Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยเก้าสิบสอง Damsel of Distress 2

Psyker Pact

สนธิสัญญาพลังจิต

คือทางเลือกที่ผมเลือกในระหว่างการยึดครองโลกในช่วงค่ำคืนที่ยาวนานOld Night

ว่าบรรดาลัทธิหรือสำนักพลังจิตศาสนาต่างๆ ชนเผ่าเพนกวิ้น ฯลฯ

นั้นมีสิทธิในการใช้พลังจิตและรักษาอารยธรรมของตนเองรวมไปถึงมีแม้แต่พื้นที่ปกครองตนเองด้วยขอเพียงยึดกฎเกณฑ์บางประการ

กฎเกณฑ์บางประการเช่นว่านั้นก็คือ

Summon daemon

การอัญเชิญปีศาจ

รวมไปถึงการทดลองกับมนุษย์หรือทดลองเวทย์ต้องห้ามต่างๆด้วย

แน่นอนบางกลุ่มก้อนก็ยอมแต่โดยดีบางกลุ่มก้อนอย่างบาบายาก้าก็ต้องมีข้อยกเว้นในเรื่องการอัญเชิญปีศาจต่างๆที่กำหนดโดยเฉพาะเจาะจง

แต่หลักๆคือ

ผมขี้เกียจ

ที่จะมาบริหารกลุ่มลัทธิต่างๆที่มีอยู่มากมายนอกเหนือจากกำหนดกฎระเบียบบางประการแล้วผมก็ปล่อยให้พวกเขาอยู่กันตามสบายพอสมควร

ว่าตราบใดที่ความเดือดร้อนยังไม่ปรากฎขึ้นบนฉากแผนที่มันแปลว่ามันยังไม่ใช่ปัญหาในระดับที่ผมต้องมาสนใจ

รวมไปถึงการปกครองแบบอำนาจนิยมของผมที่ลิดรอนเสรีภาพในการใช้พลังจิตบางประการ

ทำให้การที่ลัทธิพลังจิตบางกลุ่มจะไม่ชอบผมนั้นคือเรื่องธรรมดา

แต่ทว่าแบบเดียวกับที่มีคนแซวเจไดว่ายึดมั่นถือมั่นเกินไป

นิกายเจไดที่ยึดมั่นถือมั่นเกินไปที่คนแซวกันนั่นล่ะคือแนวทางที่ทำให้เกิดเจไดด้านมืดน้อยที่สุดแล้ว

นิกายที่มีเสรีภาพมากกว่าเดิมที่ลุคสร้างขึ้นมาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วรุ่นก็ตีกันเละอีกครั้ง

คนเขียนอาจจะไม่ต้องการสื่อออกมาอย่างนั้นว่า

เราต้องริดรอนเสรีภาพของคนมีพลังจิตสังคมถึงจะอยู่อย่างสงบสุขได้

เพราะดูออกจะเป็นการสนับสนุนรัฐเผด็จการให้รดิรอนเสรีภาพของประชาชน

แต่ผลลัพธ์ก็อย่างที่เห็น

การล่มสลายของนิกายเจไดในมือของลุคมันชักทำให้คนเราคิดว่าสมัยโยด้าที่หัวโบราณมานับพันปีนั้นทำถูกแล้ว

ว่าแค่เปิดเสรีไม่กี่ปีนิกายเจได้ยุคใหม่เข้าด้านมืดกันตั้งหลายคน

หญิงชราท่าทางใจดีนั้นกล่าวว่า

“ข้าคงต้องของปฏิเสธเด็กๆคือของขวัญจากพระเจ้า ข้าไม่ยอมมอบของขวัญจากพระเจ้าให้กับท่านหรอกท่านจักรพรรดิ”

ผมถอนหายใจและเลิกคิ้ว

“เด็ก? ไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่า Daemon Host ร่างสถิตปีศาจหรอกหรือ?”