นางจางลืมตาขึ้นมาบนเตียงด้วยความสับสนนางเห็นมารดากำลังจัดข้าวของในห้องนางอยู่ และเหลือบเห็นมารดาแอบใส่ตำราเล่มหนึ่งในกล่องเครื่องประดับ‘เป็ชุนกงถูเล่มนั้น’
'นี่ข้าฝันกลางวันหรือนี่' นางจางเผลอหลับบนเตียงตอนที่กำลังคุยกับมารดาเื่พิธีปักปิ่นและงานเลี้ยงหาคู่ของนางนางแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าความฝันจะยาวนานและเหมือนจริงได้ขนาดนี้
"นี่กลิ่นอะไร กลิ่นนี่มัน .. ฟางเอ๋อ เ้าฝันหรือเปล่า " นางหลี่ผู้เป็มารดามองมาทางนางด้วยท่าทางกังวล มือไม้สั่นเทาจนสังเกตได้
"ท่านแม่ ท่านรู้ได้ยังไงกัน ข้าฝันว่าข้าแต่งงานมายาวนานถึง 15 ปีก่อนที่ข้าจะตื่น มันเหมือนจริงมากเลย" นางจางลุกขึ้นจากเตียงกิริยาดูแช่มช้อยผิดจากเดิม นางหลี่เห็นแล้วยิ่งใจเสียมากขึ้น
"เ้า...เ้าตายในฝันหรือไม่" เสียงนางหลี่และริมฝีปากสั่นเทาสีหน้าแตกตื่น
"ท่านแม่ ท่านมีนิมิตหรือเปล่าทำไมท่านรู้เื่ฝันของข้าดียิ่งกว่าตัวข้าอีก" นางยิ้มขันให้มารดาด้วยรอยยิ้มเหมือนสตรีที่ผ่านโลกมาหลายปีไม่บริสุทธิ์เหมือนที่เคยเป็ ไม่เหมือนสตรีที่มีอายุใกล้ครบ 15 ปีในวันพรุ่งนี้อีกต่อไป
"ข้าไม่มี เป็เ้านั่นแหละที่มี..เ้ารีบเล่ามาให้แม่ฟังอย่างละเอียดทุกเื่เดี๋ยวนี้เลยนะ"
"ท่านแม่ ท่านมีอารมณ์มาล้อข้าอีกนะคะ ข้าไม่เล่นกับท่านละข้าไปเตรียมอาหารก่อน"
"ฟางเอ๋อ ฟังแม่ก่อน เื่นี้สำคัญมากนะ" นางหลี่เริ่มเล่าย้อนถึงเื่นิมิตในวัยเด็กของนางจาง
นางจางได้ลืมเื่ราวในวัยเด็กไปหมดสิ้นจริง ๆ แล้วตอนอายุ 5 ขวบ นางจางเคยเล่าให้นางหลี่ฟังว่านางฝันเห็นคนมาขอดื่มน้ำที่บ้านแล้วมาขโมยตัวนางไปขาย นางเสียชีวิตขณะถูกพาตัวไป ตอนแรกนางหลี่ไม่เชื่อ แต่พอนางจางเล่าจบก็มีสตรีนางหนึ่งมาขอน้ำดื่มที่บ้านจริงๆนางหลี่เริ่มลังเล จึงแอบทำเป็เข้าไปเอาน้ำจากในบ้านมาให้แต่แท้จริงนางหลี่แอบดูอยู่ในบ้าน จริงดังบุตรสาวนางพูด สตรีนางนั้นอุ้มบุตรสาวตัวน้อยของนางตั้งท่าจะพาหนีไปนางหลี่รีบออกมาพร้อมไม้ท่อนหนึ่ง นางตีสตรีใจร้ายนางนั้นไปได้หลายทีจนนางวิ่งหนีหายไปและเหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นอีกสองครั้งทำให้นางเชื่อในเื่นิมิตของบุตรสาว
"ท่านแม่ ข้าก็เคยฝันร้ายหลายครั้ง ทำไมท่านแม่ไม่บอกว่าเป็นิมิตล่ะ"
"เด็กโง่ ถ้าเป็นิมิต รอบกายเ้าจะมีกลิ่นหอมแปลก ๆ เหมือนไม้เครื่องเทศแต่เ้าไม่ได้กลิ่นหรอกต้องให้คนอื่นดม แม่จำกลิ่นนี้ได้ตอนนี้มันก็มีกลิ่นแบบนั้น"
"ท่านแม่ อย่าพูดให้ข้าใจเสียนะคะท่านจะบอกว่าข้าต้องแต่งงานกับพี่หม่าต้านเหรอ เอายังงี้ถ้าพรุ่งนี้พี่หม่าต้านแบกหมีตัวใหญ่มา ข้าก็จะเชื่อ"
"เ้าแต่งกับหม่าต้านเหรอ ไม่สิ เ้าเป็อะไรตาย รีบบอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ"
