หลังจากวันนั้น อี้หยุนก็ได้เริ่มต้นการฝึกเพลงกระบี่ของสำนักกระบี่หมื่นเงากับอี้เหออย่างจริงจัง
" ย่าาาาาาาห์ !! "
อี้หยุนวิ่งพุ่งกระบี่ไม้ตรงมาหาอี้เหออย่างไม่ลังเล เขายังไม่รู้จักการโคจรลมปราณเขาจึงพุ่งมาด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมด
อี้เหอเห็นดังนั้นจึงเริ่มโคจรพลังปราณ ไว้ที่ข้อเท้า เขาเหยียดขาไปด้านหน้าพร้อมกับตั้งท่ากระบี่ไว้ที่หูขวา เขาเอียงตัวเล็กน้อยเพื่อปิดสวนที่สำคัญพร้อมที่จะสวนกลับ และโคจรลมปราณที่เหลือมาไว้ที่มือขวา ทันใดนั่นก็เกิดภาพเงากระบี่ซ้อนกันเป็สิบเงาที่กระบี่ของอี้เหอ ถ้าหากผู้ฝึกอยู่ในขั้นผู้ฝึกเซียนแล้วเงาของกระบี่จะมากถึงหมื่นเงาทีเดียว และเป็เคล็ดวิชาแรกที่ผู้ฝึกวิชากระบี่หมื่นเงาจะต้องเรียน ชื่อเคล็ดวิชาเงากระบี่ เคล็ดวิชานี้ทำให้คู่ต่อสู้ไม่สามารถคาดคะเนถึงตำแหน่งจริงๆของกระบี่ทำให้าเ็โดยไม่รู้ตัว อี้เหอจ้วงกระบี่ไปด้านหน้าทำให้กระบี่ไม้ของอี้หยุนหลุดจากมือ โดยไม่ทันได้ตั้งตัว
"ท่านพี่...ท่านทำได้ยังไง"
อี้หยุนถามด้วยความประหลาดใจ
อี้เหอตอบกลับด้วยความเอ็นดู “ เคล็ดเงากระบี่ถ้าเ้าอยากทำได้เ้าจะต้องฝึกจิตให้นิ่งเสียก่อน แล้วค่อยๆเคลื่อนลมปราณไปที่ กระบี่ของเ้า ทีนี้เ้าต้องกำหนดจิตให้กระบี่ของเ้าแยกเป็สิบๆชิ้น ”
“กำหนดจิตหรอ ฮึ้บ !!” อี้หยุนก็เลยใช้ตาเพ่งไปที่กระบี่แล้วก็เบ่ง ซะจนแก้มปองเพื่อให้กระบี่แยกร่าง
“ ฮ่าๆๆๆ เ้านี่มันซื่อจริงๆ อี้หยุนรู้ไหมเ้าต้อง ผ่านการฝึกจิต และลมปราณเบื้องต้นเสียก่อน เ้าจึงจะสามารถทำได้ ทุกอย่างมันต้องใช้เวลาไม่มีใครเก่งมาั้แ่เกิดหรอกนะ มาข้าจะฝึกให้เ้าเอง ” อี้เหอหัวเพราะเพราะความไร้เดียงสาของ อี้หยุน และทั้งสองคนก็เริ่มต้นการฝึกวิชาที่เข้มข้นในทุกๆวันนับแต่วันนั้นเป็ต้นมา……
.
.
.
“ 2 ปีผ่านไป ”
.
.
.
