ฟิคหัวขโมยแห่งบารามอส เจ้าชายเฟริน เจ้าหญิงเฟริโอน่า

กษัตริย์เฮลด้า ซิลเวอร์ แห่ง อเมซอน

สตรีสูงศักดิ์ ผู้มีดวงเนตรคมกริบเย็นเหยียบ

แม่ลูกเหมือนกันไม่มีผิด...

เหล่าทโมนที่ไม่เคยชินกับสถานการณ์แบบนี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น หลุบ นัตน์ตาก้มลงมองอาหารเบื้องหน้า ก่อนตัดสินใจสวาปามอาหารแทน อาหารที่สวาปามได้ยากเพราะพระเนตรดุ ๆ ของท่านนางพญาหัวโต๊ะ ทำเอามือไม้สั่นไปหมด อาหารเลิศรสตรงหน้าเลยกลายเป็นของฝืดคอสิ้นดี มือที่คว้าจะหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มจึงงุ่มง่ามจนพลาดปัดเอาแก้วอีกใบตกแตกกระจายเต็มพื้น

เหล่าเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรมสะดุ้งเฮือก แม้กษัตริย์เฮลด้าที่ทรงประทับหัวโต๊ะจะไม่ได้ส่งเสียงอะไรสักคำ นอกเสียจากพระเนตรที่น่ากลัวยิ่งกว่าอาจารย์เจ้าชายชามัลจอมเฮี้ยบ

สาวน้อยข้าราชบริพารในชุดแพรไหมเดินเข้ามาจัดการทำความสะอาดเรียบร้อย สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก แต่บัดนี้เหล่าทโมนกลับไม่มีอารมณ์เอ่ยบทจีบแสนหวานเมื่อเจ้าความรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ มันรุมเล่นงานเหมือนจะเป็นไข้

เฟรินมองกลุ่มเพื่อนที่นั่งกันอย่างสงบนิ่งขึ้นทันตา ขยับยิ้มขัน

“อาหารอเมซอนเลิศรสกว่าบ้านใด เมืองใดที่กระหม่อมได้พบพานเสียอีกกระหม่อม เจริญทั้งอาหาร เจริญทั้งสายตา”

คำเยินยอของเจ้าตัวยุ่งประจำป้อม ทำให้เหล่าข้าราชบริพารพากันหน้าขึ้นสีระรื่อ ตาม ‘เจริญสายตา’ โดยเฉพาะดวงตากรุ่มกริ่มคู่นั้นที่เห็นแล้วรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ตาม

คำพูดของเจ้าคนมากเล่ห์ ทำให้พระพักตร์ขององค์กษัตริย์อ่อนแสงลงด้วยความเอ็นดู

“นึกว่าไม่ถูกปากพวกเจ้าเสียอีก”

พระเนตรทอดมองไปยังจานอาหารของเหล่าทโมนที่ลดไปนิดหน่อย เฟรินขยับยิ้มเล็กน้อยรักษามารยาท

“ขอทรงประทานอภัยให้เพื่อนของหม่อมฉันด้วยเถอะกระหม่อม การที่อาหารลดลงไปเพียงเล็กน้อยใช่ว่าอาหารไม่เลิศรส หากแต่เพียง พวกเขาคงอิ่มหน่ำสำราญตาจนลืมอาหารตรงหน้าเท่านั้นกระหม่อม ดีขนาดนี้ต้องบอกต่อ”

‘ดีขนาดนี้’ ของเจ้าตัวแสบทำให้เหล่าข้าราชบริพารชะงักตั้งใจฟังบทสรรเสริมของเจ้าตัวดีว่าจะเอ่ยเช่นใด แต่เหล่าผู้นำเริ่มกุมขมับ ทโมนหลายคนก็เริ่มผ่อนคลายลงและทานอาหารตรงหน้าได้มากขึ้น

“เฟลิโอน่า”

กษัตริย์เฮลด้าเปลี่ยนประเด็นไปยังน้องสาวเจ้าตัวดีแทน หญิงสาวก้มศีรษะด้วยความนอบน้อมแก่ผู้เป็นใหญ่ด้วยท่าทางสมดังเจ้าหญิงแตกต่างกับ ผู้เป็นพี่ที่มีท่าทีสบาย ๆ มากกว่า

“เจ้าคงได้เจอข้าที่นี่เป็นครั้งแรก รู้สึกเป็นเช่นใดบ้าง”

“ขอบพระทัยเพค่ะ ฝ่าบาท บ้านเมืองของฝ่าบาททั้งงดงามและเข้มแข็งน่าอยู่เพค่ะ”

ผู้เป็นใหญ่พยักหน้ารับทราบ ทอดพระเนตรมองหลานสาวที่เหมือนดังรุ่นน้องคนโปรดของเธอราวกับเป็นคนเดียวกัน

“เจ้าเหมือนแม่ของเจ้ามาก อลิเซียสบายดีใช่มั้ย”

