คุณร้อยซ้อน Eromantic

ตำนานโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ป้องศรี สราญ นัดพบตัวเองที่ภัตรคารจีนแห่งนั้นหล่อนนั่งจิบชาเงียบๆอย่างสบายอารมณ์และทำร้ายอารมณ์ผู้ชายรอบๆตัวที่แวะเวียนเข้ามาใช้บริการมื้ออร่อย ณ.ภัตรคารแห่งนี้

ความโดดเด่นของเรือนร่างเพรียวนมสีขาวไข่ปอกร่างนั้นถูกขับเน้นด้วยชุดกี่เพ้าร่วมสมัยที่สั้นและผ่าจนหน้าหวาดเสียวคล้ายต้องการรุกเร้าบีบคั้นให้ผู้ชายทำร้ายตัวเองให้ตายตกไปในกำมือแห่งความปราถณา

 ผิวเปล่งปลั่งเนียนเรียบของร่างนั้นสอดรับเข้ากันได้ดีกับชุดผ้าไหมสีเนื้ออ่อนๆใกล้เคียงสีผิวของตัวหล่อน เป็นการแต่งกายที่ขยี้หัวใจเด็กหนุ่มวัยรุ่นให้แตกสลายคาล็อบบี้หลังหมดความใยดีสาวน้อยวัยกำดัดข้างกายทันทีเมื่อแรกเห็นร่างสะท้านหว่างขาของนางพญา แห่ง พระนคร คนนี้ ซ้ำร้ายยังเป็นยาแรงสูบฉีดความงุ่นง่านให้ชายชราพ้นวัยฉกรรจ์กลับมาคึกคักอยากลุกออกจากกางเกงไปทำเรื่องเลอะเทอะเปรอะเปื้อนก่อนตายแต่เหล่าชายชาตรีทั้งหลายเหล่านี้ล้วนได้แค่มองและมองอย่างริษยาอย่างยิ่งเมื่อชายคนนั้นโอภาปราศัยกับหล่อนอย่างถือดีไม่แยแสในความงามสะท้านขวัญที่อยู่ตรงหน้าซ้ำริษยาหนักขึ้นไปอีกขั้นเพราะผู้ชายคนนั้นเป็นเพียงคนไร้ชื่อเสียงคนไร้ตัวตนและอาจเป็นคนไร้ทรัพย์ในสายตาต่ำเตี้ยของเหล่าผู้บริหารระดับสูงเงินเดือนมากกว่าเสมียนหัวแถวมาไม่ไกลรวมไปถึงนักวิเคราะห์หลักทรัพย์ดีกรีแรงผู้ไม่อาจสำแดงความหลักแหลมรอบรู้ลึกล้ำที่ขาดความกว้างขวางและไม่เจนจัดในโลกของกลุ่มทุนซ่อนเร้น

หนุ่มใหญ่ผมสีเงินจิบน้ำชาพอเป็นพิธีก่อนจะควงหล่อนคนนั้นออกไปจากภัตรคารหรูที่เหล่านายธนาคารมาดผู้ดีในละครโทรทัศน์เหล่านั้นแวะมากินของว่างได้ไม่เกินปีละสองครั้ง ระหว่างทางหล่อนได้ยินเสียงติ๊กๆจอมปลอมจากเข็มวินาทีของนาฬิกาสุดหรูบนข้อมือใครบางคน ป้องศรี สราญ โล่งใจที่เสียงวิบัตินั้นไม่ได้มาจากคู่นัดของเธอ นิมิตร รจนา 

ป้องศรี สราญ กำลังจะเดินคล้อยหลังออกไปจากเหลาหรูระยับแห่งนั้นเหนือเรียวขาวคู่งามนั้นสะโพกสวยสะท้านหัวใจอ่อนแอของเธอคล้ายยักคิ้วให้เหล่าผู้ชายฝูงใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังนัยยะนั้นไม่ใช่การเชิญชวนให้อีกฝ่ายเข้ามาค้นหาล่วงล้ำแต่กลับเป็นการเย้ยหยันอย่างไม่แยแสกับเหล่าลูกแหง่ในคราบคนดีย์ที่บรรจุร่างกายหุ้มสมองว่างเปล่าไว้ในชุดสูทราคาถูก

กลุ่มนั้น

หล่อนเดินจากไปนานแล้วเสียงวิจารณ์คล้ายกลบความสำคัญอาหารจีนเลิศรสและแพงบรรลัยกระเป๋ามื้อนั้น

มื้ออาหารที่พวกเขามีโอกาสดื่มกินได้เพียงปีละครั้งก็ตาม

ริมแม่น้ำเจ้าพระยา

ร้านกาแฟสุดคูลแห่งนั้นตั้งโดดเด่นอยู่ในสวนด้านข้างของโรงแรมมีเรือนกระจกทรงกอธิคเจือกลิ่นไอสตรีมพังค์อ่อนๆไว้ต้อนรับแขกของโรงแรมที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

กลิ่นอาราบิก้าชั้นดีหอมแตะจมูกสร้างความชื่นใจให้คอกาแฟมาดละเมียดอย่าง นิมิตร รจนา ไม่น้อย

