น้ำตาหยดทีสาม
"น้ำ ไปเรียนไหวไหม ให้กูลาให้ไหมวะ" มิวมาเขย่าปลุกผมจากการหลับไหล ผมจำได้ว่าผมเคลิ้มหลับไปตอนประมาณตี5กว่า
"อืมม กี่โมงแล้ว"
"9 โมง วันนี้มึงหยุดเหอะเดี๋ยวกูจดเลคเชอร์มาให้"
"กูไหว" ผมลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่ผ้าห่มยังคลุมหัวอยู่
"แต่ใต้ตามึงบวมมากเลยนะ จะไหวเหรอ" มิวถามออกมาอย่างเป็ห่วง
"ไหว เดี๋ยวเอาน้ำแข็งประคบเอา"
"เออๆงั้นมึงไปอาบน้ำแต่งตัวไปเดี๋ยวกูไปตั้งโต๊ะรอ เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จกูจะประคบน้ำแข็งที่ตาให้"
เมื่อผมเดินออกมาก็เห็นไอ้มิวนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้วบนโต๊ะมีถ้วยข้าวต้ม2ถ้วยกาแฟดำ1น้ำส้ม1 ข้าวต้มกุ้งส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วยวนมาก
"อื้อฮือ หอมจัง มึงทำข้าวต้มกุ้งของโปรดให้กูอีกแล้ว น่ากินม้ากกก" ผมนั่งลงแล้วยกน้ำส้มขึ้นดื่มแล้วก้มลงไปสูดกลิ่นข้าวต้มใกล้ๆ
"ชอบก็กินเยอะๆตัวจิ๊ดเดียวจะปลิวตามลมอยู่แล้วมึงอ่ะ" ผมยู่หน้าใส่มันไปหนึ่งที ขี้บ่นชะมัดเลย
"กุ้งตัวใหญ่มากก เอ๊ะ ! ทำไมชามมึงมีกุ้งตัวเดียวล่ะแต่ชามกูมีตั้ง 4 ตัวแน่ะ"
"กินไปเหอะมึงอ่ะ กูกินตัวเดียวก็อิ่มแล้วปกติเวลาอยู่คนเดียวตอนเช้ากูดื่มกาแฟดำแค่แก้วเดียว"
"ได้ไงกัน อาหารเช้าสำคัญกับร่างกายมากๆ กินเลยนะ!" ผมตักกุ้งตัวโตใส่ไปในชามมันอีก1ตัวพร้อมบังคับ
"มึงนี่นะ หึ" มันบ่นแต่ก็ยอมตักกินแต่โดยดี
พอจัดการอาหารบนโต๊ะเสร็จไอ้มิวก็ลุกขึ้นเก็บชามไปล้าง พอผมจะไปแย่งมันก็ดุให้ไปนั่งรอที่โซฟาเฉยๆ หึ่ยย มันกลับออกมาพร้อมผ้าห่อน้ำแข็งก้อนกลมๆอยู่ในมือ
"มานี่เดี๋ยวกูประคบใต้ตาให้" มันเดินมานั่งข้างๆพร้อมจับไหล่ให้ผมหันไปทางมัน
"กูทำเองได้" ผมเอื้อมมือจะไปแย่งน้ำแข็งที่มือมันแต่มันยกแขนหนีแล้วดุผมเสียงเขียว
"อย่าดื้อ นั่งเฉยๆแล้วหลับตาไปเลยมึงอ่ะ" หึ่ยย หลับก็หลับวะ มันค่อยๆเอาผ้าห่อน้ำแข็งมาประคบลงบนเปลือกตาและใต้ตาให้เบาๆทั้งซ้ายและขวา อื้อ เย็นสบายมือเบาจัง ผ่านไปราวๆ 2 นาที
"ลืมตาได้เสร็จแล้ว"
"งื้ออ ประคบอีกกูกำลังสบายลูกกะตาเลย" ผมหลับตาพริ้มเพื่อรอให้มันมาประคบต่อ
"โอ๊ยย!กูเจ็บนะ มึงจะดีดหน้าผากกูทำไมเนี่ย"
"พอแล้วประคบมากเดี๋ยวตาช้ำหมด แล้วมึงช่วยดูเวลาด้วยว่าจะ10โมงแล้วเดี๋ยวสายหรอก"
"เฮ้ยย! สายแล้วๆๆ เร็วเลยไอ้มิว!"
"เฮ้อ!มึงนี่นะ" ผมรีบเช็คความเรียบร้อยแล้วเดินตามมันออกมาตามแรงดึงของมัน เออยอม ยอมมันตลอดแหละไอ้ลูกกวางน้อยของกู:)
"ไงมึง2ตัวมาด้วยกันอีกแระ" ไอ้นุถามขึ้นเมื่อเห็นผมเดินมากับไอ้มิว
"ไม่เสือกสักเื่ได้ป่ะ"
"จ้าา ปากมึงนี่นะไอ้น้ำ นี่แน่ะๆๆ" ไอ้นุเอื้อมมือมาบีบปากผมอย่างมันเขี้ยว
"โอ๊ย!กูเจ็บนะไอ้นุ!"
