ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        พอเห็นความลังเลในดวงตาของเสียนกุ้ยเฟยไป๋เซียงจู๋ยิ่งแน่ใจว่าเสียนกุ้ยเฟยเชื่อตนพอสมควร นางคลี่ยิ้มบางออกมา “ถ้าพระสนมไม่เชื่อคำพูดของหม่อมฉันเชิญกรมอาญามาสอบสวนได้เลยเพคะ หม่อมฉันไม่คัดค้าน!”

        ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วนางก็จะกดดันพระสนมให้พระนางรีบล้มเลิกโดยเร็ว คนหนึ่งคือองค์หญิงอีกคนหนึ่งคือหลานสาวของตน ดูสิว่าจะเลือกอย่างไร

        เสียนกุ้ยเฟยตาวาวในเนตรหงส์ดวงงามคู่นั้นสะท้อนภาพร่างผอมบางเปื้อนโลหิตของไป๋เซียงจู๋ทั้งที่ดูอ่อนแอเหลือแสน แต่กลับเปี่ยมด้วยพลังแห่งความแข็งแกร่งเด็กคนนี้มีหลักฐานหนาแน่นหรือว่ากำลังอวดกล้ากันแน่ ในตอนนี้แม้แต่ตัวเสียนกุ้ยเฟยเองก็ไม่แน่ใจ

        ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ชี้ชัดไปที่มู่จื่อรั่วชื่อเสียงของหยวนจิ่นจะพินาศหรือไม่นั้นไม่อยู่ในขอบเขตการไตร่ตรองของนางแต่หากมู่จื่อรั่วเป็นดังคำพูดของไป๋เซียงจู๋จริงว่าที่ลูกสะใภ้ตนคนนี้ก็เก็บไว้ไม่ได้แล้ว อีกอย่างต่อจากนี้ไปนางจะ...

        ถ้ากรมอาญาส่งคนมาตรวจสอบและพิสูจน์ได้ว่าไป๋เซียงจู๋ใส่ร้ายคนอื่นก็แล้วไปถ้าไม่เป็นเช่นนั้น หลังจากนี้ทุกคนจะมองมู่จื่อรั่วอย่างไร

        ภายใต้แขนเสื้อกว้างของเสียนกุ้ยเฟยเจ้าตัวเริ่มกำหมัดเบาๆ

        ไป๋เซียงจู๋กำลังเดิมพันเดิมพันว่าเสียนกุ้ยเฟยใจเด็ดพอจะทำแบบนี้หรือไม่ยอมเสี่ยงให้ชื่อเสียงของมู่จื่อรั่วย่อยยับ ดับอนาคตนางสิ้น เพื่อตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน! หากแพ้นับจากนี้ไป๋เซียงจู๋จะไม่เหลืออะไรทั้งนั้น! หากชนะในภายภาคหน้าจะไม่มีใครกล้าหมิ่นนามของนางแม้แต่นิดเดียวโดยแท้จริง!

        ส่วนเสียนกุ้ยเฟยก็กำลังคอยเหมือนกันคอยให้ไป๋เซียงจู๋เผยจุดอ่อน!

        แต่นางดันไม่เป็นไปตามประสงค์ตนไป๋เซียงจู๋ช้อนตาขึ้นมองตรงไปยังเสียนกุ้ยเฟย ทว่าอยู่ในอิริยาบถย่อเข่าน้อยๆเรียกร้องเสียงดังฟังชัดอีกครั้ง “หม่อมฉันขอวอนพระสนมเรียกกรมอาญามาตรวจสอบข้อเท็จจริงคืนความยุติธรรมให้แก่หม่อมฉันด้วยเพคะ!”  

        คำร้องนี้ไม่ต่างอะไรจากการบีบคั้นเสียนกุ้ยเฟยให้ตัดสินใจทันทีเสียนกุ้ยเฟยเคยถูกลบหลู่เช่นนี้เสียที่ไหนกระทั่งฮองเฮาที่ปะทะกับนางอย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่เคยผยองซึ่งหน้าขนาดนี้!