บารีสต้ารูปหล่อมาดนิ่มนวลแนะนำที่มาที่ไปของกาแฟทั้งสองแก้ว

ก่อนจะปล่อยให้ลูกค้าทั้งสองใช้เวลาส่วนตัวกับเครื่องดื่มสุดพิเศษที่อยู่ตรงหน้าและไม่ลืมที่จะส่งสายตาบอกความต้องการในใจให้ นิมิตร รจนา 

ได้รับรู้

คาราเมลมัคคิอาโต้แก้วใหญ่แสดงตัวตนของส่วนผสมลงตัวไม่ขาดไม่เกินทักทายรูรับกลิ่นของผู้หญิงหวานน้อยอย่าง ป้องศรี สราญ หล่อนยกจิบเบาๆก่อนเผยอารมณ์สดชื่นผ่านทางสีหน้า

ในขณะที่ นิมิตร รจนา ก็มีความสุขไม่แพ้กันกับกาแฟสกัดเย็นสูตรคลาสิคของร้านกาแฟกอธิคแห่งนี้

“ ดิชั้นต้องการให้เรื่องนี้เสร็จสิ้นโดยเร็วค่ะเพราะมีแผนจะส่งยายตัวเล็กไปเรียนโรงเรียนประจำที่ต่างประเทศคุณพอจะคำนวนได้ไหมคะว่าต้องใช้เวลากับงานนี้เท่าไหร่หรือดิฉันต้องขีดเส้นตายให้คะ ”

หล่อนเข้าเรื่องแกมออกคำสั่งและแสดงท่าทีที่เหนือกว่าอยู่นิดๆ

“ผมขออนุญาตเรียนอย่างนี้นะครับหาก คุณ ป้องศรี มีความต้องการเร่งด่วนก็รบกวนแจ้งมาได้เลยครับหากทางผมดำเนินการให้ได้ก็จะได้จัดการให้อย่างรวดเร็วที่สุดเพื่อความสบายใจของทุกฝ่ายคุณคิดเห็นว่าอย่างไรครับ”

เขาตอบเรียบๆพร้อมสอดใส่ความมั่นใจ

“ ขอสามเดือนหลังจากนี้เพื่อลูกสาวดิชั้นจะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนใหม่ได้ทันเวลาค่ะ”

หล่อนตอบ นิมิตร รจนา สบตาหล่อนก่อนตอบตกลงรับงานท้าทายครั้งนี้

“ตกลงครับรับรองว่าลูกสาวคุณจะได้ไปเตรียมตัวเปิดเทอมใหม่ที่ต่างประเทศแน่นอนส่วนจะเร็วขึ้นหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความวางใจที่คุณมีให้ผม” 

เขายืนยันความมั่นใจก่อนโยนภาระรับผิดชอบแบ่งไปให้หล่อน

“ คุณต้องการข้อมูลอะไรเพิ่มเติมก็บอกมาค่ะดิชั้นยินดีจะดำเนินการให้ ”

หล่อนยอมรับเงื่อนไข

“ ผมไม่ใช่คนช่างซักนะครับเพราะซักไปก็ใช่จะมีประโยชน์อะไรถ้าคุณไม่ยอมบอกความจริงหรือบอกเงื่อนไขจริงๆหรือแม้แต่ความต้องการที่แท้จริงออกมาทุกอย่างคงเดินหน้าในแบบที่คุณต้องการค่อนข้างลำบากเพราะนี่ไม่ใช่แค่การฟ้องเรียกสิทธิในเลี้ยงดูบุตรแต่มันเป็นการไล่ต้อนคน ตระกูลสำเภา ให้หมดที่ยืนผมเข้าใจถูกต้องไหมครับ ”

เขาเค้นจุดประสงค์ที่แท้จริงจากหล่อน

“ ไม่ใช่แค่ให้หมดที่ยืนแต่ดิชั้นต้องการลบตระกูลนี้ออกไปจากเมืองไทยหรือหายไปจากโลกนี้ได้เลยก็ยิ่งดีคุณทำได้หรือเปล่า ”

หล่อนท้าทาย

“ เรื่องผมทำได้น่ะคุณรู้อยู่แล้วไม่งั้นคุณคงไม่ติดต่อผมแค่ผมอยากให้คุณตรองดูดีๆสำหรับผลลัพธ์ที่จะตามมาของเหตุการณ์นี้เพราะมันกระทบกับชีวิตผู้คนจำนวนไม่น้อยหากเป็นไปได้อยากให้คุณคิดดูก่อนอีกสักนิด”

เขาย้ำเพื่อถามหาความแน่ใจจาก ป้องศรี สราญ

“ หน้าที่ของคุณคือดำเนินการให้เรียบร้อยตามที่ตกลงกันหลังจากนั้นดิชั้นจัดการกับผลที่จะตามมาเอง

ตกลงตามนี้คุณพอใจหรือยัง "

