ณสวนซือหลาน
คุณชายโจวสีหน้าเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
ได้ยินเสียงก็รู้แล้วว่าเป็สตรีนางหนึ่งนั่งในรถม้าทว่าวาจาของนางกลับใสเสนาะดังกังวานชัดเจนไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่าเป็คุณหนูตระกูลร่ำรวย
เขาคือบุตรชายของผู้ว่าราชการเมืองหลวงจริงดังว่าหากเื่นี้แพร่งพรายออกไปเกรงว่าตำแหน่งผู้ว่าราชการเมืองหลวงของบิดาตนคงถึงจุดสิ้นสุดเป็แน่
“เกิดเื่อันใดขึ้น?”
เสียงเฉินอี้เหอดังจากเบื้องหน้าครั้นเห็นรถม้าของเฉินจิ้งเจียถูกคนล้อมไว้ สีหน้าชายหนุ่มเป็อันคร่ำเคร่งทันตา
ตลอดทางการขี่ม้าเขามิได้ขี่เร็วนักทว่ายามหันกลับไปเมื่อครู่กลับไม่เห็นรถม้าของเฉินจิ้งเจียตามมาแล้วความกังวลผุดขึ้นเต็มทรวงจึงเร่งรีบตามมา คาดไม่ถึงว่าจะเจอเื่เช่นนี้ด้วย
“ไม่เป็ไรเ้าค่ะท่านพี่แค่คุณชายบ้านผู้ว่าราชการเมืองหลวงคิดรังแกศิษย์ที่จะไปสอบก็เท่านั้นน้องเห็นแล้วขัดตาจึงบอกกล่าวตามสมควร”
“คุณชายโจว?”
“แม่...แม่ทัพเฉิน...”
“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก?”
เฉินอี้เหอมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหัวคุณชายโจว แม้นผู้ว่าราชการเมืองหลวงไม่ถือเป็ขุนนางเล็กแต่ไหนเลยจะกล้าโอหังต่อหน้าแม่ทัพใหญ่ชายแดนอย่างเฉินอี้เหอผู้นี้?
คุณชายโจวเอี้ยวม้าหันกลับก่อนตะบึงวิ่งไปไกลโดยไม่แม้แต่เอ่ยปากสักคำ
ครั้นเห็นคุณชายโจวจากไปไกลเฉินอี้เหอจึงเบนสายตามองเผยฉางชิงที่ทรุดตัวลงพื้นเขาโน้มตัวลงก่อนยื่นมือไปเบื้องหน้าเผยฉางชิง “ลุกขึ้นได้หรือไม่”
ดวงตาล้ำลึกจ้องมองแววตาอ่อนโยนของเฉินอี้เหอสีหน้าเผยฉางชิงผ่อนคลายลง ก่อนยืมแรงเฉินอี้เหอหยัดกายยืน
“ขอบคุณท่านแม่ทัพและคุณหนูที่ยื่นมือช่วยขอรับข้าน้อยเผยซาบซึ้งยิ่งนักขอรับ”
แม้นทั่วกายเต็มไปด้วยาแและอ่อนแรงทว่ากลับยากที่จะสั่นคลอนความสุขุมเยือกเย็นของเผยฉางชิงได้เฉินอี้เหอมองเขาครู่หนึ่งก่อนเผยยิ้มบาง “เ้าไม่เป็ไรก็ดีแล้วยังเดินได้อยู่หรือไม่”
ตรงขาของเขามีรอยฝ่าเท้าฝังแน่นหลายรอยดูแล้วคงถูกกระทืบมา ร่างกายเขาอ่อนแอและได้รับาเ็จริงๆ
“ท่านพี่ให้เขาขึ้นรถม้าเถิด ถือเสียว่าช่วยเหลือสหายมนุษย์ให้สุดกำลังก็แล้วกัน”เฉินจิ้งเจียเลิกม่านขึ้น แต่กลับสบตาเผยฉางชิง
นางยิ้มบางก่อนหดศีรษะกลับเข้าไปขณะเขามึนงง “คุณหนูมีเมตตายิ่งนักข้าน้อยเผยรับรู้ด้วยใจแล้วขอรับ”
“มิเป็ไรเ้านั่งนอกรถม้าก็แล้วกัน ได้รับาเ็อย่าได้ฝืนเลย” เฉินอี้เหอมองสภาพชายหนุ่มพลางส่ายหน้าประคองขึ้นรถม้าด้วยตนเอง“อาศัยไปจนถึงตีนเขาเบื้องหน้าจะมีโรงเตี๊ยมอยู่ เ้าจำต้องพักฟื้นสักครู่”
“ขอบพระคุณท่านแม่ทัพเฉินขอรับ”
รถม้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกเดินทางอีกครั้งเฉินจิ้งเจียนั่งอยู่ด้านใน เผยฉางชิงนั่งด้านนอกมีเพียงม่านผืนหนึ่งกั้นทั้งสองไว้
ในความทรงจำของนางเผยฉางชิงเป็พวกเล่นลูกไม้ทว่ายามเปิดม่านสบตาเมื่อครู่นั้นกลับทำให้นางเกิดเสี้ยวความไม่แน่ใจขึ้น
นางไม่คาดคิดว่าบุรุษเ้าแผนการผู้นี้จะอ่อนโยนขนาดนี้
“คุณชายเผยเข้าเมืองหลวงมาสอบคราวนี้มิทราบว่ามั่นใจหรือไม่” บรรยากาศแสนมาคุเฉินจิ้งเจียชิงเอ่ยทำลายความเงียบงันอันแสนอึดอัดน่าประหลาดก่อน
