ตอนที่ 9 – ลาดตระเวน
ผู้นำอาณาเขตนำเด็กม.ปลายทั้งยี่สิบคนเข้ามาในห้องกว้างห้องหนึ่ง ที่ดูแล้วมีลักษณะเหมือนเขาวงกต ประกอบด้วยกำแพงสีส้มอมเหลืองที่ตั้งเรียงรายอยู่มากมายสลับกันไปมา ทำให้เปิดเป็ช่องทางเล็กๆ อันสลับซับซ้อนดูน่างุนงง ผู้นำอาณาเขตเดินนำกลุ่มเด็กๆ มาที่แถวกำแพง ยังไม่ได้เข้าไปในเขตกำแพง ก่อนจะพูดขึ้น “ที่นี่คือสนามฝึกซ้อมการลาดตระเวน พวกคุณต้องหัดลาดตระเวนให้เป็ สภาพที่พวกคุณเห็นอยู่นี้จะเป็เหมือนกับเมืองด้านนอกอาณาเขต จะมีลักษณะซับซ้อนแบบนี้ แต่ก่อนอื่น เราต้องมีผู้นำทีมก่อน ผู้นำทีมจะเป็คนสำคัญอย่างมาก เขาต้องมีหน้าที่นำลูกน้องทั้งหมดเพื่อเข้าจู่โจมศัตรูให้ได้ เอาล่ะ ใครจะรับหน้าที่เป็ผู้นำทีม?”
ทรัพย์สินยกมือขึ้นมาทันที ทำเอาทุกคนหันไปมองทางเขา เอกราชเห็นดังนั้นก็ทำเสียง ‘เฮอะ’ออกมาอย่างดูถูก ขณะที่ผู้นำจ้องไปที่ทรัพย์สินแล้วก็กล่าวออกมา “อืม กล้าดี งั้นคุณจะกลายเป็หัวหน้าของทุกคนนับแต่บัดนี้เป็ต้นไป หน้าที่ของคุณสำคัญ คุณต้องพาลูกน้อง ต้องนำลูกน้องไปให้ได้”
“จะให้ฉันเป็ลูกน้องคนพรรค์นี้เหรอ?” เอกราชว่าออกมา ทรัพย์สินเหลือบตาไปมองเขาแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรออกมา ผู้นำอาณาเขตก็ไม่ได้ว่าอะไรเช่นกัน เขาอธิบายต่อ “ในทางเดินจะมีหุ่นที่ทำหน้าที่เป็ตัวแทนพวกเอไอแฝงตัวอยู่ พวกคุณต้องพยายามไม่ให้ศัตรูเห็นเด็ดขาด แล้วจัดการยิงเป้าหมายให้ได้ เอาล่ะ ภารกิจของพวกคุณคือกำจัดหุ่นเอไอในสนามนี้ให้หมด โดยห้ามให้พวกเอไอเห็นเด็ดขาด มาลองฝึกกันดู”
แล้วผู้นำอาณาเขตก็สอนวิธีลาดตระเวนให้ทุกคนฟัง การลาดตระเวนต้องทำอย่างเงียบเชียบ ต้องเดินให้เงียบที่สุด ทุกคนต้องใช้กำแพงที่กั้นทางอยู่มากมายนั้นให้เป็ประโยชน์ต่อการหลบซ่อนจากสายตาของศัตรู ทรัพย์สินเป็คนแรกที่ลงไปในสนามก่อนเลย เขาถือปืนลูกซองรุ่นหนึ่งไว้ในมือ ก่อนจะค่อยๆ ลงฝีเท้าอย่างเงียบๆ แล้วลัดเลาะไปตามกำแพงที่ดูเป็เขาวงกต แล้วพุทธาก็ตามทรัพย์สินมา จากนั้นคนอื่นๆ ก็เริ่มตามพุทธามาด้วย ในที่สุด ในสนามซ้อมการลาดตระเวนก็มีเด็กม.ปลายทั้งหมดยี่สิบคนอยู่ในนั้น
ทรัพย์สินค่อยๆ ย่องพลางถือปืนอย่างระวัง เขาต้องย่อตัวเพื่อให้เสียงฝีเท้าเงียบที่สุด ในตอนนั้นเอง โสรยาก็เผลอเหยียบขวดน้ำพลาสติกที่ตกอยู่ในสนามซ้อม เกิดเสียงดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำเอาทุกคนถึงกับใเพราะเสียงมันดังมาก เพราะทุกคนต่างก็เงียบกันหมด
“ระวังหน่อยสิ” ผู้นำอาณาเขตที่อยู่นอกแนวกำแพงบอกออกมา “ที่พื้นจะมีของวางอยู่ด้วย ระวังให้ดีอย่าให้เดินเหยียบจนเกิดเสียงดัง เดี๋ยวศัตรูจะรู้ตัว ลองใหม่”
“ขอโทษค่ะ” โสรยาขอโทษออกมาที่เธอดันไปเหยียบขวดน้ำจนเกิดเสียงดัง เอกราชที่อยู่ด้านหลังเธอก็เลยว่าเธอ “แบบนี้จะไหวเร้อ? ซุ่มซ่ามแบบนี้ มีหวังออกไปจริงๆ เกิดเหตุแบบนี้อีก พวกเราถูกฆ่าตายหมดแน่”
“นี่” พุทธากล่าวขึ้น “มือไม่พายก็อย่าเอาเท้าราน้ำได้ไหม?”
