เสียงหอบหายใจยังไม่ทันจาง เขาก็รู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อเย็นบนต้นคอ มือกำแน่นจนรู้สึกถึงแรงสั่นเล็ก ๆ ของตนเอง
ความฝันนี่มันอะไรกัน
เขาถอนหายใจยาว พยายามกลับสู่ความเป็จริง
เขาเอื้อมมือคว้าเมาส์มากด เปิดข้อความแจ้งเตือนที่กระพริบขึ้นมุมล่างจอ
[กระซิบจาก: คาเรส]
“ไปไหนของแกวะ อยู่ ๆ หายหัว afk กลางเมืองเลยนะเว้ย”
เขากลอกตาเบา ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
คาลิส:
เผลองีบอะ เหนื่อยงานจัด
คาเรส:
งั้นก็โอเค ข้าก็นึกว่าแกโดนลากิญญาไปจริง ๆ ละ
บอสจะรีละนะ รีบมาเลย
คาลิส:
โทษทีว่ะ แต่คือตื่นขึ้นมาเพราะฝันอีกละ
แบบ…แม่งแปลกชิบ
คาเรส:
ฝันอีกแล้ว? ฝันว่าอะไรล่ะ?
คาลิส:
ฝันเหมือนเดิมที่เคยเล่าแหละ…แต่คราวนี้แม่งชัดเกินไป
มันเหมือนเจอตัวเอง...อีกคน
แล้วก็พูดอะไรเหมือน “ให้เควส” เลยเว้ย
คือแม่งบอกว่า “เ้าต้องไปทำหน้าที่ของเ้า”
คาเรส:
เดี๋ยวนะ
ฝันแบบมี “เควส” ให้เลยเหรอ?
แกฝันว่าได้เควสจากตัวเอง?
ถ้าเป็นิยายคงเริ่มพีกตรงนี้เลยว่ะ
คาลิส:
ก็น่าจะชินแล้วป่ะ ก็เล่าฝันพวกนี้ให้ฟังประจำ
แต่รอบนี้แม่งไม่เหมือนเดิมว่ะ
รอบนี้แม่ง…จริงจัง
แถมฟีลเหมือน “ได้เควสจากตัวเอง” เลย
คาเรส:
ฟังแล้วขนลุกนิด ๆ
แต่เอาเหอะ อย่าไปคิดเยอะ ไปล่าบอสกันดีกว่า
วาร์ปตามมาเลยพ่อดาบเวท รอที่ทางเข้าดันซากวิหารล่าง
รวมตี้ - หน้าทางเข้าดันเจี้ยน “ซากวิหารล่าง”
ลมหนาวจากูเาพัดผ่านยอดเสาโบราณ เศษใบไม้หมุนวนอย่างแ่เบา
แสงจากคบเพลิงโบราณสะท้อนเสื้อคลุมสีดำแดงของคาลิส นักดาบเวทผมสีเทาเข้ม ใบหน้าเรียบขรึม มีรอยแผลเป็จาง ๆ ใต้ตาซ้าย
เขาสะพาย “ดาบเวทมิติ” บนหลัง ดาบนั้นเปล่งแสงคล้ายเสี้ยวจันทร์ในความมืด
คาเรสโบกมือให้ เขายืนพิงหินอย่างสบาย ๆ ในชุดนักฆ่าสีดำสนิท เสื้อคลุมมีขลิบม่วงเข้ม
ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หน้ากากครึ่งซีก เผยเพียงดวงตาคมกริบ สีแดงเข้มเหมือนคนที่ผ่านการอดนอนมาเกินสามวัน
คาเรส:
มาไวดีนี่ ไอ้ข้าเริ่มจะคิดว่าแกจะเผลอหลับซ้ำแล้วอีก
คาลิส:
ข้าว่าแกพูดมากเกินไปแล้วนะนักฆ่า
ข้าแค่แวะเติมของเฉย ๆ
คาเรส:
หึ เออ ๆ ปากแข็งไปเถอะน่า
คนอื่นก็มากันครบละ
เสียงดิ้งของการเทเลพอร์ตดังขึ้นอีกครั้ง
ร่างของเพื่อนร่วมตี้ทยอยมาถึงทีละคน
ซาเรีย — ฮีลเลอร์เผ่ามนุษย์หญิงในชุดคลุมสีขาวน้ำเงิน ผ้าคลุมปักลายดอกไม้เรืองแสง
เธอมีผมยาวสีเงินตัดสั้นด้านหน้า ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็ง ใส่สร้อยคริสตัลเวทที่ลอยเล็กน้อยรอบคอ
เรย์น — นักธนูหญิงเผ่าเอลฟ์ ผมทองถักเปียครึ่งหัว ใส่ชุดเบาแนบตัวสีเขียวขี้ม้า
มีหน้ากากโลหะบางครึ่งหน้าแบบนักล่าพื้นป่า ดวงตาสีเขียวมะกอกมองนิ่งเหมือนจับความเคลื่อนไหวได้หมด
แบร์โร่ — นักรบแท้งเผ่าคนเคระ ร่างกายหนาทึบ
ชุดเกราะเหล็กหนาเต็มตัว โล่โลหะกลมใหญ่เท่าประตูบ้าน
ใบหน้ามีเครายาวและรอยสักชนเผ่าจาง ๆ บนหน้าผาก
ซาเรีย:
หวังว่าแกจะไม่ afk กลางบอสอีกนะคาลิส!