หล่อนเริ่มมีอารมณ์

“ ถ้าคุณยืนยันขนาดนี้ก็ตามตกลงตามที่คุณว่ามาผมจะไม่ก้าวล่วงใดๆที่ไม่เกี่ยวกับเนื้องานของผมอีกอย่างคุณเป็นเจ้าของงาน คุณกล้าลงทุนลงใจแค่ไหนผมก็ใส่ความกล้ากับความสมารถให้งานของคุณเท่านั้น ”

  นิมิตร รจนา ชี้แจงวิธีการทำงานของเขา

“ งั้นก็เริ่มงานของคุณได้เลยค่ะ นี่ค่ะมัดจำล่วงหน้าหากขาดเหลืออะไรแจ้งที่ดิชั้นได้โดยตรง “

 หล่อนยื่นเช็คให้กับเขาพร้อมเอ่ยถาม

“ คุณนิมิตร รีบไปธุระที่ไหนต่อหรือเปล่าคะดิชั้นอยากให้อยู่รอพบใครสักคนค่ะ ”

“ได้สิครับ ว่าแต่ คุณ ป้องศรี จะพอบอกได้ไหมครับว่าให้รอพบใครครับ “ เขาตอบ

“ เรียก ลูกหมี ดีกว่าค่ะเรารู้จักกันแล้ว ” หล่อนอารมณ์ดีขึ้น

ลูกหมี เหลือบดูเวลาที่ข้อมือก่อนจะบอกว่าใครคนนั้นกำลังจะมาถึง

ระหว่างที่ทั้งสองคนรอใครบางคนอยู่นั้น 

ลูกหมี สราญ สั่งของว่างมาร่วมวงกับหนุ่มใหญ่

พร้อมสนทนาเรื่องงานและเรื่องสัพเพเหระอย่างเป็นกันเอง

มุ้งมิ้ง หรือ วิไล สราญ สำเภา ในตอนนี้ 

คือเด็กหญิงวัยรุ่นหน้าตาโดดเด่นและเติบโตเกินคนวัยเดียวกัน

เธอมีความหน้าหยกในแบบของพ่อถูกตัดทอนด้วยความหยาดเยิ้มยั่วยวนกำหนัดจากฝ่ายแม่ได้อย่างลงตัวและน่าค้นหาแม้วัยจะเลยสิบห้าปีมาไม่กี่วันนับว่าเธอเป็นผู้สืบทอดความยั่วยวนสะท้านหว่างขาคนหัวใจอ่อนไหวกับความใคร่ต่อจากผู้เป็นแม่ได้อย่างลงตัวและเหมาะสมด้วยประการทั้งปวง

มุ้งมิ้ง คนนั้นมาถึงแล้วมาพร้อมหญิงสาวอีกคนที่เป็นสาวกว่าเธอและสวยแปลกตาแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด

นิภา กุหลาบ คือชื่อของหล่อนคนนี้ คนที่เป็นพี่เลี้ยงของเด็กสาว เป็นผู้คุ้มกันและผู้ช่วยของคนเป็นแม่

และเป็นคู่นอนบางค่ำคืนของนางพญาาคนนั้น

นิภา กุหลาบ เป็นเจ้าของรูปร่างสูงโปร่งและเพรียวนมไม่แพ้ผู้เป็นเจ้านายแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งและทะมัดทะแมง

ตามประสาคนฝึกศิลปะการต่อสู้จนเจนจัด

ด้วยเหตุนี้เธอจึงมีหน้าอกเป็นลองผู้เป็นเจ้านายอยู่เล็กน้อย เจ้าของผมสั้นสีอ่อนสวยงามทันสมัยห่อหุ้มร่างบาดใจนั้นด้วยเสื้อเชิ๊ตไม่มีแขนเนื้อดีเรียบหรูเข้าชุดกันกับกางขาลีบพอดีตัวสีน้ำเงินเกือบดำที่ขับเน้นสะโพกกลมกลึงน่ามอง

ลูกหมี เจ้าภาพทรงเสน่ห์แนะนำให้ มุ้งมิ้ง และ นิภา กุหลาบ ได้รู้จักกับ 

นิมิตร รจนา ทนายประจำคดีสำคัญนี้

คนทั้งสี่สร้างความคุ้นเคยกันหน้าเครื่องดี่มรสชาติดีที่มีเรื่องราวและที่มาที่ไปชวนค้นหาไม่ต่างจากขนมของว่างที่ล้วนน่ากิน อร่อย และจัดวางอย่างสวยงามจนต้องเก็บภาพไว้เป็นความทรงจำก่อนส่งมอบให้สังคมออนไลน์ได้อิจฉาและซี้ซั้วชื่นชม

นิมิตร รจนา ขอตัวกลับก่อนหลังอยู่ร่วมวงสนทนากับสามสาวทรงเสน่ห์ทั้งสามคนพอสมควรแก่เวลา

ทนายหนุ่มใหญ่ยอมรับกับตัวเองว่า

ทั้งสามนางนี้พวกหล่อนคือยาปลุกกำหนัดชั้นดี

หายากและราคาต้องแพงระยับอย่างไม่ต้องสงสัย

เพราะแม้แต่คนนิยมชายเช่นเขายังอดรู้สึกเสียวซ่านตรงหว่างขาไม่ได้ระหว่างร่วมวงสนทนาวงนั้น

