[จบ] เด็กหญิงผู้เป็นที่รักของเหล่าวายร้าย

บทที่ 57 ดาราเด็กเจ้าแผนการ

เด็กน้อยจะต้านทานการโจมตีของหญิงสาวพราวสเน่ห์คนนี้ได้อย่างไร ซิงซิงรู้สึกเวียนหัวและสายตาพร่ามัว รีบจับมือของมู่จือไว้

“ไม่ค่ะ ไม่หรอก พี่ใหญ่เป็นคนดีมาก เขาจะไม่รังแกพี่สี่แน่นอน”

“ซิงซิงจะอยู่ข้าง ๆ พี่สาวเอง!”

“งั้นหลังจากเข้าร่วมรายการวาไรตี้กับพี่แล้ว หนูจะอยู่ต่อไหมน้า~”

ซิงซิงพยักหน้าอย่างแรง “อยู่ค่ะ”

ในที่สุดมู่จือก็เลิกคิ้วขึ้น

บนโลกนี้ยังมีเด็กน้อยแบบนี้อยู่อีกเหรอ เป็นครั้งแรกเลยที่เธอต้องการแย่งบางอย่างมากจากอินเสิน

……

ภายในห้องจัดเลี้ยง นอกจากมู่จือ ซิงซิง และนักลงทุนโจวเฉียง ทุกคนต่างมาร่วมงานเลี้ยงวันนี้ทุกคน

ดูเหมือนบรรยากาศจะคึกคักและผ่านไปอย่างราบรื่น

แต่ในจิตใจมนุษย์กลับแตกต่าง

จินเหยียนในฐานะนักแสดงที่มีตำแหน่งใหญ่ที่สุดในห้องจึงได้รับคำชมจากทุกคน อีกสามคนที่เหลือล้วนเป็นนักแสดงระดับกลาง เป็นชายสองคนและหญิงหนึ่งคน

แม้ว่าจะมียอดวิวยอดไลก์และมีฐานแฟนคลับ แต่ก็ยังตามหลังอยู่มากเมื่อเทียบกับคนอย่างจินเหยียนที่ได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม

พวกเขาพาเด็กน้อยที่ล้วนแต่เป็นดาราเด็กอายุประมาณสี่ห้าขวบ บางคนก็เป็นคนดังทางโลกโซเชียล

ใบหน้าของทุกคนต่างสวยหล่อกันหมด

โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวเล็กที่นั่งข้างจินเหยียนซึ่งดูอายุประมาณห้าขวบ บนศีรษะประดับลูกปัดติดผมสองเม็ด เธอสวมชุดกระโปรงสีขาว ขับให้ดูน่ารักน่าทะนุถนอมเป็นพิเศษ

จินเหยียนลูบหลังสาวน้อยเบา ๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม

“เหมียนเหมียน มาสิ แนะนำตัวเองกับทุกคนหน่อย”

พ่อแม่ปั้นเหมียนเหมียนให้เป็นนางแบบเสื้อผ้าเด็กตั้งแต่เด็กหญิงอายุสามขวบ เธอเคยมีโอกาสมางานแบบนี้อยู่หลายครั้ง และเอ่ยแนะนำตัวเองอย่างไม่เก้อเขิน

“สวัสดีค่ะทุกคน หนูชื่อเหมียนเหมียน ปีนี้อายุห้าขวบแล้ว”

“หนูมีนิสัยร่าเริง ชอบร้องเพลง เต้นรำ และอ่านบทกวีถังค่ะ”

“หนูสามารถเดินแบบได้ ความฝันของหนูคือเก่งเหมือนคุณน้าคุณอาค่ะ ดีใจที่ได้พบทุกคนนะคะ”

แม้ว่าเสียงของเด็กน้อยจะฟังดูไพเราะ แต่น้ำเสียงและถ้อยคำบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ามีผู้ใหญ่คอยชี้แนะ

ทุกคนปรบมือ

หลังจากนั้นเด็กอีกสามคนก็เริ่มแนะนำตัว แม้ว่าจะมีทักษะเหมือนกัน แต่ก็ไม่มีใครเก่งเท่าเหมียนเหมียน ทำให้จินเหยียนรู้สึกโล่งใจไม่น้อย

ผู้จัดการของตัวเองเชื่อถือได้จริง ๆ เข้าใจหาเด็กมากความสามารถ

หลังจากที่ทุกคนคุ้นเคยกันแล้ว จินเหยียนก็พูดแบบสบาย ๆ

“อ๊ะ ดูเหมือนว่าดาราใหญ่ของเราจะมาสายนะคะ”

“เหมียนเหมียน การมาสายเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีใช่ไหมคะ”

เหมียนเหมียนพยักหน้า “ใช่ค่ะ!”