เอกราชทำท่าจะไปหาเื่พุทธาอีกครั้ง แต่ผู้นำอาณาเขตห้ามเอาไว้ กรพลก็ห้ามเพื่อนไว้เหมือนกัน เอกราชส่งเสียงออกมาอย่างรำคาญ ก่อนจะค่อยๆ แอบย่องไปตามกำแพง โดยถืออาวุธปืนไรเฟิลไว้ในมือ ทุกคนเริ่มฝึกกันใหม่ ทรัพย์สินทำหน้าที่มองดูซ้ายขวาเพื่อตรวจสอบว่ามีศัตรูอยู่หรือเปล่า? พอเขาไม่เห็นหุ่นรูปเอไอ ก็ทำสัญญาณมือบอกให้พวกคนอื่นๆ ตามมาได้
ผู้นำอาณาเขตมองทรัพย์สินอย่างพึงพอใจ ทรัพย์สินเองก็ทำหน้าที่ผู้นำเต็มที่ เขาใช้เท้าที่ใส่รองเท้าผ้าใบแอบเขี่ยเศษกระป๋องน้ำอัดลมออกไป ตรงด้านหน้าเขาไม่มีอะไรก็จริง แต่เขาลองแอบลอบมองออกจากกำแพงไปทางขวา ก็เจอหุ่นที่แทนตัวเอไออยู่ เขาหันกลับมากระซิบกับพุทธาว่าข้างหน้าทางด้านขวามีศัตรูอยู่ พุทธาก็รายงานต่อไปให้คนด้านหลังได้รับรู้จนทั่วกันทั้งหมด
ทรัพย์สินตัดสินใจปรากฏกายทันทีและยิงะุปืนลูกซองออกไปใส่หุ่นที่ตั้งไว้ จนหุ่นถึงกับถูกแรงะุปืนฉีกกระชากจนขาดวิ่น แล้วเขาก็เอาปืนลงและเรียกพรรคพวกที่เหลือให้เดินออกมาได้ ผู้นำชื่นชมทรัพย์สินที่สามารถกำจัดศัตรูภายในสนามฝึกซ้อมได้
“เฮ้อ มันก็แค่ดวงเท่านั้นล่ะว้า” เอกราชพูดดูถูกทรัพย์สินออกมา แต่ทรัพย์สินไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เขายังคงแอบย่องอย่างเงียบเชียบไปตามกำแพงเพื่อค้นหาศัตรูตัวต่อไป ฝ่ายพันธกร เขาอยู่ด้านหลังปฏิคมที่ถือปืนกลอยู่ เขาเองก็ต้องย่อตัวแล้วก็เดินลงฝีเท้าอย่างเงียบๆ ตามไปเช่นกัน ในขณะนั้นเอง อัมพรที่กำลังออกลาดตระเวนตามคนอื่นก็เหยียบเศษขยะจนเกิดเสียงดังอีกครั้ง
“ระวังหน่อยสิ!!” กมลที่ตามอัมพรมาโพล่งขึ้น “ถ้าออกไปนอกอาณาเขตแล้วเป็แบบนี้ เธอจะทำให้พวกเราตายกันหมดนะ!”