นางจางเริ่มคิดคำตอบที่จะตอบมารดานางไม่อยากโกหกเพราะมันผิดหลักสี่จรรยาที่นางยึดถือแต่จะให้เล่าให้มารดาฟังเื่บนเตียงของนางกับสามีในฝันก็คงไม่เหมาะ"ข้าจมน้ำในบึงตายค่ะ ท่านแม่ข้าหิวแล้ว ข้าไปทำอาหารดีกว่า"นางตอบแบบขอไปทีสั้น ๆ แล้วเข้าไปหยิบบางอย่างออกจากกล่องเครื่องประดับพร้อนเดินหนีไป แต่นางหลี่รีบคว้าข้อมือนาง "นั่นเ้าจะเอาตำราเล่มนั้นไปไหน เอากลับไปใส่ในกล่องเครื่องประดับเดี๋ยวนี้เลยนะ"
นางยื้อแย่งกับมารดาได้พักหนึ่ง นางก็หมดความอดทน"ท่านแม่ ในฝันข้าตายเพราะตำราเล่มนี้ของท่านแม่นั่นแหละ"พอนางหลี่ได้ฟังก็ใ "เอามานี่เลยเดี๋ยวข้าเอาไปเผาเอง"
'นี่ข้าหูฝาดไปหรือเปล่า แม่ข้าที่หัวแข็งอย่างกับอะไร ยอมเผาตำราเล่มนั้น'นางจางเริ่มลังเลเื่นิมิตขึ้นมาแล้ว หรือมันจะเป็เื่จริงที่นางมี..นิมิต
หลังจากนางหลี่เผาหนังสือเรียบร้อยก็มาซักไซ้ไร้เรียงเื่ความฝันกับนางอีก
"แล้วน้องชายเ้าเป็ยังไง สอบติดจอหงวนไหม" นางหลี่ถามอย่างมีความหวังเพราะนางหวังในตัวลูกชายคนนี้มาก นางหลี่เก็บสมบัติทั้งหมดที่มีในบ้านเพื่อส่งลูกชายคนเดียวของนางเข้าเรียนในโรงเรียนมีชื่อในเมืองเพื่อหวังจะพึ่งพาลูกชายของนางยามแก่เฒ่า
"ท่านแม่อย่าคิดจริงจังเลยนะ ในฝันเสี่ยวซูผูกคอตายหลังข้าแต่งงานได้ 2วัน เห็นเพื่อนสนิทเขาบอกว่าเสี่ยวซูโดนแกล้งจนทนไม่ไหวจึงผูกคอตาย"เสี่ยวซูน้องชายนางมีอายุน้อยกว่านาง 3 ปีเป็เด็กอ่อนแอั้แ่เกิด และไม่ใช่เด็กใฝ่เรียนเป็บิดามารดาของนางที่บังคับให้ไปเข้าเรียน
นางหลี่ฟังจบก็หมดแรงร่างนางทรุดลงกองกับพื้น นางจางรีบเข้าไปประคองมารดาด้วยความใตอนนี้นางเริ่มเชื่อนางหลี่สักครึ่งนึงแล้วท่าทางจริงจังจนน่าใจหายนี้ไม่ธรรมดาแล้ว
"แล้วข้าละ ตายไหม" นางหลี่หันไปมองบุตรสาวแต่ไม่มีคำตอบส่งกลับมา "ข้าตายเมื่อไร ยังไง"นางหันไปเอาความกับบุตรสาว
นางจางหลบตามารดานางรู้ว่าถ้ามารดานางมองด้วยสายตาแบบนี้แล้ว ถ้าไม่ได้ความกลับมามารดานางไม่ยอมปล่อยแน่"ท่านแม่ตายวันรุ่งขึ้นหลังข้าแต่งงานเห็นหมอโจวบอกท่านหัวใจวายตาย"
นางหลี่มองเหม่ออยู่ครู่หนึ่งนึกถึงความล้มเหลวของครอบครัวนาง ทุกคนตายหมดไร้ทายาทสืบทอดนางอับอายสามีและบรรพบุรษที่จากไปของนางยิ่งนัก 'ไม่ได้ข้าปล่อยแบบนี้ไม่ได้'
นางหลี่คว้ามือบุตรสาวตรงไปยังที่เก็บซ่อนสมบัติลับของนาง "ฟางเอ๋อ แม่ฝากความหวังทั้งหมดของตระกูลไว้กับเ้านะเ้าต้องดูแลสมบัติพวกนี้ พรุ่งนี้เ้าเลือกผู้ชายคนไหนก็ได้ที่เ้าชอบพอและเ้าไปตามเสี่ยวซูกลับมา ไม่ต้องเรียนอีกแล้วให้มาอยู่ช่วยสามีเ้าทำนาที่บ้านนั่นแหละ ถ้าทำไม่ไหวก็ให้ทำงานเบาๆอื่นไปถ้าเสี่ยวซูดื้อไม่ฟัง เ้าตีมันได้เลย"
บุตรชายนางไม่เอาไหนจริงๆเลี้ยงเสียข้าวสุก โดนแกล้งจนผูกคอตาย นางหมดหวังกับความอ่อนแอของบุตรชายนางแล้วตอนแรกนางคิดว่าโตขึ้นนิสัยบุตรชายจะเปลี่ยนแปลงบ้าง ไม่นึกว่าจะเป็แบบนี้ส่วนตัวนางเองคงไม่รอดแล้ว โรคหัวใจใครๆก็รู้ว่ารักษาไม่หายเงินทุกอีแปะที่นางเก็บสะสมและสมบัติต้องห้ามนั่นต้องยกให้บุตรสาวนางทั้งหมดเท่านั้น
1K
![[จบ] คุรุการแพทย์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667806859_58536319.webp)