จินเหยียน “แต่จะว่าอะไรได้ล่ะคะ อาจจะเพิ่งได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงมาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ตอนนี้ก็คงยุ่งน่าดู”

เธอยกมุมปากเล็กน้อย ดูเหมือนพยายามจะหาสาเหตุที่มู่จือมาสาย

ตามที่ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ผู้กำกับเจิ้งจึงลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตู

ทุกคนตกตะลึงและมองไปที่ผู้กำกับเจิ้ง ไม่รู้ว่าดาราใหญ่คนไหนที่ทำให้ผู้กำกับเจิ้งของวงการให้ความสำคัญขนาดนี้

ผู้กำกับเปิดประตูห้องจัดเลี้ยง ไม่มีใครเห็นว่าข้างนอกเป็นใคร แต่กลับได้ยินเสียงผู้กำกับเจิ้งยิ้มและส่งเสียงทักทายอย่างชัดเจน

“คุณมาแล้ว ดีจริง ๆ พวกเขาไม่รู้ว่าเปลี่ยนคนแล้ว คุณ...”

ในวงการบันเทิงไม่ใช่คนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดถึงจะเป็นหัวหน้า แต่คือคนที่มีทุนต่างหากคือหัวหน้า

เมื่อทุกคนเห็นว่าผู้กำกับเจิ้งให้ความเคารพ ต่างก็พากันลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อร่างสูงปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคน ดวงตาของทุกคนก็เบิกกว้างเล็กน้อย

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นประธานอิน

ทำไมประธานอินถึงมาล่ะ แล้วประธารโจวอยู่ไหนกัน?

ระหว่างที่ทุกคนอยู่ในอาการตกตะลึง อินเสินก็ถูกผู้กำกับเจิ้งนำทางไปนั่งประจำที่

“ด้วยเหตุผลบางอย่าง ประธานอินจะเป็นนักลงทุนรายใหม่ของพวกเรา ต่อไปก็ช่วยดูแลประธานอินด้วยนะ”

ทุกคนตอบสนองอย่างรวดเร็ว พวกเขาปรบมือและทักทายอินเสินอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าถ้าล่าช้าจะทำให้ประธานอินไม่พอใจ

อินเสินไม่ค่อยชอบงานแบบนี้และไม่ค่อยเขาร่วมงานแบบนี้บ่อยนัก เขามักจะส่งเลขาไปแทนเสมอ

แต่วันนี้มาเพื่อดูซิงซิง

เขาตามมาดูว่ามู่จือวางแผนจะทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า ดังนั้นเขาจึงเหลือบมองทุกคนโดยไม่พยักหน้า

หลังจากแน่ใจแล้วว่าซิงซิงยังมาไม่ถึง เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

มู่จือกลายเป็นตัวประหลาดอีกแล้วเหรอ

สีหน้าเครียดขึงและไม่พอใจที่ไม่คิดปิดบังของเขาสร้างความกดดันให้ดาราชายส่วนใหญ่ในวงการ

กลิ่นอายกดดันทั่วร่างกายของเขาทำให้ผู้คนไม่กล้ามองนานกว่านี้

หัวใจของผู้กำกับเจิ้งเต้นรัว ไม่รู้ว่าใครทำให้ประธานอินไม่มีความสุข

แม้แต่หัวใจของจินเหยียนก็สั่นไหว ทันใดนั้นเธอก็ตระหนกได้ถึงบางอย่าง จึงลุกขึ้นยืนและยิ้มกล่าว

“ประธานอิน พวกเรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่คุณมาเป็นนักลงทุนของเรา”

“ได้ยินมาว่ามู่จือเพิ่งร่วมมือกับบริษัทของคุณ ตอนนี้คุณมาแล้ว แต่ว่าเธอยังไม่มาเลย คุณได้จัดเตรียมอะไรให้เธอบ้างหรือเปล่าคะ”

หลังจากที่ฟังจินเหยียนพูดจบ อินเสินก็เหลือบมองอีกฝ่าย

ท่าทางของเธอดูมีความสุข

แน่นอนว่าประธานอินจะต้องโกรธที่มู่จือมาสาย

วินาทีต่อมาเหมียนเหมียนที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ยืนขึ้นและตะโกน

“สวัสดีค่ะคุณอาอิน อาอย่าเพิ่งโกรธน้ามู่จือเลยนะคะ หนูชื่อเหมียนเหมียน เหมียนเหมียนขอดื่มให้ค่ะ”

