ไม่มียังไม่ได้คิด

เคนรู้สึกได้ถึงแรงลมที่ปะทะเข้าที่ใบหน้า แตกต่างจากลินลี่ที่ได้รับการปกป้องอย่างดีโดยผู้กล้า หลังจากตรงมาทางที่เคนพูดถึงแค่ไม่ถึงสองนาทีก็มาถึง เขตที่มีค่ายทหารค่อนข้างใหญ่ตั่งอยู่ 

"นำทาง"

ตุบ

ผู้กล้าปล่อยเคนลงและพูดขึ้น เคนจะไม่พอใจแต่ก็ยังนำทางอย่างว่าง่าย ระหว่างทาง ลินลี่ยังคงร่าเริงและมองนู้นมองนี้ อย่างสงสัยและอยากรู้ และถามผู้กล้าทุกครั้งที่เดินผ่านสิ่งที่แปลกตา

"พี่ชาย นั้นคืออะไรหรอค่ะ"

"ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเรียกว่าอะไร แต่ข้าเรียกพวกมันว่า อสูรเหล็ก พวกมันยิงระเบิดออกมาได้ และทำจากเหล็กที่แข็งและสามารถเคลื่อนที่ช้า แต่ไปได้หลายพื้นที่"

ผู้กล้าอธิบายตามความเข้าใจที่ผู้กล้าเข้าใจ 

'อสูรเหล็ก? ฮ่าๆคิดได้ไง'เคนคิดพลางหัวเราะในใจกับความไม่รู้ของผู้กล้า

"พวกเราเรียกว่ารถถัง พวกมันไม่มีชีวิตแต่ คือเครื่องจักรกล ไว้ใช้สำหรับการกวาดล้าง รถถังพวกนี้ต่างจากรถถังที่ไปบุก เกาะคุณแน่นอนเพราะ พวกมันแข็งแรงกว่าดีกว่า และทำมาจากวัสดุที่ดีกว่าคงจะดีถ้า คุณไม่ได้เป็นเป้าหมายของมัน"

ฟุบ

ตูม

เสียงรถถังแยกออกจากกันดังขึ้น

"งั้นหรอข้าว่ามันก็ไม่ได้ต่าง กับที่มาเกาะข้าเท่าไหร่นะ"

อึก..

หลังจากนั้นตลอดทางเคนไม่กล้าพูดอะไรที่เสีย มารยาทอีกเลย

.

.

.

.

.

หลังจากเดินผ่าน พวกนายทหาร และอาวุธมากมาย เคนก็นำผู้กล้ามาถึง เต็นท์ ของผู้นำ หลังจากผู้นำเห็นเคนก็พูดขึ้น

"โอ้วดีจังนะเคน ที่ไม่ต้องใช้แผนสอง ดีที่แผนการชักชวนสำเร็จ"

"คือผมว่า-"

"หรอแผนสองคืออะไร คิดจะจับลินลี่มาเป็นตัวประกันและบังคับข้าสินะ"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรสุดๆ พร้อมกับอากาศรอบด้านเริ่มเย็นลงอย่างต่อเนื่อง แต่เหมือนกับผู้คุณผู้นำไม่สนใจ

"ถูกแล้วครับ คุณนี้ฉลาดนะครับตอบรับคำเชิญ"

"หืม...งั้นหรอ"

ฟุบ

ผู้กล้าหายไปและมาโผล่ข้างหน้าผู้นำของการบุกครั้งนี้

"งั้นก็ขอเตือนไว้ตรงนี้เลยละกัน ถ้ายังไม่อยากตายยกค่าย ต่อจากนี้ ระ-วัง-คำ-พูด ด้วย"

แต่ผู้นำดูเหมือนจะไม่สนใจคำเตือน มีแค่เคนที่กำลังหน้าซีด ยืนอยู่ห่างๆ

"คุณอาจไม่รู้ แต่นี้คุณกำลังยืนอยู่ในดงคนที่พร้อมที่จะตายเพื่อ ปกป้องโลก ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะคิดยังไง"

"หรอ...ลินลี่งั้นเรากลับกันเถอะ พี่หมดความสนใจกับที่นี้แล้ว"

"ค่ะ"

ทางเคนหน้าเริ่มเปลี่ยนสี

"คุณคิดจะเดินกลับไปง่ายๆงั้นหรอ คุณผู้กวาดล้าง"

แก๊ก

มีเสียงนึงดังขึ้นมาพร้อมกัน เสียงนั้นเป็นเสียงของอาวุธปืนที่กำลังเล็งมาที่ผู้กล้า คนที่กำลังเล็งมา มีทั้งหมด 27 คน กำลังหันกระบอกปืนมาที่ผู้กล้า แต่ผู้กล้ากับลินลี่กลับไม่สนใจสักนิด