อัมพรหันขวับไปหากมลด้วยความโมโห เธอเล็งปืนของเธอไปที่กมล กมลเองก็ยกปืนลูกซองรุ่นหนึ่งของตัวเองเล็งไปที่อัมพรเช่นกัน ผู้นำอาณาเขตเห็นดังนั้น จึงะโให้ทั้งสองคนหยุดการวิวาทกันขึ้น
“บอกแล้วไง ทุกคนต้องทำงานกันเป็ทีมนะ!” ผู้นำบอกออกมาอย่างเหนื่อยใจ ที่พวกเด็กๆ ไม่ได้มีความสามัคคีกันเลย “อย่าทำร้ายกันเอง แล้วปฏิบัติตามที่หัวหน้าทีมสั่งเท่านั้น อย่าทำอย่างอื่นเด็ดขาด!”
อัมพรทำเสียงในปากอย่างรำคาญ กมลเองก็โมโหมากเช่นกันที่อัมพรคิดจะยิงเธอ แล้วอัมพรก็จำต้องเดินไปอย่างเงียบๆ โดยระวังไม่เหยียบเศษขยะอะไรอีก เธอบ่นพึมพำออกมา “นี่มันบ้าชัดๆ ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?”
ทรัพย์สินเป็คนนำทุกคน แล้วเขาก็เห็นศัตรูอยู่ไกลออกไปมาก ปืนของเขาโจมตีไม่ได้ไกลขนาดนั้น ผู้นำอาณาเขตเลยสั่งให้พลซุ่มยิงซึ่งมีสองคนคือปราชญากับตรีภพ ให้ทำหน้าที่ซุ่มยิงจากที่ไกล ถึงเวลาของปราชญาและตรีภพแล้ว ปราชญาหันไปถามว่าจะให้เขาหรือตรีภพเป็คนยิง?
“น้องก่อนละกัน” ตรีภพผลักหน้าที่ไปให้ปราชญา เขาก็ถอนหายใจก่อนจะยกปืนขึ้นแล้วเล็งผ่านกล้องที่ติดบนตัวปืน พอคิดว่าเล็งที่ศีรษะของหุ่นแม่นดีแล้ว เขาก็กดลั่นไก ะุถูกยิงออกไปแล้วก็ถูกส่วนศีรษะของหุ่น อำนาจของะุทำศีรษะของหุ่นะเิแตกกระจายทันใด ปราชญาเอาปืนลงแล้วก็มองปืนของตัวเองอย่างพอใจ ขณะที่ผู้นำบอกออกมาจากด้านนอกสนามฝึกซ้อม
“พลซุ่มยิงมีหน้าที่ต้องจัดการเป้าหมายจากระยะไกล ซึ่งจะเป็ประโยชน์มากในการโจมตีศัตรูไม่ให้รู้ตัว” เขาบอก “เพราะฉะนั้น การซ่อนตัวเป็เื่สำคัญ จะให้ฝ่ายศัตรูเห็นไม่ได้เป็อันขาด”
ตรีภพมองปืนสไนเปอร์ในมือตัวเองเหมือนกันก่อนจะถอนหายใจ ตอนที่เธอฝึกซ้อมการยิง เธอก็ทำได้ดีพอควร ยิงเข้าเป้าเหมือนกัน แล้วทรัพย์สินก็นำทุกคนต่อไป เขาแอบลอบมองซ้ายขวา ก่อนจะเห็นว่าไม่มีอะไร เขาเลยโบกมือให้พรรคพวกของเขาตามกันออกมา
แล้วทรัพย์สินก็นำทุกคนและกำจัดศัตรูจนหมดไปสนามฝึกซ้อม เอกราชออกจะไม่พอใจเพราะเขาไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือเลย แล้วการฝึกลาดตระเวนก็จบลงอย่างสวยงาม ทรัพย์สินทำหน้าที่ได้ดีสมกับเป็ผู้นำ เขาจัดการพาทุกคนรอดออกไปจนได้
“เอาล่ะ ดีมาก” ผู้นำอาณาเขตปรบมือให้พวกเด็กม.ปลายทั้งยี่สิบคน “ออกมาจากสนามฝึกซ้อม ผมจะแนะนำให้ทุกคนรู้จักการใช้อาวุธที่เป็ะเิมือบ้าง”