ทนายหนุ่มใหญ่เดินส่ายหัวเบาๆพร้อมยิ้มอ่อนให้กับตัวเองสำหรับความวุ่นง่านข้ามรสนิยมของเขา

นิมิตร รจนา พบบาริสต้าหุ่นดีและสำอางคนนั้นระหว่างทางเดินเชื่อต่อของโรงแรมสวนริมแม่น้ำ

ทั้งคู่สนมนากันเล็กน้อยก่อนจะแลกช่องทางสื่อสารของกันและกันเพื่อสานต่อมิตรภาพตามประสาคนที่มีรสนิยมเดียวกันแต่แต่งต่างในบทบาทหน้าที่

ทนายหนุ่มใหญ่เดินจากมาแต่ไม่ลืมขอโอกาสแวะไปชิมรสชาติกาแฟของหนุ่มต่างวัยคนนั้นเป็นการส่วนตัว

ทั้งคู่แยกจากกันที่ทางเชื่อมต่อระหว่างอาคารกับสวนก่อนจะไปเชื่อมต่อกันอย่างลึกล้ำที่สวนกาแฟหลังบ้านของบาริสต้าเจ้าสำอางค์คนนั้น ในอีกไม่กี่คืนวันต่อมา

เปลวไฟลุกโชนในโอบล้อมกระทะชวนตื่นตาตื่นใจ นักท่องเที่ยวต่างชาติต่างภาษาที่แวะมาเยี่ยมเยือนเหลาอร่อยริมทางแห่งนี้

ผักบุ้งไฟแดงเมนูเรียบง่ายของคนไทยเชื้อสายจีนบัดนี้ได้กลายเป็นทั้งของอร่อยถูกปากและภาพประทับใจในหมู่นักเดินทางจากทั่วทุกมุมโลกที่แวะมาเยี่ยมเยือนเพื่อลิ้มรสหนึ่งในมื้อเย็นที่ดีที่สุดของถนนสายมังกร

หอยเชลล์อบซีส ปลาเก๋าลาดพริกขนาดกำลังอร่อย ต้มยำมีนกุ้งใส่ถ้งแม่น้ำตัวกำลังกิน หอยลายผัดน้ำมันหอย ปูทะเลนึ่งกับน้ำจิ้มพริกเกลือรสร้อนแรง และ ที่ลืมไม่ได้ผักบุ้งไฟแดงเมนูเลื่องชื่อจานนั้น ทั้งหมดเมื่อเปิบกับข้าวผัดปูแน่นเนี้อกลบข้าว

จานตรงหน้านับว่าเป็นความสำราญของคนพิสมัยรสชาติอร่อยรื่มรูปากอภิรมย์เรียวลิ้น เช่น

มีนา สำรวจ สาวโสดนักบัญชีสุดเปรื่องผู้เชียวชาญด้านไอที และ ดุจดาว แสวง คุณแม่ลูกสามนักกฎหมายสมองไวแหลมคม และ เขี้ยวลากดิน ทั้งคู่มีนัดกับเจ้านายเก่าผู้อารี นิมิตร รจนา 

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอแล้วทนายหนุ่มใหญ่ก็มอบหมายหน้าที่และแบ่งงานให้ทั้งคู่ไปทำตามความถนัดและเชี่ยวชาญโดยไม่ลืมที่จะกำหนดเวลาเพื่อให้งานที่แสนท้าทายนี้จบลงโดยเร็วตามที่ตั้งใจไว้

“ มีอะไรติดขัดก็บอกได้นะทุกคนรวมถึงเรื่องคนทำงานด้วยนะ ”

นิมิตร รจนา สอบถามความต้องการของทีมงาน

“ ของหนูไม่น่ามีอะไรติดขัดนะคะอาจจะต้องเสียใต้โต๊ะซื้อข้อมูลบ้างบางส่วนค่ะทางพี่ดุจดาวล่ะคะมีอะไรเสริมไหมคะ ”

สาวนักบัญชีเอ่ยปากหารือสาวรุ่นพี่ที่กำลังสารวนอยู่กับปูทะเลนึ่งตัวนั้น

“ ของพี่ก็ไม่น่าจะมีอะไรนะแต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะได้ทนายผู้ช่วยสักสามคนสองคนเป็นทนายเชี่ยวชาญเฉพาะทางอีกคนเป็นทนายฝึกหัดเอามาช่วยพิมพ์งานอะไรแบบนี้เฮียเห็นเป็นไงคะ ”

คุณแม่ลูกสามขอความเห็นก่อนจัดการปูนึ่งอย่างต่อเนื่อง

“ก็ไม่ได้ติดขัดอะไร ดุจดาว ไปทำค่าใช้จ่ายมานะเรื่องคนขอคนที่ไว้ใจได้แล้วกันเพราะงานนี้ต้องเก็บเป็นความลับให้มากที่สุด ”

นิมิตร รจนา จ่ายงาน

“ ยายแว่นไปเตรียมสำนักงานและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ให้พร้อมนะเรื่องสถานที่ขอเป็นสัดส่วนนะไม่เอาโคเวอร์กิ้งสเปซ ”