"งั้นหรองั้นแย่หน่อยนะ "

ปัง ปัง ปัง

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก

อ๊ากกกกก

เสียงปืนดังขึ้น แต่คนที่ถูกยิงกลับไม่ใช่ผู้กล้า หรือลินลี่แต่กับเป็นคนที่ยิงเอง ที่บาดเจ็บกันทั่วหน้า แต่ไม่ถึงตาย

"หืม...ข้าเตือนแล้วนะ หลังจากนี้ข้าจะล้างบางพวกเจ้าเลยดีไหมนะ ในเมื่อไม่มีความเคารพกับคนที่ ไปขอความช่วยเหลือขนาดนี้"

ผู้กล้ายังคงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรพร้อมแรงกดดัน ที่แผ่ขยายออกจนไม่มีใครที่หายใจได้แบบสบายๆ ส่วนลินลี่นั้น ยังอยู่ข้างๆผู้กล้าแม้จะสั่นอยู่บ้าง แต่ก็พยายามที่จะ นิ่งให้ได้มากที่สุด

อึก..

"แก..."

ผู้นำการบุกพยายามพูดขึ้นด้วยความยากลำบาก

"เอาตรงๆ ข้าไม่เคยเกี่ยงอยู่แล้ว ถ้าขอให้ข้าช่วยละก็นะ"

ที่ผู้กล้าพูดขึ้นทำให้ทางผู้นำใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

"งั้นก็.."

"แต่พวกแกมันเห็นแก่ตัว.....ไม่รู้จักมารยาท ไม่สนหัวใคร คิดว่าแผนร้ายกับข้า นี้แกคิดจะให้ข้า ช่วยคนอย่างพวกแกจริงๆ หรอ หรือยังไง?"

ผู้กล้าถามขึ้นด้วยความโมโห

"ถ้าขอร้องตามารยาทคิดว่าข้าจะเล่นตัวรึไง ข้ามั่นใจว่าข้าพูดชัดเจนไปแล้ว ในข้อตกลงตอนเข้าองค์กรว่าสามารถ ขอความช่วยเหลือจากข้าได้ ถ้ามันจำเป็นข้าจะรับมันโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่พวกเจ้านี้มัน ทะนงตน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ข้ายืนอยู่กับเด็ก ยังกล้าหันอาวุธใส่ หึ นี้หรือคนที่จะช่วยโลก"

"เจ้าชื่ออะไร ยศอะไร"

" พัน...โท....คิม"

จิ

ผู้กล้าจิปากแล้วดึงแรงกดดันที่แผ่ออกไปกลับมา ทำให้ทุกคนหายใจได้สะดวกอีกครั้งนึงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและโทรหา ผู้นำองค์กรSCP

"สวัสดีครับคุณผู้กล้ามีอะไรงั้นหรอครับ"

"ปลดพันโท คิมออกจากการเป็นผู้นำ การกวาดล้างมิติมอนในครั้งนี้ ซะ"

ทุกคนมองผู้กล้าอย่าง งงงวย

"ทำไมครับ ขอทราบเหตุผลได้ไหม"

"ได้...ไม่รู้จักการเจรจา หรือการขอความช่วยเหลือ ทำอะไรไม่ไว้หน้าแม้แต่คนที่ ตัวเองมาขอความช่วยเหลือ ถ้าจะให้พูดตรงๆแบกไม่ไว้หน้าเลยก็ ถ้าเจ้าไม่ปลดมันข้าจะล้างบางมันทั้งหน่วยนี้ละ"

คำพูดนี้ทำให้เคนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"เอ่อ....ครับคุณผู้กล้าเปิดลำโพงเป็นไหมครับช่วยเปิดทีครับ"

"เปิดแล้ว"

ผู้กล้าพูดพลางกดเปิดลำโพง

"พันโทคิม ฉันในถานะที่เป็นผู้นำองค์กร SCP ขอปลดนายออกจากการเป็นผู้นำ การกวาดล้างครั้งนี้ นายจะถูกทำโทษโดย ถูกพักงานไว้เป็นเวลา หนึ่งเดือน"

ทุกคนในที่นั้นฟังแล้วถึงกับอึ้งไม่ว่าใครคงคิดไม่ถึงว่าแค่ผู้กล้าพูด ไม่กี่คำก็ทำให้ผู้นำองค์กร พักงาน พันโทคิมทันที หลายๆคนในที่นั้นสูดอากาศที่เยือกเย็นเข้าไปเต็มปอด 