แล้วผู้นำก็นำพวกเด็กๆ ม.ปลายเข้าไปอีกห้องหนึ่ง ก่อนจะวางขวดะเิมือสามชนิดต่างสีสันกันไว้บนโต๊ะ ขณะที่พวกเด็กๆ ม.ปลายนั่งลงกับพื้น แล้วเขาก็เริ่มอธิบาย “ะเิมือจะมีอยู่สามชนิด ขวดสีเขียวนี้จะเป็ะเิมือ ถ้าถอดสลักแล้วขว้างออกไปจะเกิดการะเิขึ้นเป็วงกว้าง ทำให้พวกศัตรูตายได้มาก” เขาวางขวดะเิมือสีเขียวแล้วหยิบขวดะเิมือสีแดงขึ้นมาแล้วพูดต่อ “ส่วนขวดะเิสีแดง ถ้าถอดสลักแล้วเขวี้ยงใส่เป้าหมาย จะเกิดะเิเป็เปลวเพลิงเผาไหม้ในระยะหนึ่งตารางเมตร ส่วนขวดสุดท้าย สีน้ำเงินนี่จะเป็ะเิแสง จะไม่สามารถฆ่าศัตรูได้ แต่จะทำให้ศัตรูแสบตาจนมองไม่เห็นเป็เวลายี่สิบวินาที ทุกคนสามารถใช้อาวุธของตัวเองโจมตีได้เลยในขณะนี้”
แล้วผู้นำก็สาธิตการใช้ะเิทั้งสามชนิด เขาเดินออกไปที่สนาม ก่อนจะถือะเิมือสีเขียวไว้ในมือ เด็กๆ ม.ปลายทุกคนต่างก็เฝ้ามองดูอยู่ ผู้นำอาณาเขตถอดสลักแล้วรีบเขวี้ยงออกไปกลางสนาม เพียงแค่สองวินาทีก็เกิดะเิกระจายเป็วงกว้าง เสียงดังมากจนพวกผู้หญิงพากันใ เกิดกลุ่มควันสีเทาลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
“จำเอาไว้ ถ้าถอดสลักะเิมือสีเขียวเมื่อไหร่ ให้รีบปาออกไปทันที ไม่งั้น...” ผู้นำอาณาเขตหันมาบอก “คนที่ถือะเิมือสีเขียวอยู่ซวยแน่ๆ”
พันธกรกลืนน้ำลายลงคอ ของอันตรายพรรค์นี้ พวกเขาต้องพกติดตัวจริงๆ หรือ? แล้วผู้นำก็สาธิตการใช้ะเิไฟสีแดง เขาถอดสลักแล้วปาออกไปก็เกิดเพลิงโหมไหม้อยู่ประมาณสิบวินาทีก่อนจะดับลงไป ผู้นำนำขวดะเิแสงขวดสุดท้ายออกมา ก่อนจะถอดสลักแล้วปาไป เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมา ทำเอาพวกเด็กๆ ม.ปลายแสบตา ทุกคนแทบจะเอามือปิดตาตัวเองกันทั้งนั้น
หลังจากสอนวิธีการใช้ะเิทั้งสามชนิดแล้ว ผู้นำก็บอกว่าในทีมจำเป็ต้องมีแพทย์สนามด้วย แล้วถามว่าใครจะทำหน้าที่เป็แทพย์สนามที่ต้องทำหน้าที่รักษาาแให้กับเพื่อนๆ ร่วมทีม? ตอนนั้นเอง วรรณสาก็ยกมือขึ้น
“หนูทำเองค่ะ” วรรณสาอาสาออกมา “หนูจะเป็แพทย์สนามเอง”
“โอเค ดีมาก” แล้วผู้นำก็เข้าไปสอนวิธีการใช้อุปกรณ์ทำาแให้กับวรรณสาเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้รับการฝึกฝนจนเป็ที่น่าพอใจสำหรับผู้นำอาณาเขตแล้ว จึงให้พวกเขากลับบ้านไปได้ ทุกคนเอาปืนไปเก็บในที่เดิมของมัน ก่อนจะเดินออกจากตัวอาคาร วันพรุ่งนี้จะเป็วันที่พวกเขาต้องมารับเครื่องแบบ อาวุธ แล้วก็กระเป๋ายังชีพ เพื่อเตรียมตัวออกไปนอกอาณาเขต
เมื่อปราชญาเปิดประตูออกมา ก็เห็นพวกผู้ใหญ่ที่เป็ผู้ปกครองของเด็กม.ปลายทุกคนกำลังยืนรออยู่ ตอนนั้นท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว มีแสงไฟจากภายในอาณาเขตอยู่ พ่อกับแม่ของปราชญารีบวิ่งเข้ามาหาปราชญา ก่อนที่พ่อของเขาจะตบหน้าเขา ทำเอาเด็กๆ ม.ปลายแต่ละคนใ
“ทำไมลูกถึงทำตัวแบบนี้!?” พ่อของปราชญาตวาดใส่ปราชญา “จู่ๆ จะออกไปให้ตัวเองตายทำไม?”
