พลิกชะตานาง

ตอนนี้เหลือเวลาอีก 2 เดือนกว่าๆ…..

อ้ายฉิงเริ่มดำเนินการแผนการขั้นสุดท้าย คือการสั่งซื้อสินค้าบริโภคต่างๆ ทั้งอาหารกระป๋อง อาหารแห้ง แป้ง ข้าว เครื่องปรุงรส เนื้อสัตว์ ผักกระป๋อง หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เธอสามารถสั่งได้ เธอจัดการสั่งเรียบไม่มีเหลือ 

เธอรู้ว่าอีกหน่อยถ้าเธอต้องการสิ่งของ เธอจะสั่งได้ยากกว่านี้ เนื่องจากสินค้าบางชนิดอาจจะอยู่ในความควบคุมของรัฐบาล อีกครั้งราคาสินค้าจะพุ่งกระฉูด จนต้องใช้เงินมากขึ้นในการซื้อสินค้าอุปโภคและบริโภค

เจ้าของโรงงานต่างๆ แทบจะยิ้มแก้มปริ ที่ในช่วง 2 เดือนนี้มีออเดอร์เข้ามาอย่างล้นหลาม โดยเธอสั่งออเดอร์ต่างๆ ผ่านชื่อของซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เธอได้ทำการจดทะเบียนไว้ว่าจะเปิด??? ….จะเปิดหมายความว่าตอนนี้เธอยังไม่ได้เปิด 

เมื่อป๊าและพี่ชายของเธอถาม เธอก็แค่ใช้ข้ออ้างบอกว่าเธอวางแผนที่จะเปิดซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เธอทำการจดทะเบียนไว้ และตอนนี้เธอก็ทำการค้าขายอยู่บนแพลตฟอร์มออนไลน์อีกด้วย 

แต่ใครจะรู้ดีเท่าตัวเธอและเลขาอู๋ ว่าของที่สั่งมาส่งขายบนเพจฟอร์มออนไลน์ของเธอในนามซุปเปอร์มาร์เก็ตไม่ถึงเดือนละ 100 ชิ้น ไม่มีใครรู้และไม่มีใครมาตรวจสอบ

ตอนนี้เธอใช้ชีวิตอย่างสบายใจ เช้ามาออกกำลังกาย จากนั้นวิ่งสั่งของที่โรงงานโน่นนี่นั่น บ่ายรอของมาส่งที่โกดังที่เธอเช่าแยกไว้ในเมืองเหอผิง เย็นๆ ค่อยให้คนงานไปขนของจากในโกดังมาเก็บที่บ้านหลังน้อยของเธอ ไม่มีใครสนใจการกระทำของคุณหนูอ้ายผิง 

ทั้งป๊าและพี่ชายของเธอออกไปทำงานและกลับเข้ามานอนที่บ้านหลังน้อยของพวกเราทุกวัน ยิ่งทำให้เธออุ่นใจ ทั้งสองเคยถามเธอว่าทำไมจะต้องย้ายบ้าน แล้วทำไมต้องซื้อบ้านในพื้นที่ที่ใหญ่ขนาดนี้ เธอให้เหตุผลกับพวกเขาไปว่าเธอต้องการทำฟาร์มผลิตอาหารและผลประกอบการทุกๆ อย่างในบ้านของเธอเอง เพื่อส่งผลผลิตที่สดใหม่ให้กับซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เธอกำลังจะเปิด แม้ทั้งสองจะไม่ได้เชื่อที่เธอพูด แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามออกมา และไม่ได้ไล่ต้อนให้เธอพูดความจริงกับพวกเขา 

เธอรู้สึกอุ่นใจที่มีคนเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเธอขนาดนี้โดยที่ไม่ถามเหตุผล หรือซักไซร้ที่จะต้องการคำตอบจากเธอ พวกเขาทั้งสองยินดีที่จะรอให้เธอพร้อมที่จะพูดออกมาเอง

ทั้งป๊าและพี่ชายของเธอช่างน่ารักจริงๆ 

คนงานเก่าแก่ทั้งหลายก็ย้ายมาอยู่ในตึกบ้านพักคนงานที่เธอจัดสรรไว้ให้ ทำให้เธอแน่ใจว่าในชาตินี้อย่างไรเธอก็มีกลุ่มคนที่เธอสามารถไว้วางใจได้คอยอยู่เคียงข้าง อีกทั้งเธอยังให้พวกเขานำครอบครัวที่เคยอยู่ข้างนอกย้ายเข้ามาอยู่ที่เดียวกัน 