        แววตาของเสียนกุ้ยเฟยเปรียบดังงูพิษเลื้อยอยู่บนตัวนางแผ่จิตสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบัง!

        ถึงกระนั้นไป๋เซียงจู๋กลับไม่มีความคิดที่จะถอยแม้แต่นิดเดียวพระสนมกุ้ยเฟยแล้วอย่างไร บัดนี้นางจะบีบคั้นอีกฝ่ายให้ได้ความชิงชังในดวงตาของเสียนกุ้ยเฟยทำให้ทุกคนใจสั่นหวั่นกลัว

        ทว่าคนเช่นไป๋เซียงจู๋เป็นใครนางไม่กลัวเลยสักนิด และไม่คิดถอยหลังกลับด้วย แรงแค้นในใจนางมันเหลือคณานับจริงๆเกิดใหม่ครานี้ เป้าหมายของไป๋เซียงจู๋ไม่เคยเป็นการรักษาเนื้อรักษาตัวแต่เป็นการล้างแค้นล้างแค้นอย่างสาสม ทวงหนี้แค้นคืนจากคนที่เหยียดหยามนาง หลอกลวงนางใส่ร้ายป้ายสีนางในอดีตเรียงตัว!

        เช่นนั้นแล้วนางจะกลัวตายหรือ เหลวไหลสิ้นดี!

        ขณะกำลังอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        “พระสนมกุ้ยเฟยเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ตัดสินให้แม่นางคนนี้อย่างเป็นธรรมเถิด”

        จู่ๆสุ้มเสียงรื่นหูก็ดังขึ้นทำลายความอึดอัด เฟิ่งเจาเกอนั่นเอง

        ไป๋เซียงจู๋กระตุกยิ้มฉลาดไม่ใช่ย่อย โอกาสข่มอันดีเช่นนี้เฟิ่งเจาเกอจะยอมปล่อยเสียนกุ้ยเฟยไปได้อย่างไรมิหนำซ้ำตอนนี้เขายังอยู่ในฐานะโอรสบุญธรรมของฮองเฮาเสียด้วย

        “นี่องค์รัชทายาททรงหมายความว่าอะไรเพคะ” สีหน้าของเสียนกุ้ยเฟยดูแย่ยิ่งกว่าเดิม นางหรี่ตาลง ขบคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและกล่าวด้วยเสียงที่เรียบเฉย “เรื่องนี้เกิดขึ้นในงานเลี้ยงชมดอกไม้ของหม่อมฉันหลังหม่อมฉันสอบสวนเสร็จเรียบร้อย ขอให้ฝ่าบาทส่งนางไปตำหนักเฟิ่งอี๋ทันทีด้วยเพคะ”

        “ขอเพียงมีตาเห็นล้วนมองเรื่องนี้ออกกันทั้งนั้นไยพระสนมกุ้ยเฟยต้องกัดไม่ปล่อยเล่า เมื่อถึงเวลาความจริงกระจ่างผู้ที่เสียเกียรติจะมีแต่ตัวท่านเอง อีกอย่างบาดแผลคุณหนูไป๋นี่สาหัสทีเดียวแม้นางเป็นแค่ลูกหลานพ่อค้าวาณิชก็เจ็บตัวในงานชมดอกไม้ของท่านมิหนำซ้ำคนกระทำคือหลานสาวของพระสนม...”