คาลิส:
ข้าขอโทษแล้วไงเล่า!
วันนี้จะไม่หลับกลางบอสแน่นอน ข้าสัญญา
เรย์น:
งั้นก็ไปกันเถอะ บอสเกิดแล้ว
ล่าบอส — โทรลนักล่าจากูเา
พื้นที่ลานหินกว้างกลางหุบเขา มีซากไม้แห้ง ซากศพมอนสเตอร์เก่า และหมอกไหลคลืบคลาน
เสียงฝีเท้าหนักโครมครามดังขึ้นจากปลายถ้ำ
ร่างสูงเกือบห้าเมตร เดินออกมาช้า ๆ พร้อมกระบองไม้ปักกระดูก
[ระบบแจ้งเตือน] : “โทรลนักล่าจากูเา” ปรากฏตัวแล้ว!
แบร์โร่:
ข้าเปิดก่อน!! เตรียมรับแรงกระแทก!!
— เขาใช้ “โล่กระแทกภูผา” พุ่งเข้าใส่โทรล
เสียงกระแทก “โครม!” ทำให้พื้นแตกร้าวใต้เท้า
โทรลถอยหลังหนึ่งก้าว คำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
เรย์น:
เปิดจุดอ่อนให้ล้มซะ!
— เธอะโขึ้นก้อนหิน แล้วยิง “ศรตัดเอ็น” เจาะหัวเข่าซ้ายโทรล
มันทรุดลงข้างหนึ่งทันที พื้นดินสั่นะเืเบา ๆ
คาลิส:
หลังมันเปิด ข้าเข้าไป!
— เทเลพอร์ตด้วย “เวทก้าวเงา” ไปด้านหลัง
ร่าย “ฟันทะลุม่านมิติ” ฟาดเข้ากลางหลัง เกราะหินแตกเป็รอยร้าว
คาเรส:
ได้จังหวะ!
— พุ่งจากเงา กรีด “มีดเงาทะลุชีพจร” เข้าที่ซอกคอ
เืดำพุ่งกระจายเป็เส้น
ซาเรีย:
บัฟ ดีบีฟ พร้อมแล้ว!!
— “วงแสงนิรันดร์” ส่องลงใต้เท้าทุกคน พร้อมบัฟต้านเวท
พร้อมกับ “ลดเกราะเวท” ที่ร่ายใส่บอส ทำให้โดนเวทแรงขึ้น
บอส: [เสียงคำรามสลายพลัง!]
— มันะโจนวงเวทร้าว พลังเวทล่มชั่วคราว
คาลิสและคาเรสกระเด็นออกจากตำแหน่ง
ปาร์ตี้เสียจังหวะโดยสิ้นเชิง
คาลิส:
ไม่จบง่าย ๆ หรอก!
— เขาะโขึ้นกลางอากาศ ร่าย “ขอบเขตแสงข้ามมิติ”
แสงมืดเส้นหนึ่งตัดฟ้า ก่อน “ดาบเวทจบจิต” ฟาดลงกลางหัวบอส
เรย์น:
ยิงเสริม!
— “ศรล่าหัวใจ” พุ่งเข้าอกบอสพร้อมเวทล้อมลำแสง
ร่างโทรลสะบัดสองครั้ง ก่อนจะทรุดลงกองกับพื้น
[ระบบ] : Boss ‘โทรลนักล่า Lv.72’ ถูกปราบโดยทีมของคุณ!
ดรอป: หินเวทมิติหายาก, เศษดาบคริสตัล, สะเก็ดผิวโทรล
คาเรส:
ข้าว่าแกจะต้องฝันอีกแน่ ๆ คืนนี้
เพราะแม่งดรอปดีผิดปกติ
คาลิส:
หึ…ข้าก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า
อันไหน “ความจริง” กับอันไหนแค่ในฝัน
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้อาจยังดูเหมือนเป็นแค่เกม — แต่ขอบอกไว้ตรงนี้...“บางอย่าง” ได้เริ่มขยับแล้วถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้ — ขอบคุณจริง ๆ ที่อยู่ด้วยกัน
นิยายเรื่องนี้ตั้งใจให้ค่อย ๆ พัฒนา และระเบิดทีละชั้นขออีกสักไม่กี่ตอน...แล้วคุณจะเริ่มเห็นว่า “เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่เกม หรือฝัน”เราจะค่อย ๆ เข้าใกล้สิ่งที่ “อยู่หลังม่านความจริง”ฝากกดถูกใจ + เม้นทิ้งไว้ซักนิด ให้รู้ว่ามีคนหลงมาเจอจริง ๆ นะ!
แล้วเจอกันในตอนที่ 3