"พอเลยกัดกันั้แ่เช้า" ไอ้กรร้องปรามอย่างเหนื่อยหน่าย
"แดกข้าวกันมายัง แต่คงแดกแล้วแหละมาสายขนาดนี้ทั้งๆที่คอนโดก็อยู่แค่นี้"
"เออแดกแล้ว กูทำข้าวต้มแดกกันมาแล้ว"
"โว๊ะ!อิจฉาไอ้น้ำว่ะ มีไมโครเวฟอยู่ใกล้ตัวถ้าไม่ใช่ไอ้น้ำนี่ไม่ได้แดกนะฝีมือมันเนี่ย" ไอ้เต้แซวพร้อมเบะปาก
"ก็จริง อย่างพวกมึงไม่มีทางได้แดกฝีมือของกูหรอก"
"ไอ้#@%#&@"+3
"โว๊ะ!!กูไปเรียนแล้วพวกมึงไม่ไปก็แล้วแต่"
"โน่น มันสะบัดตูดเดินไปโน่นแล้ว น่าทุบสักแอะ"
"มึงลองทุบ! แล้วพวกมึงไม่ต้องเสือกไปพูดกระตุกต่อมมันอีกนะเื่แด๊ดของมัน กว่ากูจะได้นอนก็เล่นเอาเช้า"
"_" / "_" / "_"
"มึงไปหาอะไรกินกัน" ไอ้เต้เอ่ยขึ้น
"วันนี้กูอยากกินชาบู" ไอ้นุตาม
"ใครจ่าย" ไอ้กรถาม
"จ่ายใครจ่ายมันส่วนไอ้น้ำเดี๋ยวกูจ่ายให้เอง" ไอ้มิวสรุป
"สัด ลำเอียง" 3เสียงประสาน คิกคิก
ณ ห้างสรรพสินค้าใหญ่กลางเมือง
เราเลือกโต๊ะมุมในสุดวันนี้คนไม่ค่อยเยอะเท่าไรเมื่อสั่งเสร็จก็นั่งคุยกันไปเื่อย่างเจื้อยแจ้ว จนเสียงเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
"อุ๊ยย ! ใครเอ่ยหน้าคุ้นๆ" เธอเดินมาหยุดตรงโต๊ะที่พวกผมนั่ง พร้อมอ้าปากเอื้อนเอ่ยสายตาก็มองมาที่ผมด้วยรอยยิ้มที่แสนจะปลอมแบบขั้นสุด
"เมื่อวานอาหารอร่อยมากเลย แทนก็น่ารักสั่งแต่ของดีๆแพงๆมาจนเต็มโต๊ะคะยั้นคะยอให้กินอยู่นั่นแหละไม่กินก็ไม่ได้เดี๋ยวงอนอีกแล้ว..เมื่อคืน ต้องขอโทษด้วยนะที่แทนไม่ยอมกลับบ้าน ฉันไล่แล้วนะแต่เขาไม่ยอมกลับบอกว่าอยากอยู่กับฉัน ทั้งคืน"
"แล้วมาบอกผมทำไมมิทราบ" ผมกำมือใต้โต๊ะแน่นพยายามหายใจลึกๆ
"อ้าว ก็เดี๋ยวนายจะไปงอแงงี่เง่ากับแทนอีก ฉันน่ะเห็นใจเขาจัง เหนื่อยงานแล้วยังต้องมาเหนื่อยใจกับคนแบบนายอีก"
"นี่เจ๊ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย" ไอ้กรเปิด
"ปากหรือส้วมพ่นอะไรมาแต่ละอย่างเหม็นๆทั้งนั้น" ไอ้เต้ตาม
"เป็ชะนีหรือไงมาร้องหาผัวอยู่ได้ ชี้วว ไป๊" ไอ้นุปากแซ่บมากจ้า
"ไอ้พวกเด็กเปรต! หากรักเพื่อนมากก็หัดเตือนเพื่อนบ้างนะว่าอะไรควรอะไรไม่ควร" จีบปากจีบคอพูดไม่พอยังส่งสายตาดูถูกมาให้กันอีก
"ออก ไป!!" ไอ้มิวเอามือเท้าเอวแล้วชี้นิ้วไล่นางเสียงดังอย่างเหลืออด จนคนในร้านหันมามองนางเป็ตาเดียวกัน นางหน้าเสียก่อนจะกระทืบเท้าเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์
"มึง / มึง / มึงอย่าคิดมากนะ"
"นั่นสิ อย่าไปใส่ใจคนแบบนี้เลยเขากับมึงคนละเกรด"
"ไอ้สัดเต้มึงหลอกด่ากู" ปรี๊ดเลย
"กูด่ามันจ้า"