        เฟิ่งเจาเกอไม่อะลุ้มอล่วยน้ำเสียงยังคงไม่ยินดียินร้าย ทว่าให้ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นด้วยพลังอำนาจ

        เสียนกุ้ยเฟยขึงตาจ้องอย่างดุดันกำมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ นางกำนัลที่ยืนคอยรับใช้ข้างกายนางตื่นตระหนกจนเหงื่อกาฬแตกพลั่กขาสั่นงันงก แทบเสียกิริยาเพราะความกลัว

        รอยยิ้มบนใบหน้าเสียนกุ้ยเฟยเริ่มจางหายไป “องค์รัชทายาททำเช่นนี้คงไม่เหมาะกระมังเพคะมู่จื่อรั่วเป็นหลานสาวของหม่อมฉันได้รับบาดเจ็บในขณะงานเลี้ยงชมดอกไม้ของหม่อมฉัน หม่อมฉันต้องมีคำอธิบายให้เหิงชินอ๋องบ้างนะเพคะ”

        “เดิมทีเรื่องนี้มู่จื่อรั่วเป็นฝ่ายผิดตั้งแต่เริ่มไป๋ฉางอวิ๋นกลับมาเมื่อไรเกรงว่าคงต้องขอให้เหิงชินอ๋องอธิบาย” เฟิ่งเจาเกอเผยยิ้มบางถ้อยความไม่กี่คำของเขาได้ทำลายชื่อเสียงมู่จื่อรั่วสิ้นแล้ว

        ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจิตใจโหดเหี้ยม เนื้อในนางแตกต่างจากรูปลักษณ์ภายนอกโดยสิ้นเชิง

        ความมืดมนคืบคลานเข้าสู่นัยน์ตาของเสียนกุ้ยเฟยมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อพลันกระชับแน่นเกือบเผยสีหน้าถมึงทึงบึ้งตึงมันเสียตรงนี้ วาจาเฟิ่งเจาเกอมีนัยอื่นแฝงและมันแทงใจเสียนกุ้ยเฟยอย่างเต็มเปา วังหลังคือที่ของโฉมสะคราญสามพันนาง [1] มาตั้งแต่โบราณกาลมีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่ได้รับการยกย่อง ทั้งยังเป็นเจ้าแห่งวังหลังเฟิ่งเจาเกอพูดอย่างไรก็แปลว่าฮองเฮาพูดอย่างนั้นแน่นอนว่าไม่มีเหตุผลสำหรับการหมิ่นพระเกียรติฮองเฮา

        ยิ่งไปกว่านั้นเห็นได้ชัดว่าเฟิ่งเจาเกอในตอนนี้ต้องการช่วยไป๋เซียงจู๋

        เสียนกุ้ยเฟยแทบอดรนทนไม่ไหวสุดท้ายต้องฝืนกลืนความโกรธเคืองกลับลงท้องไปอีกอยู่ดีนางตอบกลับพร้อมเสียงหัวเราะอันเยือกเย็น “ในเมื่อองค์รัชทายาททรงรับสั่งขนาดนี้แล้วหม่อมฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่น้อมรับปฏิบัติตาม นางกำนัลพาคุณหนูใหญ่ไป๋ไปส่งที่ตำหนักเฟิ่งอี๋ ‘อย่างระมัดระวัง’ ! แม่เฒ่าหลิน พาข้ากลับตำหนัก!”

        แม่เฒ่า ขันทีและนางกำนัลที่อยู่ด้านหลังเสียนกุ้ยเฟยรีบตามพระนางกลับตำหนักอวี้คุนทันทีส่วนเยียนหยวนจิ่นก็ตามไปในสภาพซวนเซ

        หลังจากนั้นไม่นานภายในอุทยานเหลือกันเพียงไม่กี่คนองค์ชายห้าเหยียนอี้หรานค้อนไป๋เซียงจู๋อย่างมุ่งร้าย ต่อว่าด้วยความไม่พอใจ “ถือว่าเจ้าโชคดีก็แล้วกันอย่าให้ข้าจับเจ้าได้เป็นหนที่สองเชียวนะ คราวหน้าคราวหลังไม่มีโอกาสดีๆ แบบนี้แน่”

        ไป๋เซียงจู๋หันไปกล่าวชัดถ้อยชัดคำ “ด้วยพระกรุณาอันยิ่งใหญ่จากฮ่องเต้เผื่อแผ่ไพร่ฟ้าทั้งปวง หม่อมฉันย่อมโชคดีเป็นธรรมดา องค์ชายห้าว่าใช่หรือไม่เพคะ”