หนุ่มใหญ่บอกความต้องการก่อนคีบผักบุ้งไฟแดงตรงหน้าเข้าปากอย่างมีความสุข

สาวแว่นนักบัญชีรับหอยเชลล์อบชีสจานใหม่พร้อมเอ่ยปากถาม

“ เรื่องสำนักงานชั่วคราวงานนี้เฮียอยากได้ที่ไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ ”

หญิงสาวถามพลางจัดการหอยเชลล์ตรงหน้า

“ เอาที่สะดวกพวกเราทั้งสองคนนะแหละส่วนตัวเฮียไม่เป็นไรหรอกหรือยายดุจว่ายังไง ”

เขาถามก่อนตักปลาเก๋าลาดพริกใส่จานเปิบพร้อมข้าวสวย

“ ใกล้ๆบ้านพวกเราไหมยายแว่นไม่ไกลแนวรถไฟฟ้า มีตลาด มีชุมชน แต่ไม่จอแจ ดูไม่โดดเดี่ยวจนเป็นเป้าสายตา “

ดุจดาว แสวง ออกความเห็นก่อนเรียกเด็กในร้านมาเก็บซากปูนึ่ง

“ ก็ได้นะคะถ้าเฮียไม่ติดขัด ” หล่อนขอความเห็นเจ้านาย

“ งั้นตกลงตามนี้รีบทำงบมาให้เฮียนะเวลาของเรานับถอยหลังแล้ว ”

“ ส่วนตอนนี้ก็ตามสบายเลยนะวันนี้เฮียดูแลพวกเราเอง ”

เขากล่าวปิดประชุมผล้วปล่อยให้สองสาวสนุกสนานกับมื้ออาหารต่อไป

นิมิตร รจนา ก้มลงเขียนใบสั่งอาหารเพิ่มเติมส่งให้เด็กในร้านหลังจากนั้นเขาทำการโอนเงินเข้าบัญชี

ของสองสาวร่วมโต๊ะอาหารด้วยความสุขเต็มหัวใจ สัญญาณเตือนการทำธุรกรรมทางการเงินผ่านโทรศัพท์มือถือดังขึ้นไล่เลี่ยกัน 

ดุจดาว แสวง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตรวจดูพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ เฮียมัดจำเที่ยวนี้ทำไมเยอะอย่างนี้ล่ะคะ “

มีนา สำรวจ ยื่นหน้ามาดูก่อนจะพบว่าเธอเองก็มียอดเงินเข้าไม่น้อยหน้ากับกับสาวรุ่นพี่

“ ไม่ใช่มัดจำนะแต่เป็นเงินที่เฮียตั้งใจจะให้พวกเราอยู่แล้วเพื่อตอบแทนน้ำใจที่พวกเราเคยช่วยเฮียตอนลำบากไง”

เขาแจ้งวัตถุประสงค์

“ โธ่เอ้ย เฮียไม่ได้ติดค้างอะไรพวกเราเลยนะคะที่ช่วยเหลือกันเฮียก็ทยอยคืนจนหมดแล้ว”

ดุจดาว แสวง ตัดพ้อ

“ ใช่ๆค่ะพี่ดาวทำแบบนี้เราโกรธตายเละเนอะ “

มีนา สำรวจ ร่วมวงเอาด้วย

“ อ้าวซะงั้นแล้วพวกเราจะให้เฮียทำยังไง “

เขาถามเพื่อหาเหตุผลแห่งความสบายใจของทั้งคู่ สองสาวมองหน้ากันก่อนจะตอบคำถามนั้นแทบจะพร้อมกันทีเดียว

“ ต้องโอนเพิ่มมาค่ะ” แล้ววงสนทนาของทั้งสามก็ชื่นมื่นอีกครั้งจน นิมิตร รจนา ตั้งทำสัญญาณให้เบาเสียงหัวเราะแต่ก็ยากเกินที่จะเก็บอารมณ์ความสุขไว้เพียงครู่เดียว มีนา สำรวจ เผลอหัวเราะเบาๆออกมาอีกครั้งก่อนนำผ้าเช็ดหน้าและมาเช็ดแว่นตาขอเธอที่เบื้อนน้ำตาแห่งความสุข

ความสุขที่มีคนเห็นคุณค่าในมิตรจิตมิตรใจของเธอทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครหน้าไหนมองเห็นแม้แต่คนที่เธอรัก

อาหารมื้อความสุขจบลงด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะทนายหนุ่มใหญ่ไม่ลืมที่จะสั่งอาหารจากเหลาริมทางแห่งนี้ติดไม้ติดมือสองสาวกลับไปฝากคนที่บ้าน

สำหรับ ดุจดาว แสวง มีของอร่อยประกอบด้วยต้มยำทะเล หอยจ้อ เนื้อปูผัดผงกหรี่ กุ้งแม่น้ำเผา และ ข้าวผัดปู นับเป็นมื้อใหญ่พอเหมาะสำหรับทั้งสี่ชีวืตที่รอเธออยู่ที่บ้านย่านเจริญนคร