"เกร้ง เกร้ง !! "
เสียงกระบี่กระทบกันลั่น ไม่ใช่ใครที่ไหนหากแต่เป็เสียงกระบี่ของอี้เหอและอี้หยุน
"เตรียมรับมือ ! "
อี้เหอพูดพลางโคจรลมปราณไว้ที่เท้าทำให้ตัวเขาเบายิ่งกว่าขนนก เขาะโขึ้นไปกลางอากาศ เขาย้ายลมปราณทั้งหมดเอาไว้ที่มือและพุ่งกระบี่ลงมาหา อี้หยุนที่เตรียมรับมืออยู่ด้านล่าง ในตอนนี้อี้เหออายุ20 ปี และระดับการฝึกฝน เขาพัฒนาไปถึงขั้น ผู้ควบคุมพลังปราณขั้นที่3 แล้ว ส่วนอี้หยุนก็อายุ15 ส่วนระดับฝีมือนั้นพัฒนามาจนถึงขั้นผู้ควบคุมจิต ขั้นที่1 ตามพี่ชายมาติดๆ
" เตรียมปะทะ !"
อี้หยุนที่รออยู่ด้านล่าง เพ่งสมาธิไปที่ อี้เหอที่กำลังลอยตัวด้วยวิชาตัวเบาอยู่้า อี้หยุนปล่อยลมปราณและโคจรมันรอบตัวก่อให้เกิดภาพเงาทั้งตัวและดาบ เป็เคล็ดวิชาขั้นต่อมาจากเคล็ดเงากระบี่ชื่อ ‘เคล็ดวิชาภาพจำแลง'
เคล็ดวิชานี้จะทำให้คู่ต่อสู้สับสนและไม่สามารถรู้ถึงตำแหน่งที่แท้จริงของฝั่งตรงข้าม แต่ข้อเสียของมันคือใช้พลังปราณมาก แต่ถึงยังไงมันก็ยังไม่สามารถตบตาอี้เหอได้
“ ข้าเห็นเ้าละ อี้หยุนน้อย ”
อี้เหอ ยิ้มพร้อมกับพุ่งลงมาหวังสบัดกระบี่ให้หลุดมือ
"หึ้ !! "
อี้เหอใเล็กน้อยที่เขาลงมาถึงตัวแล้วแต่สบัดโดนภาพจำแลง
" ทำได้ดีอี้หยุน "
อี้เหอกล่าวพร้อมกับตั้งท่ารอการสวนกลับ…
“ นายน้อยยยย!! ”
เสียงะโเรียกจากคนรับใช้ กำลังวิ่งเข้ามาหาทั้งคู่
“ มีอะไรอย่างนั้นหรือ ? ”
อี้เหอถาม ด้วยความสงสัย
คนรับใช้จึงรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหอบ
“ มีม้าเร็วส่งสารมาแจ้งข่าวเกี่ยวกับท่านเหยาเว่ยอยู่ที่หน้าบ้านท่านขอรับ ”
อี้เหอรีบตอบด้วยความตื่นเต้น “ พาข้าไปเดี๋ยวนี้ ”
อี้เหอและอี้หยุนรีบวิ่งตามคนรับใช้ไปหาคนส่งสาร
“คนนี้ขอรับ” คนรับใช้ชี้ให้อี้เหอเห็นคนส่งสารที่มายืนรออี้เหออยู่
อี้เหอสังเกตุเห็นรอยสักรูปงูที่คอแต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร เขาจึงกล่าวกับคนส่งสารทันที
“ มีสารอะไรมาถึงข้าอย่างนั้นรึ ”
“ นายท่านข้าขออภัยด้วยที่ข้าเดินทางมาล่าช้า...เกิดอุบัติเหตุกลางทาง นี่คือสารจากท่านพ่อของท่าน ”
มันยื่นสารที่เขียนมาจากเหยาเว่ยให้อี้เหิน อี้เหอจึงเริ่มเปิดอ่าน ให้อี้หยุนฟังด้วย
" ในตอนนี้พ่อได้รู้แล้วว่าใครเป็คนสังหารผู้าวุโสฉีเหอ
พ่ออยากให้เ้ารีบหนีออกจากหมู่บ้านก่อนที่พวกมัน
จะตามไปถึงพวกเ้าทั้งสาม อี้เหอเ้าจงพาน้องๆ
ไปที่สำนักกระบี่หมื่นเงา ตามหาคนชื่อเตียววู
เขาเป็เพื่อนพ่อเขาจะดูแลพวกเ้าอย่างดี
เ้าต้องรีบออกเดินทางั้แ่วันที่ได้รับจดหมายนี้
พ่อจะไปเจอเ้าทั้งสามคนที่นั่น รัก.. "
หลังจากอ่านจบอี้เหอก็กำจดหมายแน่นและหันไปบอกอี้หยุนว่า
“ อี้หยุนเ้าจงรีบไปบอก...”
