"เชอะ"พีทถอนริมฝีปากออกสบตาของคาร่าที่เหมือนจะบอกว่าเอาอีกแต่ปลาในกระทะดันไหม้ พีทปล่อยมือจากไหล่สวยคว้าตะหลิวพลิกปลาในกระทะ
"อึน ๆ ปลาสุกแล้วไปไหนเสียหล่ะเรียกไม่มาอีกแล้วอึนๆๆ "ไม่อึนไม่สนใจเื่อะไรเดินไปตะบปไหมชายผ้าปูที่นอน
"อึนอีกแล้วเรียกไม่มาตามเคย"มองตาต่ำ เห้อใจคอคิดถึงบัวชมพูด้วยหรือแหมเมื่อกี้กอดกันกลมพีทยกจานปลามาวางใหตรงหน้า
"พีทคะ คาร่าจะกลับแล้วนะคะถ้าคุณยัง..เล่นกับแมวอยู่อย่างนี้"พีทวางจานลงตรงหน้าบัวชมพู กลิ่นหอมยั่วใจ กลืนน้ำลายลงคอทำเป็หยิ่ง
"เอ้ากินซะทำเป็หยิ่งพีทหยิบเนื้อปลาจ่อที่ริมฝีปากใครจะอดใจไว้เมื่อตะปบปากงับ พีทยิ้มเช็ดมือเดินไปหาคาร่า
"ผมลงไปส่งข้างล่าง"คาร่าหน้าเง้าไม่พอใจอย่างยิ่ง คว้ากระเป๋าถือแล้วเดินนำออกไปพีทคว้าร่างอ้อนแอ้นมาจูบหนักหน่วงจนคาร่าร่างอ่อนระทวยในอ้อมแขน
"พรุ่งนี้ มาอีกนะ"คาร่ายิ้มหวานหายโกรธ บัวชมพูยังก้มหน้าก้มตากินปลาทอดอย่างเอร็ดอร่อย
"มะ มาให้กอดหน่อยคิดถึงที่สุด พีทดึงบัวชมพูมากอดยกตัวขึ้นจ้องตาดวงตาคมมองด้วยแววตาเอ็นดู
"เหมียว"พีทอุ้มบัวชมพูให้นอนหงายเหมือนเด็กไม่เอานะยังกินปลาไม่อิ่ม
"แกนี่อาภัพจริงๆ ใครๆ ก็ไม่รัก ทั้งๆ ที่น่ารักออกอย่างนี้เฮ้อสงสัยจะมีแต่ลิตากับฉันที่รักแก"แววตาสีโศกนั้นบัวชมพูอยากจะพูดอะไรสักอย่างปลอบใจ ลิตาเขาคงรักเธอมากแน่ๆ เลยด้วยน้ำเสีงโอนโยนยามพูดถึงช่างฟังแล้วให้ความรู้สึกอยากเป็ค.
นชื่อลิตาจริงๆ
"เหมียว"
"แกเข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม เฮ้อแต่ก็นะคาร่าเขาก็ดีกับฉันนะอึนเขายอมทุกอย่างแม้กระทั่งแมวอย่างแก"บัวชมพูยื่นมือลูบหน้าเขาเบาๆ
พีทวางบัวชมพูลงให้กินปลาต่อส่วนตัวเองหันไปที่โต๊ะทำงานบัวชมพูอยากจะฟ้องเหลือเกินเดินเข้าไปใกล้ๆ
"เหมียวๆๆๆ "คลอเคลียซ้ายขวาพีทก้มลงมอง จะบอกอย่างไรนะว่าคาร่ารื้อของ พีทหยิบของบางอย่างออกจากลิ้นชัก ขึ้นมาดูต่างหูของคาร่า คงทำหลุดตอนที่บัวชมพูะโตะปบ พีทมองขมวดคิ้วกำมันไว้ในมือแน่นคงจะสงสัยอะไรบ้างแล้ว
ถอดเสื้อผ้านุ่งผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำเตรียมอาบน้ำไม่วายอุ้มบัวชมพูไว้ฝนอ้อมอกอุ่น
มักล้ามที่แน่นๆ ชวนสยิวมือน้อยอดไม่ได้จะตะปบมัดกล้ามเบาๆ
"555ชอบละดิอึนไปอาบน้ำด้วยกันไหมฉันว่าจะอาบให้แกหลายวันแล้วแต่ติดที่อากาศค่อนข้างเย็นจะอาบน้ำอุ่นก็กลัวแกวิ่งกระเจิง"ต๊ายอย่าเชียวนะฉันไม่อยากเห็นราบเปลือยพึมพัมเบาๆ
"เหมียว เหมียว"ทำไมไม่เป็ประโยควะ
วางบัวชมพูลงทั้งๆ ที่เสียดายอกอุ่น
"ฉันอาบน้ำแกเตรียมตัวนอนได้แล้ว"บัวชมพูปีนขึ้นไปบนเตียงทำความสะอาดร่างกายตัวเองบ้าง
ร่างใหญ่ เดินออกจากห้องน้ำหยดน้ำเกาะพราวกลิ่นหอมทั้งแชมพูและครีมอาบน้ำ บัวชมพูสูดดมกลิ่นต่างๆ ตามลม กางเกงนอนตัวหลวมถูกสวมแทนผ้าขนหนูรางสะอาดหอมกรุ่นกับอกแน่นๆ ก็ขึ้นมานอนเคียงข้าง บัวชมพูเขินเมื่ออีกคนดึงตัวมากอด ดิ้นออกจากอ้อมแขนถ้าเป็คนคงหน้าแดงแจ๋
"ปล่อย"พีทขมวดคิ้ว
"ฉันหูฝาดใช่ไหม"บัวชมพูยกมือปิดปาก (ขาหน้า)
เดินลงจากที่นอนกว้าง
"มานี่ จะหนีไปไหน"คว้าตัวไว้