ส่วนพวกทีมช่างและทีมงานของบริษัทเธอที่มีส่วนร่วมในการสร้างบ้านหลังน้อยนั้น เธอก็ยื่นข้อเสนอให้กับทุกๆ คนที่สามารถไว้ใจได้ ผ่านการคัดกรองจากหัวหน้างานเก่าแก่และเลขาอู๋ ให้สามารถเข้ามาอยู่ในตึกบ้านพักคนงานที่เธอสร้างไว้ ทั้งยังสามารถพาครอบครัวมาอยู่ด้วยได้โดยจ่ายค่าที่พักอาศัยแบบราคาถูก ซึ่งทุกคนจะต้องทำสัญญาในการปกปิดข้อมูล หากใครไม่ยินยอมที่จะทำสัญญาเธอก็พร้อมที่จะให้เงินก้อนกลับไปเป็นทุน

อากาศเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนก่อนที่โลกจะเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ตอนนี้อากาศร้อนจนถึงขนาดที่บนถนนหนทางในตัวเมืองจะเห็นคนเดินเท้าอยู่บนถนนแบบบางตา มันอากาศร้อนถึงขนาดว่า ถ้าใครเดินอยู่บนถนนในช่วงกลางวันเกินกว่า 20 นาทีอาจจะเป็นลมแดดและหมดสติลงไปได้ รถยนต์และรถประจำทางต่างๆ จึงเป็นทางเลือกที่คนนิยมใช้ในการเดินทางมากที่สุดในช่วงนี้ ….เพียงแต่ประชาชนยังคงไม่รู้ว่าโลกของเรากำลังจะร้อนมากขึ้นกว่านี้ไปอีกหลายเท่าหลังจากที่เกิดแผ่นดินไหว

เมื่อหลายเดือนก่อนเมืองเหอผิงได้ถูกประกาศเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษโดยรัฐบาลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้นักลงทุนและประชาชนต่างหลั่งไหลเข้ามาเพื่อสร้างงานสร้างตัวและหางาน ทำให้เขตเศรษฐกิจพิเศษเมืองเหอผิง ณ ขณะนี้คึกคักและเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเป็นพิเศษ ตึกราม บ้านช่อง ร้านค้า ถนนหนทางถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับดอกเห็ด ราคาที่ดินและสิ่งปลูกสร้างในเขตเศรษฐกิจพิเศษเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ในช่วงที่ผ่านมา เธอไม่ได้นิ่งนอนใจ หลังจากเธอได้รับที่ดินทั้ง 10 แปลงจากการประมูล เธอได้ให้ทีมช่างและทีมงานก่อสร้างเข้าไปเนรมิตหมู่ตึกต่างๆ ที่มีทางเชื่อมถึงกัน จำนวนทั้งสิ้น 10 ตึก มีสวนหย่อม สระว่ายน้ำ แปลงเกษตรทั้งบนพื้นดินและบนดาดฟ้าของตึกอย่างเป็นสัดส่วน ยามรักษาความปลอดภัย และสถานที่ออกกำลังกายอย่างครบครัน พร้อมทั้งรั้วรอบขอบชิด ล้อมที่ดินทั้ง 10 แปลงในเมืองเหอผิงของเธอไว้ อีกทั้งในบริเวณหมู่ตึก ยังมีอีก 1 ตึกแยกต่างหากที่ใช้สำหรับการขายสินค้าอุปโภคและบริโภคต่างๆ ที่เธอคิดจะทำในอนาคต 

เธอตั้งชื่อโครงการในที่ดินทั้ง 10 แปลงนี้ว่า “จีหุ้ย” (機會) ที่แปลว่า “โอกาส”

เนื่องจากเธอระลึกอยู่เสมอว่า การที่เธอได้โอกาสกลับมาอีกครั้ง ทำให้เธอมีโอกาสมากกว่าคนอื่นๆ เธอจะใช้โอกาสที่เธอได้รับมานี้ ส่งต่อโอกาสให้กับคนอื่นๆ ได้มีชีวิตรอดต่อไปในโลกอันโหดร้ายนี้ เธออาจจะไม่สามารถช่วยคนเหล่านั้นได้ทั้งหมด แต่ถ้าเธอสามารถช่วยเพิ่มได้อีกหนึ่งหรืออีกร้อยหรืออีกพันแค่นี้เธอก็ยินดีแล้ว แต่ก็ต้องอยู่บนเงื่อนไขของการที่ตัวเธอและครอบครัวรวมถึงคนที่เธอรักไม่เดือดร้อนด้วย