ปราชญาเอามือกุมแก้มที่ถูกตบ เขาเกิดความโมโหขึ้นมานิดหน่อย แต่พอรู้ว่าพ่อเป็ห่วงเขาถึงทำแบบนั้น เขาก็อ่อนความโกรธลง ก่อนจะบอก “ผมไม่มีวันปล่อยพ่อกับแม่ให้ออกไปรบนอกอาณาเขตหรอกครับ ผมจะทำเอง”
“แล้วไม่คิดถึงพ่อกับแม่บ้างเลยเหรอ? ถ้าลูกตายไป พ่อแม่จะทำยังไง?” พ่อของเขาถึงกับน้ำตาซึมออกมา ทำเอาปราชญาถึงกับใ เพราะเขาไม่เคยเห็นพ่อร้องไห้มาก่อน ผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ ก็มาพาลูกของตัวเองกลับบ้านไป ปฏิคมก็ถูกแม่ของตัวเองดึงตัวไปด้วย ส่วนพันธกรที่ไม่มีใครให้เป็ห่วง เขาก็ถอนหายใจออกมา แล้วก็เดินออกไปด้วย พอดีวรรณสาก็โผล่ออกมาจากด้านหลังประตูพอดี
“พัน!” วรรณสาร้องเรียกเขา พันธกรเลยหันหน้ามาหาเธอ
“สา” พันธกรรีบวิ่งเข้ามาแล้วก็จับมือเธอ “จะอาสาขึ้นมาสู้รบด้วยทำไม? ไม่รู้เหรอว่ามันอันตราย?”
“พันนั่นแหละ พูดอาสาจะฆ่าพวกเอไอเองเป็คนแรกทำไม?” วรรณสาตอกกลับ ทำเอาพันธกรอึ้งไปเลย พูดไม่ออก ตอนนั้นเอง อัมพรที่กำลังจะเดินออกไปก็ด่าพันธกรออกมา
“เพราะนายคนเดียว!” อัมพรกล่าวโทษพันธกร “ถ้านายไม่พูดว่าจะฆ่าพวกเอไอออกมาเอง พวกเราก็คงไม่ต้องลำบากออกไปนอกอาณาเขตแบบเนี้ย!”
“อ้าว? พี่” ปฏิคมที่กำลังเดินไปกับแม่ถึงกับหันมาหาอัมพร แม่เขาเรียกเขา แต่เขาไม่ได้สนใจ เขาเข้ามาต่อว่าอัมพร “ก็พี่เองก็เสนอตัวขึ้นมาเองไม่ใช่เหรอ? แล้วมาโทษเพื่อนผมได้ยังไง?”
“ก็ถ้าเขาไม่บอกว่าจะจัดการพวกเอไอเอง ฉันก็คงไม่ขึ้นมาหรอก!” อัมพรเริ่มพูดไม่รู้เื่แล้ว เธอโยนความผิดทั้งหมดไปให้พันธกร “ทุกอย่างเป็เพราะนาย! นายเป็คนจุดประกายให้ทุกคนเข้ามาเสี่ยงด้วย นายมันบ้า!!”