"แม๊ว"ใโวยวาย
"เล่นตัว"ปล่อยบัวชมพูเดินหลบไปพีทนอนเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจบัวชมพูอีกต่อไป แต่อากาศมันหนาว สุดท้ายแล้วก็ต้องปีนขึ้นไปนอนบนที่นอนอยู่ดี นอนขดบนที่นอนใกล้ๆ กับพีทแต่ไม่กล้าให้โดนตัว สยิวววว
นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน บัวชมพูพลิกตัวช้าๆ มือบางพาดไปบนลำตัวเปลือยเปล่า ร่างกายอุ่นๆ มีเนื้อมีหนังเผลอลูบไล้ ร่างใหญ่หันมากอดบัวชมพูไว้หลวมๆ แต่ยังหลับสนิท
"เฮ้ย"ชันกายลึกขึ้นนั่งร่างมนุษย์กลับมาแล้วเขยิบออกห่างคนตัวใหญ่ ร่างเปลือยล่อนจ้อนของตัวเองขาวโพลนอยู่บนที่นอน วิ่งไปหลบที่ผ้าม่านผืนยาวตรงหน้าต่าง ใจเต้นตึกตัก เปลือยอย่างนี้มาอยู่ในห้องผู้ชายอย่างนี้ ร้อยทั้งร้อย ไม่รอด ตั้งสตินิ่งคิดจะทำอย่างไรดีกลับบ้านหรือจะปลุกเขาขึ้นมาบอกเล่าเื่ราวทั้งหมดว่าตัวเองเป็แมวชื่ออึนแต่เขาจะเชื่อไหม
"เหมียว"เสียงแมวหันซ้ายหันขวาอึนยังอยู่ตรงนั้น แล้วบัวชมพูมามาอย่างไร อึนเข้ามาคลอเคลีย บัวชมพูย่อตัวลงอุ้มอึนไว้ในอ้อมแขน
"โถ คงใเหมือนกันกับฉันสิท่า ไม่เป็ไรนะฉันรับรองจะหาทางแก้ไขเื่ทั้งหมด"หรือว่ามันแก้ไขไปแล้ว อึนเลียหน้าบัวชมพูอย่างเอาใจ คนร่างใหญ่ยังหลับไม่รู้เื่ ย่องไปเปิดตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ด้วยรีโมต แสงไฟในตู้สว่างพรึบ บัวชมพูใลืมคิดไปเสียสนิทว่าไฟในตู้ต้องเปิด ถอยหลังสะดุดเอากับร่างของอึน พรึบพริบตาเดียว บัวชมพูเข้าไปอยู่ในร่างของอึนอีกแล้ว คนหล่อตื่นเพราะแสงสว่างงัวเงีย มองมาที่ตู้ใหญ่
"ใคร"
"เหมียว"บัวชมพูตอบทันควัน
"แกเปิดตู้ได้ด้วยหรืออึน"ลุกจากที่นอนมาปิดตู้อุ้มบัวชมพูขึ้นไปบนที่นอนด้วย
"อย่าดื้อมานอนต่อได้แล้ว"กดหัวให้ซุกกับอกกว้าง
บัวชมพูงงงันทำไมถึงกลายเป็อึนอีกแล้ว
อย่างนี้ แล้วร่างของบัวชมพูอยู่ไหนแต่ทำไมรู้สึกถึงกายหยาบของตัวเองััได้แม้กระทั่งเปิดตู้ยังทำได้หากเป็ิญญา จะเปิดตู้ได้อย่างนั้นหรือ แล้วจะทำอย่างไรถึงจะรู้ว่าร่างของบัวชมพูอยู่ที่ไหน จะเป็ไปได้ไหมว่าิญญาของอึนเองก็อยู่ในร่างของบัวชมพู แล้วทำไมถึงอยู่ๆ ก็กลับเป็คนอยู่ๆ ก็กลายเป็อึน อะไรคือปัจจัยทำให้กลายร่าง ต้องกลับไปที่บ้านจะได้ไขข้อข้องใจทั้งหมด แล้วจะไปอย่างไร
พรุ่งนี้เช้าต้องหาทางออกจากห้องนี้แล้วก็หาทางกลับบ้านหรือคอนโดห้องเล็กของบัวชมพูให้ได้
เช้าที่อบอุ่นขดตัวในอ้อมกอดของคนหล่อตื่นมาใบหน้าหล่อก็ยังอยู่ตรงนั้น เปิดปากหาวกว้างเฮ้อหากว่าบัวชมพูกลายเป็คนเขาจะกอดแบบนี้ไหมนะ คิดเล่นๆ หรือว่าจะผลักออกห่างก็เขามีอคนรักอยู่แล้วนี่ จะสนผู้หญิงอื่นทำไมก็ในเมื่อคนรักของเขาสวยสะพรั่งออกอย่างนั้น พีทลืมตามองอึนที่นอนอืดอยู่ในอ้อมแขนเขา
"คิดถึงลิตาจังอึน หากลิตายังอยู่คงไม่ปล่อยให้เราทั้งคู่นอนไม่ห่มผ้าตากแอร์อย่างนี้แน่"ถอนหายใจยาว
"แต่ก็นะใครก็หาว่าฉัน ลืมยากจะลืมได้อย่างไรก็ลิตาเป็คนดีขนาดนั้นน่ารกขนาดนั้น"บัวชมพูยกมือขึ้นปิดปากเขาไม่อยากฟัง อาราย นี่บัวชมพูเป็อะไรไม่อยากให้เขาพูดถึงผู้หญิงคนอื่น
24K