* ฉึกก !!!! *
ยังไม่ทันพูดจบคำ คนส่งสารก็ชักกระบี่ออกมาและแทงเข้าไปที่หลังของ อี้เหอจนทะลุไปข้างหน้า
“ ค่อกกก ! หนีไป... ”
อี้เหอล้มลงต่อหน้าอี้หยุน เืที่พุ่งกระฉูดจากหน้าท้องของพี่ชายที่เขารักได้ สาดกระเซ็นไปทั่วทั้งตัวอี้หยุน
“ ดูเหมือนจะช้าไปแล้วจริงๆอย่างที่ตาแก่นั่นบอกไว้สินะ ฮ่า ๆ ๆ ! ไม่ต้องห่วงนะไอเปี้ยกเดี๋ยวเอ็งก็ได้ตามพี่ชายแกไปแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ ! ใครก็ตามที่เข้ามาแส่เื่นี้มันจะเจอจุดจบเช่นนี้ ” มันช่างเป็น้ำเสียงที่เืเย็นเกินมนุษย์ ทั้งเสียงหัวเราะที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการที่ได้ฆ่าคนบริสุทธิ์ตาย แบบหน้าตาเฉย
ผู้ส่งสารแท้จริงแล้วคือพวกที่ เหยาเว่ยพูดถึงในสารนั้นและแล้วพวกที่ซ่อนอยู่รอบหมู่บ้านก็ได้เริ่มปรากฏตัวขึ้น….พวกมันเริ่มเข้าไปเข่นฆ่าชาวบ้านในหมู่บ้านอย่างเืเย็น ราวกับพวกมันไม่ใช่มนุษย์….
" กรี้ดดดดด! ช่วยด้วยย"
เสียงกรีดร้องดังมาจากทั่วทุกแห่งในหมู่บ้านแต่ดูจะไร้การช่วยเหลือเพราะต่างคนต่างหนีตายเอาชีวิตรอด
“แก... ไอสวะ…ไอชั่ว !!!” อี้หยุนกล่าวด้วยความโกรธราวกับูเาไฟที่กำลังปะทุลมปราณอันมากมายที่ถูกสะสมจากการฝึกทุกๆวัน ถูกะเิออกมาเป็จำนวนมาก
อี้หยุนเริ่มจัดกระบวนท่าอย่างรวดเร็ว ไปพร้อมๆกับน้ำตาที่กำลังอาบแก้ม ก่อเกิดพลังลมปราณที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมสิบเท่า เขาโคจรลมปราณไว้ทั่วทั้งตัว บังเกิดร่างเงา แยกตัวกันเป็ร้อยเงา เขากำลังใช้เคล็ดวิชาภาพจำแลงและพุ่งออกไปด้วยความเร็ว
“ หึ วิชาหลอกเด็กแค่นี้คิดจะมาใช้กับข้ามันไม่ได้ผลหรอกโว้ย ย๊า !! ” มันกล่าวกับอี้หยุนด้วยน้ำเสียงที่เ็าราวกับอี้หยุนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของมันเพียงแต่นิดเดียว
* เป้งงง! *
มันตวัดกระบี่ลงอย่างรุนแรง การตวัดกระบี่ครั้งนั้นทำให้กระบี่ของอี้หยุนหลุดจากมือและเกิดแผลที่หน้าอกของเขาลากยาวั้แ่ไหล่ขวาไปยันไหล่ซ้าย
"ผลั่ววว!"