ส่วนของยายแว่น มีนา สำรวจ มีจานร้อนอย่างออส่วน แกงจืดปลาหมึกยัดไส้ ปลาหนึกผัดไข่เค็ม และ เนื้อปลาเก๋าผัดขึ้นช่าย

สำหรับหม่าม้า ปาป๊า และ หลายชายวัยประถมของเธอ

และเขาไม่ลืมที่จะสั่งออส่วนไปฝากเจ้าของผิวสีแทนคนนั้น กัญ ชานนท์  

บนเตียงนอนหนานุ่มตรงนั้นมันแทบจะเป็นสิ่งเดียวที่เข้าที่เข้าทางและดูเรียบร้อยสะอาดตาแทบจะที่สุดของทาว์นโฮมหลังนี้สะโพกของผมอยู่ที่ขอบเตียงลอยเด่นจากการรวบขาทั้งสองข้างมาแนบอกแล้ใช้มือรั้งข้อพับตรงหัวเข่าเท่าที่จะรั้งได้ด้วยท่าทางนี้บั้นท้ายจะอ้าเล็กน้อยเผยให้เห็นร่องรูเร้นรักที่ตรงนั้นถนัดตาของอีกฝ่าย

 กล้ามเนื้อมัดน้อยปิดช่องทางสนิทเย้ายวนใจคนต้องการรุกล้ำเสพสม ชายสูงวัยคนนั้นนั่งคุกเข่าตรงริมขอบเตียงไล้ลิ้นเรียวชำนานขึ้นลงตรงร่องรูเป็นจังหวะผมเกรงด้วยความเสียวซ่าน

เมื่อเรียวลิ้นเดิมพยามชอนไชเข้าไปด้านในผมเผลอครางในลำคอด้วยความสุขก่อนความรู้สึกอายจะแวะเวียนเข้ามาอีกครั้งพร้อมความหยาดเยิ้มของแท่งลำตรงหว่างขาเรียวลิ้นนั้นยังคงทำหน้าที่อย่างแข็งขันละเลงโหมโลงรสเสียวซ่านแห่งเนื้อหนังไปทั่วทั้งบริเวณนั้นตั้งแต่ร่องรูแก้มก้นจนถึงปลายแท่งลำแข็งเกรงเยิ้มหยดปวดจนแทบปริแตกผมส่งเสียงครางอีกครั้ง 

อีกครั้ง และ อีกครั้ง เป็นจังหวะ สะโพกและสำตัวบิดเกรงไม่อาจทนความเสียวซ่านที่ถูกประเคนให้อย่างต่อเนื่องโดนดึงไปอยู่ในที่ทางที่ควรจะเป็นก่อนจะโดนตวัดเลียชุดใหญ่และบางสิ่งก็ถูกส่งเข้ามาในร่างกายที่หมดอายของผม

เริ่มจากนื้วก้อยชุ่มน้ำลายนิ้วนั้นถูกชักเข้าสร้างความเจ็บเล็กน้อยก่อนจะกลายเป็นความเพลิดเพลินอย่างประหลาดขับไล่ความหดเกรงือกเมื่อโดนนิ้นนางลุกล้ำเข้ามาความเสียวเนินปานจะขาดใจเป็นระลอกๆถูกส่งผ่านการเร้าโลมด้วยมือที่ชำนานการรุกล้ำของชายที่อยู่ขอบเตียงผมเจ็บจนสะดุ้งและต้องออกมาเมื่อโดนนิ้วสามนิ้วจู่โจมเข้าร่องรูพร้อมกันก่อนจะบิดร่างกายตามแรงหมุนของมือฉกาจกามเพราะความเจ็บปนเสียวซ่านนำพาไปหยาดหยดความอยากเล่นรักรสแปลกนี้เยิ้มจนไหลไปทั่วหน้าท้อง

ความเสียวเข้าจู่โจมหลังบ้านตรงนั้นจากการถูกสกิดเขี่ยภายในของนิ้วกลางที่บัดนี้ทำหน้าที่คล้ายตะขอเกี่ยวความเสียวสำรวจร่องรูเร้นรักสดใหม่ของก้นกามที่ไม่เคยโดนสิ่งใดเข้าไปซุกซนเพ่นพ่านแม้วัยจะเข้าใกล้เลขสามเข้าไปทุกที

นิ้วกลางออกไปแล้วทิ้งความโล่งนิดๆคล้ายเปียกแฉะไว้ตรงนั้นก่อนที่สิ่งหนึ่งจะเข้ามาแทนที่มันเป็นส่วนหัวบานหุ้มวัสดุบางเฉียบผลืตจากยางพาราบางจนผมแทบจะรู้สึกได้ถึงความกระหายของสิ่งนั้น

เมื่อส่วนหัวนั้นผ่านเข้ามาและผลุบเข้าไปสำเร็จผมร้อง “โอ้ย! ” ด้วยความเจ็บปวดที่เจ็บแปลบไปทั่วร่างกายที่บัดนี้มีเหงื่อซึมและเย็นเฉียบไปทั่วทั้งลำตัวตรงนั้นที่เคยแข็งผงกหัวท้าทายบัดนี้หดตัวเฉียบพลันคล้ายเกรงกลัวสิ่งที่กำลังรุกล้ำเข้าไปในร่องรู