"จริงของไอ้เต้มึงกับเขามันคนละเกรดยัยนั่นมองแป๊บเดียวก็รู้ว่าปลอม" ไอ้นุเสริม
"มึงโอเคไหม กลับคอนโดไหม" ไอ้มิวที่กุมมือผมอยู่ใต้โต๊ะเอ่ยถามอย่างห่วงใย
"กูไหวเว้ย แค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก สบาย"
"สบายทีไรขี้มูกโป่งทุกทีมึงอ่ะ" ไอ้เชี้ยกร! กูพยายามฮึบอยู่จะจี้เพื่อ
"ขออนุญาตเสิร์ฟนะคะ" พนักงานมาถูกเวลาเป๊ะ ไม่งั้นน้ำตากูไหลนองแน่กูจะแดกให้เรียบให้ลืมเื่บ้าๆนี่ไปจากหัวอุตส่าพยายามไม่คิดมาทั้งวันแล้วดันมาตกม้าตายตอนจบโดนคนของเขาเข้ามาแซะซะน้ำตากูเกือบตกอีกรอบ ขอบคุณเพื่อนๆขอบคุณชาบูที่อยู่ข้างกันในวันที่โคตรจะแย่
"กลับคอนโดกับกูก่อนไหมมึง รอให้มึงสบายใจกว่านี้หน่อยค่อยกลับบ้าน"
ไอ้มิวถามอย่างเป็ห่วงเมื่อผมบอกว่าคืนนี้จะกลับบ้านครั้งแรกก็ว่าจะยังไม่กลับแต่พอหยิบโทรศัพท์ที่ปิดเสียงปิดระบบสั่นไว้ออกมาดูก็เปลี่ยนใจ 5 สายที่ไม่ได้รับ กับอีก 5 ข้อความในเครื่อง ในแอปพลิเคชั่นอีกรัวๆไม่กล้าเปิดอ่านเพราะเดี๋ยวแด๊ดจะรู้ว่าผมเห็นเข้าแล้ว
"สบายเว้ย ชิว ห่วงกูจังมาเป็พ่อกูเลยไหมมึงอ่ะ"
"ให้กูตอบไหม?" ไอ้มิวพูดพร้อมจ้องหน้าผมนิ่ง
"ง่ะ ไม่ต้องตอบจ้าา ไปแล้วนะ พรุ่งนี้เจอกัน"
"เออ กูก็หวังว่าจะเป็พรุ่งนี้ตอนไปเรียนนะที่จะเจอมึงไม่ใช่คืนนี้มายืนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ใต้คอนโดกูแล้วโทรตามให้กูลงไปรับอีกล่ะ"
"ไอ้มิว ตุ้บๆๆ !" หึ่ยย
"ฮ่าๆๆทุบกูทำไมเนี่ยกูแค่เป็ห่วงไหม ดูทำหน้าเข้า น่ารักฉิบหาย" ไอ้มิวเอื้อมมือมาใช้มือทั้งสองข้างบีบแก้มผมแล้วดึงออกให้มันย้วยอย่างมันเขี้ยว หนอย ไอ้มิวนี่แก้มคนนะไม่ใช่ซาลาเปาที่จะมาดึงแล้วจับยัดใส่ปาก ผมยืนกอดอกทำปากคว่ำใส่มัน
"โอ๋ๆกูไม่แกล้งแล้ว ขับรถดีๆล่ะถึงบ้านแล้วบอกกูด้วย"
"จ้าพ่อ" พูดเสร็จก็แลบลิ้นให้มันแล้วรีบวิ่งขึ้นรถอย่างไว ไม่ทันกูหร้อกมึงอ่ะไอ้มิว คิกคิก
"มึงนี่นะ" ผมยกมือบ๊ายบายให้ไอ้มิวที่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ข้างรถ
กว่าจะกินชาบูเสร็จแล้วก็เดินดูเดินซื้อโน่นนี่นั่นกันอย่างเพลิดเพลินก็เล่นเอาห้างเกือบปิด ลืมเวลาเลยแฮะ
ผมเคลื่อนรถเข้ามาจอดที่หน้ารั้วพร้อมกดรีโมทรั้วแล้วเคลื่อนรถเข้าไปด้านใน ยังไม่ทันกดรีโมทปิดก็มีรถขับตามเข้ามาด้านหลังก่อนจะหักหลบรถผมแล้วขับนำหน้าไปแบกระชากๆ 'แด๊ด' ผมหันไปกดรีโมทปิดรั้วพร้อมกับขับตามเข้าไป รถจอดยังไม่ทันสนิทดีแด๊ดก็เดินมากระชากประตูฝั่งคนขับให้เปิดออกอย่างแรงแล้วกระชากแขนผมให้ออกมานอกตัวรถพร้อมตวาดถามเสียงกร้าว
"หายไปไหนมา ห่ะ!!"