คำพูดอ่อนโยนยามพูดถึงท่านแม่ของเธอ ทำให้เฟลิโอน่ายิ้มรับสบมองผู้เป็นพี่ชายแวบนึง

“ท่านแม่ทรงมี พลาอนามัยแข็งแรงเพค่ะ หากแต่จิตใจของพระองค์ทรงเป็นกังวลห่วงเจ้าพี่เพค่ะ”

ท่อนท้ายเฟลิโอน่าไม่วายแขวะพี่ชายที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อนใกล้ตัว องค์กษัตริย์ขยับยิ้มมองเจ้าตัวดีที่ยังคงอยู่ในคราบหัวขโมยจอมกระล่อน

คนที่รู้เรื่องหัวขโมยตัวดีหันไปมองเจ้าตัวยุ่งที่นั่งทานอาหารเงียบ ๆ ถึงแม้จะดูเหมือนเจ้าตัวป่วนตามปกติ แต่กลับมีหลาย ๆ อย่างที่ทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงสายเลือดราชวงศ์ที่เจ้าตัวเก็บซ่อนไว้เหมือนกัน

“เจ้าพี่ของเจ้าดูท่าจะแข็งแรงและก่อเรื่องไม่หยุดเช่นเดิม” กษัตริย์เฮลด้าเอ่ยขึ้นด้วยความคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มเป็นอย่างดี

“ท่านแม่รู้จักเจ้าชายรัตติกาลหรือเพค่ะ” มาทิลด้าเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยความแปลกใจ ทุกคนบนโต๊ะก็พากันรอฟังเช่นเดียวกัน

“เจ้าชายรัตติกาล เจ้าชายรัชทายาทแสนซนแห่งบารามอส ลูกคงจำได้เมื่อตอนก่อนจะเข้าเอดินเบิร์กไม่นาน ลูกกับเจ้าชายคนนั้นเคยปะทะฝีดาบกันที่ลานกว้างด้านหน้าพระราชวัง จนสวนของข้าพังไปเป็นแถบ หากลูกยังจำได้”

มาทิลด้าหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายวีรกรรมของตนเอง นึกถึงเมื่อสามสี่ปีก่อน เธอเจอเด็กผู้ชายหน้าตาทะเล้น กวนโอ๊ย แอบหนีเข้ามาในเขตพระราชวัง นึกว่าเป็นโจรจึงเข้าปะทะกันก่อนเด็กคนนั้นจะหนีหายไป นั่นน่ะหรือเจ้าชายที่ใคร ๆ ก็พากันล่ำลือ

“แล้วผลเป็นไงมาทิลด้า”

ครี้ดเอ่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่เกรงอำนาจของผู้อยู่หัวโต๊ะอีกต่อไป

“ไม่รู้ผล”

มาทิลด้าพูดหน้าเคร่ง ทำให้เหล่าทโมนนึกเสียดายที่จะได้รู้ฝีมือเจ้าชายลึกลับคนนี้สักที

“เจ้าชายโรเวน เจ้าจะเดินทางกลับเลยหรือไม่ ในเมื่องานของเจ้าเสร็จสิ้นเพียงเท่านี้”

โรเวนช่างใจ การเดินทางในครั้งนี้ถึงจะมีเหตุการณ์ไม่ปกติหลายอย่าง แต่เหตุผลสำคัญก็คือ การแก้คำสาปให้แก่เฟริน ซึ่งตอนนี้ก็สำเร็จได้โดยดีก็ควรแก่เวลากลับเสียที เขาหันไปขอความเห็นจากเพื่อนที่ร่วมเดินทางมาทำภารกิจด้วย แต่ก่อนจะได้เอ่ยอะไรขึ้น

“เมือง อเมซอน หม่อมฉันไม่เคยแวะเที่ยวชมเสียทีกระหม่อม หากฝ่าบาททรงอนุญาต หม่อมฉันขออยู่เที่ยวชมที่นี่อีกสักระยะแล้วค่อยเดินทางกลับไปพร้อมกับเจ้าหญิงมาทิลด้ากระหม่อม”

โรเวนหันไปมองรุ่นน้องหัวขโมยตัวดีที่นั่งยิ้มแย้มอารมณ์ดีอีกด้านใกล้ ๆ องค์กษัตริย์เฮลด้า นึกไม่ออกว่ารุ่นน้องคนนี้มีอะไรแอบแผงหรือเพียงต้องการเที่ยวชมเมืองเล่นดังที่พูด

“ดีขนาดนี้ ไม่น่าพลาด”

เจ้าตัวดีมองสาว ๆ ข้าราชบริพารในชุดแพรไหมหน้าตาจิ้มลิ้มอย่างจงใจสื่อความหมายชัดเจน ทำให้โรเวนมุดคิ้วเข้าหากันกุมขมับ น่าจะรู้อยู่แล้วว่ารุ่นน้องของเขาคนนี้เล็งอะไรเอาไว้

“แล้วเจ้าจะว่ายังไง เจ้าชายโรเวน”

โรเวนคิดหนัก หันไปมองเพื่อนสนิทที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน

“ไม่มีเหตุผลให้อยู่ แต่ก็ยังไม่มีเหตุผลให้กลับ การเยี่ยมชมเมือง เป็นการศึกษาวัฒนธรรมและถือเป็นการพักผ่อนจิตใจที่ดี” ไธนอส กล่าว โรเวนพยักหน้ารับ

“ขอฝ่าบาททรงพระกรุณา”

“เฟริน ข้าขอพบเจ้าเป็นการส่วนตัวที่ห้องทรงงาน”

เฟรินขยับยิ้มหันไปมองทางด้านน้องสาวของตน เฟลิโอน่ามีแววกังวลจนเห็นได้อย่างชัดเจน จนคนเป็นพี่อย่างเขาอดใจอ่อนไม่ได้

“หม่อมฉันขอเข้าพบฝ่าบาท พร้อมกับเจ้าหญิงเฟลิโอน่ากระหม่อม”

กษัตริย์เฮลด้าพยักหน้ารับ

ห้องทรงงานขนาดใหญ่ของปราสาท อเมซอนมีบุคคลเพียงสามผู้ยิ่งใหญ่ เหล่าข้าราชบริพาร เสนาอำมาตย์ ถูกทรงสั่งห้ามเข้าเด็ดขาดหากไม่มีกิจธุระสำคัญอันใดที่ต้องจัดการเร่งด่วน พระพักตร์ของกษัตริย์สาวเคร่งขึ้นถนัดตา ทรงประทับพระที่นั่งทรงงานหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่

สองผู้อ่อนเยาว์กว่าก็เคร่งเครียดไม่แพ้กัน หญิงสาวถวายความเคารพพร้อมนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับแขก ส่วนฝ่ายชายกลับเดินไปทอดสายตาที่หน้าต่างบานใหญ่ข้างหลังโต๊ะทำงานแทน

“การเดินทางเป็นยังไงบ้าง เฟลิโอน่า”

สุรเสียงเคร่งเอ่ยไต่ถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง เพราะในห้องมีเพียงแค่สามคน

“การเดินทางโดนโจมตีทันทีที่ออกจากเอดินเบิร์กค่ะ ท่านป้า ราวกับอีกฝ่ายรู้เส้นทางและแผนการที่ใช้ในการเดินทางเป็นอย่างดี”

คำบอกเล่าสร้างความหนักใจแกผู้ฟังเป็นอย่างมาก ฝ่ายตรงข้ามรู้ความเป็นไปภายในเป็นอย่างดี รู้แม้เรื่องที่ชายหนุ่มต้องอาคมเป็นเด็กน้อยด้วย

“พวกมันเป็นใคร”

“ไม่ทราบเพค่ะ พวกนั้นมีกันสี่คน สามารถใช้เวทย์มนต์เอเดน เดมอสได้อย่างคล่องแคล่ว มีฝีมืออยากต่อการต้านทานได้เพค่ะ”

“ชนเผ่าในเดมอส”

เสียงทุ้มเอ่ยเคร่งถึงแม้ว่าเขาไม่อยากให้คิดเป็นเช่นนั้นก็ตาม

“ไม่ใช่เพค่ะ เจ้าพี่”

เสียงหวานเอ่ยแย้ง เธอใช้อาคมเรียกแผ่นป้าทองคำออกมาลอยเด่นให้เห็นกลางห้อง

“เราพบมันหลังจากจบสิ้นการต่อสู้ค่ะ เจ้าพี่ แต่ของสิ่งนี้สลักด้วยภาษาที่ไม่มีอยู่ทั้งในเอเดน และเดมอส อีกทั้งยังลงเวทย์ป้องกันปีศาจเดมอสไว้ด้วย จึงไม่ใช่ชาวเดมอสอย่างแน่นอนค่ะ”

“สโนว์แลนด์”

เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความไม่แน่ใจนัก

“ไม่ใช่หรอก สโนว์แลนด์ที่นั้นมีราชินีคาโนวาลเป็นภูติ หนึ่งในสี่จอมภูติขั้นสูงของ สโนว์แลนด์อยู่ด้วย หากเกิดอะไรขึ้นทางคาโนวาลจะรู้ทันที”

คำบอกของ กษัตริย์เฮลด้ายิ่งทำให้คำตอบมืดมัวลงไปอีก เฟรินถอนหายใจทอดมองยาวไปยังสถานที่ด้านหน้าพระราชวังผ่านทางหน้าต่างบานใหญ่

ไม่ใช่เอเดน เดมอส หรือแม้แต่ สโนว์แลนด์

แล้วยังมีที่ไหนได้อีกถ้าไม่ใช่ทั้งสามแผ่นดินนี้

“คงต้องถามโดยตรงเสียแล้ว”

นิ้วเรียวดีดเปาะ เขตอาคมขนาดใหญ่ค่อย ๆ ลามแผ่กระจายออกไปปกคลุมทั่วบริเวณพระราชวัง อเมซอนด้วยฤทธิ์เดชเดอะปริ๊นซ์ออฟเดมอส ผู้ที่กำลังโกรธเกรี้ยว

...............................................................