อึก

"ทำไมละครับ ผมไม่เข้าใจ" พันโทคิดพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"แกยังไม่รู้อีกหรอว่า ทำเรื่องร้ายแรงแค่ไหนลงไป คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกแก คือคนที่ชนะสงคราม โลกครั้งที่ 3 ด้วยตัวคนเดียว และพึ่งทำการกวาดล้าง พวก T-  ที่พวกเรากักกันไว้

ไปถึง 3หมายเลข ถ้าเขาต้องการ กองทัพแค่ ครึ่งหมื่นนั้น เขาไม่ต้องสนใจด้วยซ้ำ เด็กที่อยู่กับเขา คือ T-1600 แกพอจะเข้าใจตัวตนของเข้าขึ้นมาบางไหมละ "

อึก..

เสียงกลืนน้ำลายดังไปทั่วเต็นท์ เนื่องจาก ไม่มีใครในที่นี้รู้ถึงข่าวนี้ เพราะมันพึ่งจบไปเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนและพวกเขาไม่มีเวลาสนใจข่าวภายนอกเนื่องจาก ต้องหาวิธีปิดมิติมอน ตรงหน้านี้ ที่เขารู้ถึงการมีอยู่ของผู้กล้า เพราะ กำลังมองหาตัวช่วยอยู่ และได้ยินข่าวของผู้กวาดล้างคนแรก ที่ผู้นำองค์กรเลือกมา แค่นั้นเอง

ทุกคนมองไปที่ผู้กล้าสลับกับเด็กน้อยที่อยู่ที่พื้น ทหารที่ยิงปืนใส่ผู้กล้าลืมความเจ็บปวดจากการถูกยิงและหนีไปด้วยความกลัว ไม่มีใครกล้ามองตาผู้กล้าอีก

"คุณผู้กล้าครับขออภัย เรื่องมารยาทแทนพวกเขาด้วยครับผม พวกเขาแค่เครียดกับงาน อย่าถือส่าเลยครับ"

ทุกคนยิ่งตกใจเพราะผู้นำองค์กรยังต้องพูดอย่างสุภาพกับผู้กล้าเลยแล้วพวกเขามันตัวอะไรกันละ

"อืม"

แค่คำๆเดียว เหมือนกับยกภูเขาออกจากอกทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

"คุณผู้กล้าครับไม่ทราบว่า คุณจะช่วยจัดการกับปัญหาที่เราเจออยู่ตอนนี้ได้หรือป่าวครับ"

"ได้"

หลังจากพูดจบผู้กล้าก็ส่งมือถือให้กับลินลี่ และหายไป

"ขอบคุณครับคุณผู้กล้า"

"พี่ชายไม่อยู่แล้วละ"

ลินลี่ตอบไปแบบ สดใส

"โอ้งั้นหรอ งั้นนี้คือหนูน้อยลินลี่ใช่ไหม"

"ค่า ลินลี่เองค่า"

.

.

.

.

หลังจากนั้นประมาณ 15นาที ผู้กล้าก็กลับมา และขอโทรศัพท์จากลินลี่

"เสร็จแล้ว "

"โอ้ไวมากเลยครับ ขอบคุณครับคุณช่วยโลกเราไว้"

"ไม่จำเป็น ลินลี่แค่อยากไปสวนสนุกเดือนหน้า "

"ครับผม เดี๋ยวจะจัดหา ตั๋วให้นะครับวันที่เท่าไหร่ครับ"

"23 เดือนหน้า"

"ได้ครับ ครับ"

"แค่นี้หละ"

"ครับ"

ผู้กล้าวางสาย และเดินจูงมือลินลี่แล้วจากไป

ปกติมิติจะปิดเองหลังจากผ่านไป 1 วัน ระหว่างนั้น จะสามารถเข้าไป เช็คและเก็บกู้ได้ พวกทหารจึงตั่งใจจะทำตามปกติโดยมีเคนขึ้นเป็นผู้นำชั่วคราว

แต่หลังจากเคนเข้าไปในมิติต้องตกตะลึ้งเนื้องจากภาพข้างหน้าของเขา คงเรียกได้ว่าทะเลเลือด มีแต่เลือดและศพของมอนสเตอร์เต็มไปหมด ที่นี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจนขมคอ มีทั้งเครื่องใน และแขนขาขาดกระจุย เต็มไปหมด และที่สำคัญไม่มีสิ่งมีชีวิตตัวไหนในมิตินี้รอดอยู่เลย 

อึก...

'ไม่อยากเชื่อ ถ้าเขาต้องการเขาสามารถทำให้โลกล่มสลายยังได้เลยนี้ เขาแกร่งเกินไปจริงๆ'

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________