"แด๊ด ! น้ำเจ็บ"
"เจ็บก็บอกแด๊ดว่าหายไปไหนมา โทรหาต้องกี่สายข้อความเข้าเครื่องเอยข้อความในแอปเอยเคยหืออือบ้างไหม ห่ะ! เป็อะไร"
"แด๊ดนั่นแหละเป็อะไร พอกลับมาถึงก็ตะคอกก็ดุเอาๆ" ผมพูดเสียงดังพูดเสร็จก็เม้มปากแน่นอย่างเคืองๆ
"เข้าไปคุยกันในบ้าน" แด๊ดสั่งเสร็จก็ลากข้อมือผมดึงเข้าบ้านแล้วดึงเลยขึ้นไปบนห้องนอน
"แด๊ดพาน้ำขึ้นมาทำไมที่ห้องแด๊ดเนี่ย" ผมโวยวายเมื่อแด๊ดพาเดินมานั่งที่ปลายเตียง
"เป็อะไร" แด๊ดยืนเท้าเอวตรงหน้าผมพลางถอนหายใจแล้วถามเสียงห้วน
"ไม่ได้เป็อะไร"
"พูดกับแด๊ดมาตรงๆว่าเป็อะไรนัก ถึงได้ต่อต้านและดื้อกับแด๊ดขนาดนี้" แด๊ดเค้นเสียงถาม
"น้ำ.. แด๊ดกับ ผู้หญิงคนนั้นเป็อะไรกัน" ผมกลั้นใจถามออกไป
"ทำไม หมายถึงเราจะอยากรู้ไปทำไม ไม่ว่าเขาจะเป็อะไรกับแด๊ด แด๊ดก็ยังดูแลเรารักเราเหมือนเดิม ไม่ต้องกลัวว่าแด๊ดจะทอดทิ้งเราหรอก แด๊ดสัญญากับแม่ของเราไว้แล้วว่าแด๊ดจะดูแลเราให้ดีที่สุด ให้เหมือน..ลูกคนหนึ่ง" แด๊ดพูดเสียงเบาลงเมื่อพูดคำว่าให้เหมือนลูกคนหนึ่ง
ลูกคนหนึ่งงั้นเหรอ สัญญากับแม่ไว้งั้นเหรอ นี่สินะแด๊ดถึงได้ขอร้องให้ผมกลับมาอยู่บ้านขอร้องไม่ให้ผมไปเรียนไกลบ้านและดูแลผมดีมาตลอดเพราะคำสัญญาที่ให้กับแม่นิราของผมไว้สินะ ผมเม้มปากกำมือแน่นพยายามกล้ำกลืนน้ำตาเพื่อไม่ให้รินไหลออกมา ผมเหมือนภาระที่แม่ทิ้งไว้ให้เขาเลย รู้สึกแย่ชะมัด
"เพราะแม่สินะน้ำถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ อึก ผมควรรู้สึกแบบไหนกันนะ" ผมยืนขึ้นแล้วจ้องหน้าแด๊ด แด๊ดหลบตาผมแล้วถอนหายใจออกมา
"เอาเป็ว่าต่อไปอย่าดื้อกับแด๊ดแล้วช่วยเป็เด็กดีด้วย!"
"ครับ ผมขอโทษ งั้น ผมขอตัวไปนอน ก่อน สวัสดีครับ" ผมก้าวเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว
"อย่าประชดแด๊ด! แล้วอย่าได้คิดอะไรที่มันเป็ไปไม่ได้อีก" อึกก ผมสตั้นนิ่ง
"สถานะระหว่างเราสองคน.. แด๊ดให้ได้แค่สถานะเดียวนั่นคือ'พ่อลูก'อย่าได้คิดเกินเลยไปมากกว่านี้ อย่าทำให้แด๊ดต้องอึดอัด ถือว่าแด๊ดขอ"
ชาวาบไปทั้งร่าง ปวดร้าวไปทั้งหัวใจ ฮึก เจ็บ อายและละอายใจ น่าสมเพชฉิบ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าก้าวขาออกมาจากห้องนั้นได้อย่างไร รู้สึกโดดเดี่ยว รู้สึกไม่เหลือใคร ต่อไปจะทำอย่างไรดีกับชีวิตของตัวเอง
+++++
แงงงง สงสารน้องT_T
แด๊ดพูดแรงไปหรือเปล่า สงสารใจน้อง
อย่าไปรักคนใจร้ายเลย แม่ขอ:(
แทนไทน้ำมนต์
++++++++
TBC.
969