อี้หยุนกระเด็นออกไปไกลด้วยแรงปะทะของกระบี่และร่างของอี้หยุนก็กระแทกเข้ากับกำแพงบ้าน นักฆ่าคนนั้นเดินมาหาอี้หยุน
“ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเ้าเพื่อเอาไว้บอกกับคนอื่นว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเ้า…. ลากอีตัวพี่มันมา”
อี้หยุนได้แต่มองหน้าของมันและจดจำใบหน้าของโจรชั่วคนนี้ไว้เพื่อที่สักวันนึงมันจะกลับไปล้างแค้น ชายผู้มีรอยสักรูปงูที่คอ อีกทั้งในตอนนั้นฝนเริ่มตกลงมาอย่างหนักราวกับ์กำลังร้องไห้ให้กับความปราชัยครั้งนี้ ทั้งเืและน้ำฝนต่างไหลรวมกันจนบนพื้นถูกอาบไปด้วยสีแดง
“น้องหยุน..พี่อี้เหิน…ช่วยข้าด้วย….. กรี้ดดด!!! พี่อี้เหออออ !!! เอามือโสโครกของพวกแกออกไปเดี๋ยวนี้ ”
เสียงของพี่หยีที่โดนพวกโจรจับตัวมา เธอพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากแรงผู้ชายสองคนที่กำลังจับตัวเธออยู่
“ ฮ่าๆๆๆ อีนี่มันดื้อดีนัก ส่งไปอยู่กับพี่มันเลยแล้วกัน ”
พวกโจรชั่วไม่รอช้าชักกระบี่และแทงเข้าไปยังท้องของพี่หยีจนกระบี่ทะลุออกไปข้างหลัง อีกครั้งที่เืของพี่สาวอีกคนได้ถูกอาบลงบนตัวอี้หยุนอย่างน่าเวทนา
"อึ้กก…" เสียงของพี่สาวที่กำลังกระอักเืตายต่อหน้าต่อตาอี้หยุน
อี้หยุนาเ็สาหัส…เขาไม่สามารถขยับตัวได้แม้แต่กระดิกนิ้วเขาทำได้เพียงแต่….นอนดูการตายพี่สาวตัวเองอย่างช้าๆ…
“ ข้าบอกแล้วไงว่าวันนี้ เป็วันของเอ็ง เอ็งจะไม่ตายนะไอเปี้ยก เป็วันพิเศษแค่เอ็งเท่านั้น ”
นักฆ่าเืเย็นกล่าวกับอี้หยุนอย่างสะใจ พลางเอากระบี่ที่ใช้แทงพี่สาวมันมาเช็ดที่ใบหน้าของอี้หยุนอีกรอบ
ด้วยอาการาเ็สาหัสทำให้อี้หยุนค่อย ๆ หมดสติไป ซึ่งก็เป็ไปตามที่พวกโจรชั่วพวกนั่นพูด ไม่มีใครในหมู่บ้านพันลี้แห่งนี้รอดตายไปได้สักคน นอกเสียจากอี้หยุน...
.
.
.
ครึ้ม !!!
โคร้มมม !!!!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นไปทั่วทั้งหมูบ้าน ฝนยังคงตกหนักขึ้น ทำให้อี้หยุนยังพอได้สติขึ้นมาบ้างแต่มันทำได้แค่หลี่ตามองเท่านั้น
“ เตรียมปะทะ !!! ”
ณ หมู่บ้านพันลี้ ที่มีแต่เสียงดังอื้ออึงไปหมด
“ เขาอยู่ทางนี้ !!! ”
เสียงของชายสูงวัยคนหนึ่งะโพร้อมกับเรียกใครสักคนให้วิ่งมาหาอี้หยุนที่กำลังหมดสติอยู่
" อี้เหอ ชางหยี สิ้นใจแล้วอย่างนั้นรึ เหลือแต่เพียงอี้หยุนสินะ ข้าจะไม่ให้อภัยพวกมันเด็ดขาด !!!"