ปฏิคมจะเดินเข้าไปหาเื่อัมพร แต่ถูกพันธกรดึงแขนเอาไว้ก่อน “น่า อย่าทะเลาะกันเลย เป็ความจริงตามที่เขาบอกนั่นแหละ”
“แกจะไปยอมเขาทำไม ไอ้พัน?” ปฏิคมหันมาถามอย่างไม่เข้าใจจริงๆ “เขาดูิ่ขนาดนี้ แกยังจะยอมรับอีกเหรอ?”
พันธกรถอนหายใจออกมา ขณะที่อัมพรสะบัดหน้าเดินหนีออกไปพร้อมกับพ่อและแม่ทันที ปฏิคมจ้องมองอัมพรอย่างเกลียดชัง เขาส่ายหน้าออกมาก่อนจะหันมาพูดกับพันธกร
“เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว สาก็ด้วย” เขาบอกกับทั้งพันธกรและวรรณสา “แล้วเขาสอนวิธีทำาแให้สาเหรอ?”
วรรณสาก็บอกว่าใช่ แล้วเธอก็กลับบ้านไปพร้อมกับพ่อและแม่ ปฏิคมก็เดินไปหาแม่ของตัวเอง พันธกรที่ไม่เหลือใครแล้ว ก็ได้แต่ยืนอยู่บนเวทีนิ่งๆ แบบนั้น เขามองขึ้นไปบนฟากฟ้า คืนนี้ฟ้าสว่างจนมองเห็นดาว แล้วเขาก็พึมพำขึ้นมา
“พ่อ... แม่.... พันทำถูกต้องหรือเปล่า?” เขาถามกับดาวบนฟากฟ้า “พันตัดสินใจถูกต้องหรือเปล่า? ช่วยตอบหน่อยได้ไหม?”
เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอันมืดมิดแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะเดินลงจากเวทีไป แล้วก็กลับบ้านของตัวเอง ขณะเดียวกัน ทางฝ่ายบ้านของเอกราช พ่อของเขาก็ขึ้นเสียงกับเขา “แกโง่หรือเปล่า!? บ้าหรือเปล่า? ทำไมต้องเอาตัวออกไปเสี่ยงอันตรายข้างนอกด้วย”
“อ้าว?” เอกราชว่าออกมา “ก็จะได้สมใจพ่อไง ถ้าผมตายไป พ่อก็จะได้ดีใจไง ไม่ดีเหรอ?”
พ่อของเอกราชเอาฝ่ามือตบหน้าเอกราชจนทำเอาเขาถึงกับหน้าหันไปทันที เอกราชยกมือกุมแก้วตัวเอง แล้วก็รู้สึกโกรธขึ้นมา แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นน้ำตาของพ่อของเขาไหลออกมาจากดวงตา
“ฉันจะดีใจได้ยังไงถ้าแกตายไป!!?” พ่อของเอกราชพูดเสียงสั่น “แกคิดว่าฉันไม่รักแกงั้นเหรอ?”
“เออ!!” เอกราชตะคอกใส่พ่อทันทีด้วยความโมโห “พ่อไม่ได้รักผมอยู่แล้วนี่ จะมาห่วงกันทำไม? ตลอดเวลาที่ผ่านมาทั้งหมด พ่อก็อยากให้ผมตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
พ่อของเอกราชเลยตบหน้าเขาอีกฉาดหนึ่ง ครั้งนี้ เอกราชเกือบจะสิ้นสุดความอดทน เขาเงื้อมมือขึ้น เกือบจะต่อยพ่อออกไปแล้ว แต่อะไรบางอย่างในใจหยุดหมัดเขาไว้ได้ และเขาก็วิ่งออกจากบ้านของเขาไปเลย
“ไอ้เอก!!” พ่อของเขาส่งเสียงเรียกดัง “แกจะไปไหน!? กลับมาเดี๋ยวนี้!!”