ตรงนั้น

ชายสูงวัยคนนั้นยังคงหยอกล้อร่องรูด้วยการใชส่วนหัวบานน่าตกใจนั้นหยอกเย้าเข้าออกเพื่อเบิกช่องทางตับแน่นทราบัดนี้หดเกรงเพราะความหวาดกลัวการถูกล่วงล้ำกอนจะชิงจังหวะเสียบพรวดพราดเข้ามามิดลำจนผมสะดุ้งเฮือกใหญ่มือบีบข้อพับตัวเองแน่ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกทิ่มแทงล่วงล้ำแบบไม่ทันตั้งตัวแม้จะเตรียมใจไว้แล้วก็ตามทีผมรู้สึกจุกและเจ็บในเวลาเดียวกันจากอนุภาพของเจ้าดุ้นเนื้องแท่งอุ่นขนาดใหญ่พอตัวแท่งนั้นที่บัดนี้ไปนอนนิ่งอยู่ในหลังบ้านอย่างคับตื้อและอุ่นจนรู้สึกได้

เขาโน้มตัวลงมาจูบผมอย่างดูดดื่มเอาใจก่อนเราจะแลกน้ำลายกันอย่างออกรสคล้ายช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดที่ตรงนั้นขณะจูบไซร้เพลิดเพลินเขาฉวยโอกาสขยับเข้าออกช้าเนิบจนผมต้องซี้ดบากด้วยความจุกเจ๊บที่ร่องรูตรงนั้นก่อนจะผวากอดเค้าโดยไม่รู้ตัวด้วยสองแขนและสองขา

ในห้องที่เย็นยะเยียบด้วยแรงของเครื่องปรับอากาศบัดนี้ได้ถูกแทนที่ด้วยความร้อนแรงของผู้ชายสองคนและร่างที่เชื่อมติดกันโดยตั้งใจและเต็มใจของทั้งสองฝ่ายหลังจากถูกสวนแทงเนิบนาบอยู่นานและคล้ายสื่อสารกันด้วยเสียงซี้ดซ้าดครวญคราง

อย่างได้อารมณ์ 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อหนักแน่นถี่รัวมาแทนที่เสียงครวญครางของเราสองคน

บัดนี้ความรู้สึกเจ็บแปลบหรือแม้แต่อาการหน่วงตรงก้นคล้ายร่างกายอยากขับถ่ายของเสียได้ในตอนแรกได้หายไปแล้วเหลือเพียงแต่ความจุกแนนและสุขเสียวอย่างประหลาดที่วิ่งไปมากจากร่องรูเร้นรักตรงนั้นกระจายไปทั่วร่างกายใจของผมหวิวคล้ายจะเป็นลมและรู้สึกเหมือนคนหน้ามืดผมแทบไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าชายสูงวัยคนนี้กระทำอะไรกับร่างกายผมไปบ้าง

มันคล้ายโลกหมุนแล้วหยุดแล้วหมุนสลับไปมาอยู่แบบนี้โดยที่มีแทงลำขนาดเอาเรื่องนั้นวิ่งเข้าออกในร่องรูตรงนั้นอย่างต่อเนื่องบางครั้ง แทงลึก บางครั้งสาวยาว บางครั้งเสียบเสยและบดขยี้ จนผมมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อความเสียวซ่านทั่วร่างกายพุ่งพลานและแผ่ขยายจนถึงที่สุดร่องรูที่เผลอไผลขมิบรัดตอดสู้การรุกล้ำโดยไม่รู้ตัวบัดนี้กลับทำหน้าที่แข็งขันและรุนแรง

ท่อนลำด้านหน้ากลับมาแข็งขันอีกครั้งผงกหัวเกรงแรงๆก่อนจะพ่นความสุขออกมาอย่างมากมายอย่างที่ผมไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ผมครวญครางเสียงดังและรู้สึกว่าชองทางหลังบ้านตอดรัดฝ่ายรุกล้ำอย่างรุนแรงจนอีกฝ่ายก็ร้องเสียงหลงไม่แพ้กันพร้อมกระหน่ำซอยสะโพกหนักถึ่เสียงดังสนั่นห้อง

ผมหมดแรงแล้วจากฤทธิ์ของความเสียวกระสันที่พุ่งพ่านไปทั่วร่างกายซบหน้าแนบลงกับที่นอนทิ้งก้นโดงนั้นอย่างหมดอาย

เขากระแทกซอยถี่รุนแรงหนักแนนก่อนชักท่อนลำรุกล้ำออกจากร่างกายของผมจนรู้สึกถึงความโล่งที่ร่องรูและการขยับยวบยาบของมัดกล้ามเนื้อเล็กๆน่ารักผู้พิทักษ์ประตูหลังที่บัดนี้ถูกรุกล้ำจนเปิดอ้า