และอีกเสียงที่เป็เสียงของชายที่ดูเสียงแก่กว่าคนแรก พวกเขาเป็ใครกันนะ
........
.....
....
...
..
.
“ อา...ข้า..ข้าอยู่ที่ไหน ”
อี้หยุนฟื้นขึ้นมาเขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง ในห้องที่ไหนสักที่หนึ่งที่เขาไม่เคยอยู่มาก่อน
"โอ้ย!!"
เขาพยายามลุกแต่ด้วยาแจากการต่อสู้ทำให้เขายังไม่สามารถลุกได้เอง
“ พี่อี้เหอ พี่หยี ”
ในตอนนี้อี้หยุน กำลังเรียกหาพี่ทั้งสองคนเขาเริ่มร้องไห้ ด้วยความคิดถึง อี้หยุนไม่เคยอยู่คนเดียวมาก่อนและตอนนี้มันไม่เหลือใครอีกต่อไปแล้ว ญาติพี่น้องแท้ๆของมันก็ได้ถูกสังหารสิ้น
“ ตื่นแล้วรึอี้หยุน ”
เสียงของชายคนหนึ่งคล้ายกับคนที่ช่วยชีวิตเขามาจากหมู่บ้านพันลี้ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยา
“ ยานี่จะทำให้เ้าอาการดีขึ้นดื่มมันซะ ”
ชายคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับบอกให้อี้หยุนดื่มยา แต่ด้วยอี้หยุนยังไม่รู้จักชายคนนี้ จึงไม่กล้าดื่มยานั่น
“ ท่านเป็ใคร ”
อี้หยุนในตอนนี้สับสนมากๆ จึงถามออกไป
“ ข้านั้นเป็เพื่อนพ่อเ้า ต้องขอโทษด้วยที่ข้าไม่ได้แนะนำตัวก่อน ข้าแซ่ฟง ชื่อหยวน พ่อเ้าส่งข้ามาเพราะพ่อเ้าคิดไว้แล้วว่าจะต้องเกิดเื่แบบนี้ขึ้น พวกที่ฆ่าพี่เ้าก็คือพวกที่พ่อเ้าเข้าไปมีปัญหาด้วย ข้าไม่แน่ใจว่าเ้าได้อ่านเนื้อความในจดหมายที่พ่อเ้าเขียนมาให้หรือไม่ ?!? ” ฟงหยวนถามด้วยความสงสัย
“ จดหมาย .... จดหมายนั่นพี่ข้ากำมันแน่นก่อนที่จะสิ้นใจ เขาอ่านให้ข้าฟังก่อนที่...ฮึก...ข้าอยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่ข้ากลับทำอะไรไม่ได้เลย ” อี้หยุนพูดไปพร้อมๆกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมา
“ ข้าว่า...วันนี้ข้ารบกวนเ้ามากเกินไปแล้ว...เ้าพักผ่อนเถิดอี้หยุน ยานี่จะชวนสมานแผลของเ้าให้ดีขึ้น ถ้ามีอะไรอยากให้ข้าช่วยเหลือละก็ห้องข้าอยู่ตรงข้ามห้องเ้านี่ละ ” เขากล่าวด้วยความยินดีที่จะช่วยเหลือฟงหยวนช่างเป็คนที่ดูน่าเชื่อถือและน่าเคารพยิ่งนัก
ฟงหยวนกล่าวเสร็จจึงเดินออกไป เหลือเพียงอี้หยุนที่ยังนั่งนึกถึงภาพตอนที่ อี้หยุน และชางหยีถูกกระบี่เสียบเข้าที่ท้อง และมันยังจำใบหน้าของคนที่สังหารได้อย่างแม่นยำ
" ชายผู้มีรอยสักรูปงู "
โปรดติดตามตอนต่อไป
144