แต่เอกราชไม่ฟังพ่ออีกแล้ว เขารีบวิ่งออกไปจากบ้านตัวเอง ก่อนจะไปบ้านของกรพล เขากำลังจะเคาะประตู แต่ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนทะเลาะกันดังมาจากด้านใน เขาเดาได้ว่าพ่อแม่ของกรพลคงกำลังมีเื่กับกรพลอยู่ เขาเลยเอามือออกจากประตู แล้วก็เดินออกไปจากเขตบ้านของกรพล
“เฮ้อ” เขาถอนหายใจออกมา ตัดสินใจจะไม่กลับบ้าน แต่คืนนี้จะอยู่ข้างนอกถึงเช้า อากาศตอนกลางคืนค่อนข้างหนาวพอสมควร เขาเอามือกอดตัวเอง ก่อนจะออกเดินไปตามบ้านของแต่ละคน ไม่รู้จะมุ่งหน้าไปที่ไหน ได้แต่เดินไปเท่านั้น
ทางบ้านของวรรณสา แม่ของเธอก็ต่อว่าเธอ “แม่รู้นะว่าลูกชอบเด็กผู้ชายคนนั้นก็เลยอาสาออกไปด้วย แต่แบบนี้มันเกินไป ลูกจะออกไปเสี่ยงอันตรายข้างนอกไม่ได้! ถ้าลูกตายไป พ่อกับแม่จะทำยังไง?”
“หนูคิดตัดสินใจดีแล้วค่ะ” วรรณสาตอบเสียงเรียบ “หนูจะอยู่ข้างๆ พัน หนูไม่ยอมปล่อยให้เขาออกไปคนเดียวเด็ดขาด”
แม่ของเธอถึงกับถลึงตามองเธอ แล้วก็ต่อว่าเธออย่างรุนแรง “ยัยเด็กใจแตก! แกมันแค่ม.สี่เองนะ นี่เพื่อผู้ชายคนเดียว อุตส่าห์ลงทุนทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ!?”
“ค่ะ!!” วรรณสาตอบโต้ออกไปด้วยความโมโหเหมือนกัน “หนูชอบเขา หนูรักเขา! หนูชอบเขามาตั้งนานแล้ว หนูไม่สามารถทิ้งเขาออกไปคนเดียวได้!!”
แม่ของวรรณสาถึงกับตบหน้าเธอทันที วรรณสารู้สึกใ เธอยกมือกุมแก้มของตัวเอง พลางมองไปที่แม่ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ขึ้นห้องของตัวเองไปเลยแล้วก็จัดการล็อกกลอนเสีย
“สา! นี่ ลงมาพูดกับแม่ให้รู้เื่ก่อนนะ!!” แม่ของเธอทุบประตูห้องของเธอดังปังๆ แต่ไม่ว่าอย่างไร วรรณสาก็ไม่เดินออกไปเปิดเด็ดขาด เธอเอามือกุมแก้มข้างที่ถูกแม่ตบ ก่อนจะส่ายหน้าออกมา
ทางด้านบ้านของพันธกร มีเขาเพียงแค่คนเดียวในบ้าน เขาปิดล็อกประตูบ้าน ก่อนจะขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง แล้วใช้กุญแจไขลิ้นชักโต๊ะของเขา แล้วเอามีดทหารของพ่อของเขาออกมา เขามองมีดทหารในมือ ก่อนจะตัดสินใจว่าจะพกมันติดตัวไปด้วย
“พ่อ” เขาเอ่ยออกมากับมีดที่อยู่ในมือ “เป็กำลังใจให้ผมด้วยนะ ผมจะได้ออกไปข้างนอกอาณาเขตแล้ว”
เขาพูดกับมีดทหารของพ่อของตัวเอง แล้วก็เอามันวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเป็ชุดนอน แล้วก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงไปเลย นาฬิกาบนผนังบอกเวลาห้าทุ่มแล้ว เขาคิดว่าตัวเองควรจะพักผ่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะภารกิจของพวกเขาจะเริ่มวันศุกร์นี้แล้ว
แล้วพันธกรก็นอนหลับไป วันรุ่งขึ้นเป็วันพฤหัสบดี ก่อนหน้าหนึ่งวันที่จะมีการถวายเครื่องสังเวย พันธกรแต่งตัวด้วยชุดง่ายๆ ก่อนจะออกจากบ้านไป ก็เจอปฏิคมที่กำลังเดินผ่านไปพอดี
