาของนายใหญ่บอกกับสมุน
บรื้นนน!
รถตู้สีดำและรถเก๋งอีก 2 คนขับตามกันออกไป เป็เวลาเดียวกับที่รามเมษฐ์วิ่งตามออกมาถึงลานจอดรถ
"แม่งเอ๊ย!!"
เขาสบทออกมาอย่างเกรี้ยวกราดที่รู้ว่าเขาและพวกมันคาดกันไปไม่ถึงนาที กระดาษใบหนึ่งที่เขากำแน่นไว้ในมือได้ถูกคลี่ออก
ชั้น 69 โรงแรมทศธารา มาคนเดียว!!
กระดาษใบนี้เขาได้มันมาจากช่างแต่งหน้า นั่นคงเป็เหตุผลที่ทำไมช่างคนนั้นถึงยังมีชีวิตอยู่
ตลอดมาเขาไม่เคยแน่ใจ แต่ตอนนี้ได้กระจ่างแล้วว่า คนที่เขาเผลอไปเหยียบเท้าเข้านั้นมันคือใคร
(Rrr Rrr.. พี่รามครับ ตามพี่สิเจอไหมครับ)
"อรัลบอกคุณแม่ช่วยจัดการเื่งานหมั้นให้ด้วย เดี๋ยวพี่จะไปตามสิตากลับมาเอง"
ตื๊ดด ตื๊ดด..
เขาตัดสายทันทีที่สั่งอรัลเสร็จ เพราะไม่อยากให้ใครล่วงรู้เื่นี้ ในเมื่อมาเฟียใหญ่อย่างทศกัณฐ์ลงมาเล่นเกมกับเขาโดยตรง หากเขาไม่ทำตามข้อตกลง สิตารวมถึงคนอื่นๆ ก็อาจเป็อันตรายไปด้วย
แล้วรถหรูก็ขับออกไปตามจุดนัดหมาย..
*****
#โรงแรมทศธารา ชั้น 69
"อ่อย อ่อยอั้น อ่อนอั้นองไออะ" (ปล่อย ปล่อยฉัน ปล่อยฉังลงไปนะ)
ตุบ!
"อึก! โอ๊ยยยย"
ร่างบางถูกทิ้งลงบนที่นอนอย่างแรง จนหญิงสาวปวดจุกช่องท้องไปหมด เธอร้องโอดโอยเสียงดังอู้อี้ จนคนที่แบกเธอมาต้องดึงผ้าปิดปากออก
"อ..ไอ้คนชั่ว! ไอ้คนเลว! ฉันจะให้พี่รามจัดการพวกแก!"
ไร้ซึ่งการตอบโต้จากภิธานที่ยืนอยู่ชิดขอบห้อง สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ ปรายตามองเธอด้วยความว่างเปล่า
"หึๆ ปากดีจริงนะคนสวย ฤทธิ์ยังเยอะอยู่เลยนะ"
ทศกัณฐ์เดินอย่างช้าๆ เข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงบนที่นอนนุ่มข้างๆ หญิงสาว สิตาเงียบเสียงลงทันที ั์ตาหวานฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ในขณะที่ั์ตาคมฉายแววร้ายกาจและพึงพอใจ
"ผมบอกแล้วไง ว่าจะให้โอกาสคุณดิ้นรน.."
"...."
"อย่าเงียบกับผม มันดู..ไม่! สนุก!"
เมื่อเห็นเธอไม่ตอบโต้มือแกร่งก็ยื่นลงไปบีบคางมนให้หันมาสบตา และบีบแรงขึ้นจนเธอต้องยอมอ้าปากพูด
"อ่ะ อึก! ฉันกลัวแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันมีคู่หมั้นแล้ว"
"หึๆ ดีมาก"
ใบหน้าคมยิ่งแสยะยิ้มร้ายขึ้นกว่าเดิม เมื่อหญิงสาวอ้อนวอนร้องขอชีวิต
"นายครับ มันมาถึงแล้วครับ"
กุมภาเปิดประตูเข้ามารายงานว่ารามเมษฐ์ได้มาถึงโรงแรมเป็ที่เรียบร้อย
"พามันขึ้นมา แล้วดูด้วยว่ามันมาคนเดียวจริงรึเปล่า"
"ครับนาย"
สารวัตรหนุ่มถูกตรวจค้นอาวุธและโดนยึดปืนเอาไว้ อีกทั้งข้อมือแกร่งก็ถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ ทำให้ตอนนี้เขาชักเริ่มไม่แน่ใจว่าจะต่อกรกับพญามัจจุราชได้แค่ไหนกัน
*****
737
![[จบ] ทะลุมิติสู่ยุค 70 ไปแต่งงานกับผู้ชายคลั่งรัก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713869550_25724804.webp)