เด็กหญิงวัยห้าขวบเพียงชูน้ำผลไม้ไว้ด้านหน้า คุกเข่าลงบนเก้าอี้แล้วโน้มตัวลงไปครึ่งหนึ่ง

จินเหยียนเลิกคิ้ว เด็กคนนี้ได้รับการสั่งสอนมาเป็นอย่างดีจากพ่อแม่

ดูเหมือนว่าผู้ปกครองเธอคงตั้งใจปั้นเหมียนเหมียนมากจริง ๆ

ทุกคนคิดว่าอินเสินจะให้เกียรติเด็กน้อย แต่กลับกลายเป็นว่าอินเสินไม่แม้แต่จะมองเหมียนเหมียน แต่มองไปที่ประตูพลางเลิกคิ้ว

“มัวแต่ทำอะไรอยู่?”

เสียงของมู่จือดังมาจากประตู “แน่นอนว่าต้องยุ่งกับการเล่นกับซิงซิงน้องสาวที่น่ารักของฉันน่ะสิ”

ทันใดนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่มู่จือ

เหมียนเหมียนถือแก้วในมือของเธอ ไม่รู้ว่าจะยืนหรือจะนั่งดี ตอนนี้เธอรู้สึกอึดอัดเป็นที่สุด

ใบหน้าของเธอแดงก่ำเพราะความอาย เธอมองไปที่ประตูด้วยความโกรธ

นั่นคือมู่จือใช่ไหม พี่จินเหยียนบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เลวร้ายที่สุดในโลก ส่วนเด็กคนนั้น ผิวของเธอขาวกว่าตนเอง แม้แต่ดวงตาก็โตกว่าเหรอ?

เหมียนเหมียนกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

……

มู่จือเป็นคนที่สร้างความตื่นตาตื่นใจได้เสมอ

แต่คราวนี้มีข้อยกเว้น

เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเธอดูเหมือนจะดึงดูดความสนใจมากกว่า เด็กน้อยตัวขาวนุ่มนิ่มนั่นเป็นคนจริง ๆ เหรอ ทำไมเหมือนตุ๊กตาที่ประณีตมากขนาดนั้น!

แม้ว่าจะมาถึงที่จัดงานแล้ว มู่จือก็ยังไม่ปล่อยซิงซิงออกจากอ้อมแขน

เธอบิดตัวแล้วนั่งสบาย ๆ บนที่นั่งว่าง ๆ และยิ้มให้กับทุกคน

“สายแล้ว”

ไม่มีคำว่าขอโทษแม้แต่คำเดียว

สมกับเป็นมู่จือ

อินเสินขมวดคิ้วแน่นขึ้น

จินเหยียนที่สังเกตเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของอินเสินเปลี่ยนไปก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ทำไมวันนี้มู่จือถึงโง่ขนาดนี้ นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ประธานอินขุ่นเคือง

จินเหยียนขึ้นเสียงของเธอเล็กน้อย

“มู่จือ เธอคุ้นเคยกับการมาสายเกินไปแล้วนะ ทุกคนไม่ตำหนิเธอหรอก แต่ว่าวันนี้ประธานอินมาด้วย ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้ามาสาย มันจะไม่เคารพประธานอินไปหน่อยเหรอ”

“แต่ประธานอินอย่าถือสามู่จือเลย น้องของฉันคนนี้ออกจะหยิ่งไปเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้มีเจตนาไม่ดี”

น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและดูใจกว้าง เอ่ยราวกับพยายามช่วยมู่จือแก้ตัว

มู่จือเพียงยิ้มตอบ

ในขณะเดียวกัน ซิงซิงก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อยในอ้อมแขนของมู่จือ เจ้าก้อนแป้งกวาดสายตาไปรอบ ๆ อย่างสงสัย และในที่สุดก็สบตากับอินเสิน

ทันใดนั้นดวงตาของเด็กน้อยก็สว่างขึ้น

“พี่ชาย พี่ชาย” เด็กน้อยขยับริมฝีปากอย่างตื่นเต้นและโบกมือไปทางอินเสิน ความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้าของเด็กน้อยนั้นเกินจะอธิบาย

ซิงซิงรู้สึกเขินอายที่ต้องตะโกนเสียงดังในสภาพแวดล้อมที่มีคนแปลกหน้ามากขนาดนี้

เมื่อเสียงเรียกว่าพี่ชายเหล่านั้นเงียบลง

นั่นยิ่งทำให้อินเสินขุ่นเคืองมากขึ้น

เขามองไปที่จินเหยียน และคำพูดแรกของเขาคือ

“หุบปาก”

น้ำเสียงเย็นชาและแข็งกระด้างไม่แสดงอารมณ์