        “เจ้า!” เหยียนอี้หรานโมโหจนพูดไม่ออก วาจาของไป๋เซียงจู๋ผู้นี้ฟังดูมีหลักการเสียจนทำเอาเขาไม่เหลือช่องว่างให้โต้แย้งพลันพรวดพราดจากไปพร้อมความโกรธ พามู่จื่อรั่วกลับจวนเหิงชินอ๋องด้วยตนเอง

        เมื่อเหยียนอี้หรานไปแล้วไป๋เซียงจู๋ก็คลายความระมัดระวังตัวทันที สีหน้าของนางขาวซีด นางคลำหาเข็มเงินที่ข้อมือเพื่อจะดึงมันออกเลือดไหลเยอะเหลือเกิน ถ้ายังไม่รีบหยุดคงไม่ดีแน่ อีกอย่างเลือดของนางก็มีค่ามากคุณสมบัติต้านทานสารพัดพิษ จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เป็นอันขาดทว่าร่างกายนี้ดันอ่อนแอตั้งแต่วัยเด็ก หลังจากผ่านความวุ่นวายทั้งหมดมา ขาของนางเริ่มปวกเปียกอยากจะไปช่วยพยุงตู้เจวียนก็ไร้เรี่ยวแรง โงนเงนโคลงเคลงจนเกือบล้มโชคดีที่ขันทีประจำตำหนักเฟิ่งอี๋รับไว้ได้ทัน “คุณหนูไป๋ ไม่เป็นไรใช่ไหม”

        “ถอยข้าจัดการเอง!” พอเฟิ่งเจาเกอเห็นดังนั้นใบหน้าหล่อเหลาออกอาการกังวล รีรอไม่ไหวจนต้องถลาเข้าไปรับตัวไป๋เซียงจู๋ต่อมาจากขันทีคว้าเอวอุ้มนางขึ้นโดยไม่ฟังเสียงทัดทานไม่รู้ตัวเลยว่าลนลานแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

        “ท่านทำอะไร ปล่อยข้า!” ไป๋เซียงจู๋ขึงตาใส่คนคนนี้แค่อยู่ชมเรื่องราววุ่นวายมิใช่หรือ

        “เก็บแรงไว้บ้างเถิดอย่าเป็นลมคาอกข้าแล้วกัน” เฟิ่งเจาเกอมองไป๋เซียงจู๋ที่ดูอ่อนแรงยิ่งกว่าเดิมคิ้วกระบี่ผูกเข้าด้วยกัน

        ที่ด้านหลังของพวกเขาเหยียนอี้เลี่ยมองไป๋เซียงจู๋ในอ้อมแขนเฟิ่งเจาเกอ ผมยาวสลวยระพื้นดิน ดวงหน้านวลลออขาวซีดเป็นกระดาษเพราะเสียเลือดมากเขาดูไม่สบอารมณ์ แววตาเยือกเย็น

        “ได้ยินคนเขาร่ำลือกันว่าองค์รัชทายาทไม่สนใจสตรีเย็นชาไร้หัวใจ” องค์ชายเจ็ดเหยียนอี้เฉินเดินมาอยู่ด้านหลังเหยียนอี้เลี่ยรำพึงรำพันลอยๆ

        แววตาของเหยียนอี้เลี่ยยิ่งดูดุดันเข้าไปใหญ่ทว่าเขาแค่แสยะยิ้มตอบเท่านั้น “น้องเจ็ดก็ชอบข่าวโคมลอยพวกนั้นด้วยหรือ”

        “แค่ได้ยินผ่านหูมาบ้างน่ะ” องค์ชายเจ็ดเหยียนอี้เฉินหัวเราะน้อยๆ และไม่ต่อความอะไรอีก

เชิงอรรถ

[1]后宫佳丽三千 วังหลังคือที่ของโฉมสะคราญสามพันนางหมายถึง ในวังหลังของฮ่องเต้เต็มไปด้วยหญิงงามจำนวนมาก