ความรู้สึกเหนียวเหนอะมากมายผ่านกระทบรูก้นเปิดอ้าสะโพกและแผ่นหลังอย่างเนืองนองอุ่นจนรู้สึกได้

ผมทิ้งสะโพกลงบนที่นอนอย่างไม่แยแสความเปรอะเปื้อนใดสิ่งที่ผมต้องการตอนนี้คือการหลับซักงีบ

หลังจากโดนผู้ชายอีกคนส่งมอบความเป็นเจ้าของมาให้หมาดๆแม้จะสับสนและไม่อยากจะยอมรับ

แต่หลักฐานมันฟ้องอยู่ทนโธ่บนร่างกาย

มาถึงตรงนี้ผมได้ก้าวข้ามการเป็นของเขาไปแล้ว และ ก้าวมาไกลเกินกว่าการทดลองเพื่อคลายความสงสัยใคร่รู้

ความสงสัยใคร่รู้ที่มองเห็นปลายทางแม้ไม่ต้องลงทุนเอาร่ายเข้าแรกเพื่อลิ้มลองรสรักบทนี้

 แต่ผมก็ยังตัดสินใจเลือกที่จะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ด้วยความเต็มใจ

แม้จะมีโอกาสหันหลังกลับก็ตามที

การที่ยังนั่งเปลือยเปล่าอยู่ตรงนี้และเสพสังวาสกับตัวเองจนเนืองนองโดยอาศัยความทรงจำ

ในวันแรกที่ตัดสินใจเล่นรักกับ 

คุณ นิมิตร รจนา ชายฉกาจกามก้นคนนั้น

นี่เป็นเสมือนการยืนยันว่าเจ้าของร่างสันทัดผิวสีแทนคนนี้ได้ก้าวเข้ามาในโลกอีกใบของตัวเองที่มีผู้ชายอีกคนเป็นเจ้าของ

เป็นโลกที่เข้ามาเยือนไม่ง่ายแต่การก้าวออกไปโดยทิ้งความทรงจำเอาไว้ที่นี่แล้วลืมมันเสีย

กลับไม่มีทางโดยสิ้นเชิง  

ไม่มีทางแม้กระทั่งแกล้งลืม

เป็นโลกอีกใบที่เปิดเผยให้กันอย่างหมดเปลือกแต่ต้องปิดบังไว้ลึกสุดใจให้ห่างจากชีวิตส่วนตัวและสังคมรอบข้าง

แต่เขาก็ก้าวเข้ามาแล้วก้าวเข้ามาอย่างตั้งใจและยังไม่คิดจะก้าวออกไปทันทีทันใดอย่างน้อยก็ในช่วงเวลานี้

ช่วงเวลาที่โลกแห่งความสัมพันธ์อีกใบกำลังจะแตกสลายและหัวใจกำลังสะสมพลังงานความชอกช้ำ

เพื่อรอวันสูบฉีดน้ำตา

กัญ ชานนท์ พบตัวเองใต้สายน้ำฝักบัวเย็นกำลังดีร่างสันทัดสีแทนได้สัดส่วนปล่อยใจปล่อยกายอย่างสบายอารมณ์ไต้สายน้ำ

ฮัมเพลงเบาๆอย่างมีความสุขร่างกายแกร่งได้รูปได้รับการลูบไล้ทำความสะอาดอย่างใส่ใจตั้งแต่หัวจรดเท้า

คล้ายเตรียมตัวรอรับใครบางคน

ใครบางคนที่กลับมาถึงนานแล้วนานพอที่จะรู้ว่าผู้ชายที่เขาแอบมีใจไม่ได้สนใจใคร่รับรู้เรื่องราว

หรือ

แม้แต่เรื่องราวของตนเองก็ตามทีโทรศัพท์ชอง คุณ กัญ ชานนท์ คนนั้นยังแน่นิ่งและปราศจากพลังงาน

ดังเช่นค่ำคืนแรกที่พวกเขานัดพบกัน

ทนายรุ่นใหญ่รับรู้ได้จากสารพัดสายชาร์จที่ยังคงอยู่ที่อย่างมีระเบียบไม่ต่างจากช่วงสายๆที่เขาออกไปทำธุระสำคัญ

      โทรศัพท์เครื่องนั้นยังคงวางอยู่ที่เดิมบนซองจดหมายหรูหราซองนั้น

ซองที่เขาลืมไปเสียสนิทว่ามีมันอยู่ในบ้านหลังนี้นับตั้งแต่คืนวันศุกร์ที่ผ่านมา

นิมิตร รจนา ใช้ที่เปิดซองจดหมายเปิดออกอย่างใจเย็นตามนิสัยละเมียดและระมัดระวังของเขา

เมื่อเขาเปิดออกพบขัอความที่เขียนด้วยหมึกเคมีสีทองความว่า

“ เก็บไว้ให้ใครที่มึงคิดว่าเหมาะสม” 

ลงขื่อ กริช ขจัด เพื่อนร่วมสาบาน ของมึง

นิมิตร รจนา อมยิ้มก่อนจะเดินออกจากสูทชุดนั้นไปหา คุณ กัญ ชานนท์ ที่ห้องน้ำด้านบน