“ไอ้คม ไปหาผู้นำเหมือนกันเหรอ?” พันธกรถามขึ้น ปฏิคมที่ได้ยินเสียงเขาก็หันมาแล้วก็พยักหน้า
เด็กม.ปลายทั้งยี่สิบคนมาถึงยังอาคารของผู้นำเพื่อมารับเครื่องแบบสำหรับใช้ในการออกไปรบนอกอาณาเขต อัมพรที่ดูหงุดหงิดก็เดินมาด้วย ปฏิคมแอบมองเห็นเธอก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แล้วพวกเด็กม.ปลายทั้งยี่สิบคนก็เดินเข้าไปในอาคารของผู้นำอาณาเขต แต่ละคนก็ได้รับเครื่องแบบของตัวเองไป ประกอบด้วยเสื้อ กางเกง รองเท้าคอมแบ็ตสีดำสนิท เข็มขัด หมวก เครื่องแบบเหมือนกับพวกทหารทั้งหมด ผู้นำอาณาเขตบอกกับพวกเด็กๆ ทั้งหมดยี่สิบคน
“วันพรุ่งนี้เช้า ก่อนจะถึงเวลาส่งเครื่องสังเวย ผมจะส่งพวกคุณออกไปนอกอาณาเขตทีละคนตามหมายเลข” ผู้นำบอกออกมา “ทุกคนต้องจัดการกับพวกเอไอที่จะมาเอาเครื่องสังเวยไปให้ได้”
“แล้วแบบนี้จะดีหรือครับ? ถ้าพวกมันเห็นว่าเราต่อต้านพวกมัน พวกมันจะไม่มาทำร้ายคนในอาณาเขตเหรอครับ?” ชัยวัฒน์ถามออกมา ผู้นำอาณาเขตก็เลยบอก
“เพราะฉะนั้น ทุกคนถึงต้องกำจัดพวกมันให้หมดไง อย่าให้เหลือแม้แต่ตนเดียว” ผู้นำบอกออกมา “ความหวังของอาณาเขตเรา ขึ้นอยู่กับมือของพวกคุณแล้ว ขอให้รู้ไว้ด้วย”
ชัยวัฒน์หันไปมองหน้าทรัพย์สิน แต่ทรัพย์สินไม่ได้มองมาที่เขา เอกราชที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนก็หาวออกมาอย่างง่วงนอน ก่อนที่ทุกคนจะกลับบ้านไปพร้อมกับเครื่องแบบ ส่วนอาวุธปืน ะุ กระเป๋ายังชีพที่ใส่ของจำเป็จะต้องได้พรุ่งนี้เช้า พวกเขาต้องแต่งเครื่องแบบมาให้เรียบร้อย ก่อนจะมารับของพวกนั้น
“นี่มันบ้าชัดๆ” อัมพรยังไม่หยุดบ่น ขณะเดินกลับไปกับกลุ่มเด็กม.ปลาย “ฉันจะต้องทำจริงๆ หรือเนี่ย?”
ปฏิคมมองเธอแล้วก็แอบส่ายหน้า พันธกรถือเครื่องแบบแล้วก็ปลดล็อกกุญแจแล้วเข้าไปในบ้าน เขาลองสวมเครื่องแบบทหารดูพร้อมกับสวมหมวกด้วย เมื่อมองเห็นตัวเองในกระจก เขาก็คิดว่ามันดูดีเหมือนกัน
แล้วพันธกรก็ถอดเครื่องแบบทหารออกทั้งหมด รวมถึงรองเท้าคอมแบ็ตด้วย พรุ่งนี้เช้าจะเป็การเปิดภารกิจของพวกเขา แล้วหลังจากนั้นล่ะ? ถ้าเขากำจัดพวกเอไอทั้งหมดได้ แล้วจะเกิดอะไรกับพวกเขาต่อ? พวกผู้นำก็ไม่เห็นพูดอะไรเลย
“พ่อ แม่ พันจะได้ออกไปรบกับพวกเดนนรกพวกนั้นแล้วนะ” เขากล่าวกับกระจกภายในบ้านของตัวเอง “ช่วยเป็กำลังใจให้พันด้วย พันจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จให้ได้”
เขาสัญญากับตัวเองแบบนั้น ก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนผนัง มันบอกเวลาเก้าโมง ปกติตอนนี้เขาต้องอยู่ที่โรงเรียนแล้ว แต่ไม่ใช่ เขามีหน้าที่หลักต้องทำแล้ว นั่นก็คือ การล่าพวกเอไอที่เข้ามายึดครองโลกของพวกเขาไป
2K