ในช่วง 2 เดือนสุดท้ายนี้เธอเลยเปิดทำการเช่าและขายห้องพักในหมู่ตึกในโครงการจีหุ้ยของเธอในราคาที่ไม่สูงและไม่ต่ำจนเกินไป

เธอให้สำนักงานอำนวยการในโครงการจีหุ้ยของเธอรายงานการเช่าและการขายห้องพักในทุกๆ วัน ซึ่งตอนนี้เพิ่งมีคนเช่าและซื้อไปห้องไปยังไม่ถึงห้าสิบห้อง

โครงการจีีหุ้ยมีตึกพักอาศัยเป็นหมู่ตึก 10 ตึกพร้อมรั้วรอบขอบชิด มีสวนฟาร์มแยกต่างหากเป็นสัดส่วนในพื้นที่เดียวกัน ตึกหนึ่งหลังจะมีทั้งสิ้น 51 ชั้น โดยชั้นบนสุดเป็นดาดฟ้า ในดาดฟ้าตึกแต่ละหลังก็มีการทำการเกษตร และมีโดมแก้วครอบดาดฟ้าไว้ในทุกตึก 

ฉะนั้นจึงมีชั้นที่พักได้จริงๆแค่ 50 ชั้น แต่ละชั้นจะมีห้องพักที่เปิดเช่าหรือขายได้ทั้งสิ้น 40 ห้อง โดยแบ่งเป็นด้านซ้ายมือ 20 ห้องและด้านขวามืออีก 20 ห้องมีทางเดินตรงกลางในทุกๆ ชั้น มีลิฟท์พลังงานแสงอาทิตย์ พร้อมบันไดหนีไฟในแต่ละชั้น ถามว่า ทำไมถึงมีแค่ชั้นละสี่สิบห้องน่ะหรอ ก็เพราะว่าแต่ละห้องที่เธอสร้างไว้โดยเธอทำการออกแบบเป็นห้องชุดแบบครอบครัว ด้านในห้องพักประกอบด้วย 2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ 1 ห้องนั่งเล่น และ 1 ห้องครัว พร้อมด้วยระเบียงด้านข้าง

 ห้องมีขนาดกว้างขวาง เพียงพอให้ทั้งครอบครัวอยู่กันได้อย่างไม่แออัดและเป็นสัดส่วน หรือผู้เช่าสามารถแบ่งกันหารห้องพักเพื่อที่จะอยู่ร่วมกันได้แบบไม่ลำบาก 

ฉะนั้นใน 1 ตึกเธอจะมีห้องสำหรับปล่อยเช่าหรือขายทั้งสิ้น 200 ห้อง ระบบน้ำและระบบไฟภายในบริเวณสิ่งปลูกสร้างของโครงการจีหุ้ย ล้วนเป็นสิ่งที่ในโครงการผลิตเองทั้งระบบน้ำที่มีการขุดบ่อไว้ภายในโครงการและนำมาเข้าเครื่องกรองและจัดส่งให้สิ่งปลูกสร้างต่างๆ ในโครงการ รวมถึงระบบไฟฟ้าที่เธอได้จัดสร้างแผงโซล่าเซลล์จากพลังงานแสงอาทิตย์และกังหันพลังงานลมเพื่อกระจายการใช้งานไฟฟ้าในส่วนต่างๆ

อ้ายฉิงไม่คิดกลัวเลยที่เหลือแค่เดือนสุดท้ายแล้ว แต่เธอยังขายหรือปล่อยเช่าห้องได้ไม่ถึง 50 ห้อง เพราะเธอรู้ดีว่าอย่างไรสุดท้ายแล้ว หลังจากที่มีปรากฎการณ์แผ่นดินไหวครั้งแรก ประชาชนจากทั่วทุกสารทิศจะหลั่งไหลเข้ามาหาที่อยู่ในเมืองเหอผิงนี้

แล้วในตอนนั้น…โครงการจีหุ้ยของเธอก็จะดังเป็นพลุแตกเลยหน่ะซิ