เผยฉางชิงที่นั่งด้านนอกลูบรอยช้ำบนแขนเบาๆคาดไม่ถึงว่าจู่ๆ นางจะถามขึ้นเช่นนี้“ข้าน้อยเผยทำได้เพียงพยายามให้ถึงที่สุดขอรับ”
เฉินจิ้งเจียพยักหน้าแต่รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องสอบติดอย่างแน่นอน จึงไม่ถามอันใดต่อให้มากความว่าแล้วจึงเปลี่ยนบทสนทนา “คุณชายเผย แม้ข้าจะเป็เพียงสตรีมิได้รับรู้ถึงบุญคุณความแค้นระหว่างท่านกับคุณชายโจวทว่าเหลือเวลาอีกสามเดือนก็เริ่มสอบแล้ว คุณชายเผยจำต้องระวังตัวให้มาก”
เผยฉางชิงอดที่จะหันกายกลับเสียมิได้แสงตะวันส่องผ่านผ้าม่านพอเห็นเงาสะท้อนเลือนรางภายใน เขาพยักหน้ารับ“ขอบคุณหนูที่คอยเตือนขอรับ ข้าน้อยเผยจะระวังตัว”
รถม้าชะลอตัวหยุดลงหน้าโรงเตี๊ยมตีนเขาเฉินจิ้งเจียส่งสัญญาณให้หนานจือพกเงินไปด้วย “คุณชายเผยวันนี้นับว่ามีวาสนาต่อกัน เงินเหล่านี้คุณชายเผยโปรดรับไว้เถิดถือว่าเป็น้ำใจของข้าที่มีต่อคุณชาย หากวันหน้าข้ามีเื่อยากขอความช่วยเหลือก็หวังว่าคุณชายเผยจะพอช่วยเหลือได้”
ที่จริงเผยฉางชิงอยากปฏิเสธทว่าคำพูดของเฉินจิ้งเจียทำเอาเขาหาเหตุผลในการปฏิเสธไม่ได้จึงทำได้เพียงรับเอาไว้ “น้ำใจของคุณหนูเฉิน ข้าน้อยเผยจะไม่มีวันลืมขอรับ”
กระทั่งรถม้าวิ่งห่างไปไกลเฉินจิ้งเจียถึงได้เปิดม่านมองข้างหลังแต่ไม่คาดคิดว่าเผยฉางชิงจะยังคงยืนมองทิศทางที่พวกนางจากไปอย่างเงียบเชียบ
นางรีบปล่อยม่านนั่งตัวตรงทันใดไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อครู่เหมือนนางมองเห็นถึงแววตาอันสงบสุขุมของเผยฉางชิง
“คุณหนูใหญ่ท่านเป็อันใดไปเ้าคะ?” เมื่อเห็นเฉินจิ้งเจียแปลกไปความรู้สึกไม่ชอบมาพากลจึงผุดขึ้นกลางอกหนานจือทันใด“ท่านคงมิได้คิดกับคุณชายเผย...”
หนานจือไม่กล้าคิดต่อจึงลดเสียงต่ำเอ่ยถาม “คุณหนูใหญ่ ท่านเป็ถึงคุณหนูใหญ่แห่งจวนป๋อชางโหวเขาเป็เพียงบัณฑิตยากจนเท่านั้น หากท่านพอใจเขาจริงละก็เกรงว่านายท่านโหวคงโกรธมากแน่นอนเ้าค่ะ!”
พอใจเขา?
เฉินจิ้งเจียหันขวับมองหนานจือคำพูดนี้ของนางเหมือนปลุกคนจากภวังค์ขึ้นอย่างไรอย่างนั้น!
ในเมื่อ้าพึ่งพิงใครสักคนเช่นนั้นเผยฉางชิง ว่าที่ขุนนางชั้นโหวแห่งเมืองอันในอนาคตย่อมเป็ตัวเลือกที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!
“คุณหนูใหญ่ท่านคงไม่...”
“หนานจืออย่าได้พูดจาเหลวไหล” เฉินจิ้งเจียเอ่ยเสียงเรียบ
“แต่ท่าน...”
“เื่นี้ไม่เกี่ยวกับเ้าข้ามีวิธีการของข้าเอง”
ความคิดเฉินจิ้งเจียเคลื่อนไม่หยุดยั้งเพียงครู่เดียว ความคิดอันล้ำเลิศหนึ่งพลันผุดขึ้น
ครั้นถึงยามเฉิน[1]สองเค่อ[2]ทั้งขบวนจึงเดินทางถึงวัดอันเหรินในที่สุดเนื่องด้วยเื่ของเผยฉางชิงระหว่างทางทำให้เวลาคลาดไป ยามเฉินจิ้งเจียลงรถม้ามาเหล่าฝูงชนของจวนโหวต่างเข้าพักในเรือนกันเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“เจียเอ๋อร์ทางนี้”
หลังจากเดินตามเณรน้อยเข้าอารามแล้วเฉินอี้เหอจึงปรี่เข้ามาต้อนรับ “เพิ่งแบ่งเรือนพักกันไปรู้ว่าเ้าไม่ชอบความวุ่นวาย พี่จึงตามหาพื้นที่ที่เงียบสงบให้เ้าเป็พิเศษมิรู้ว่าเ้าจะชอบหรือไม่”
“ท่านพี่รู้ใจข้ามาั้แ่เด็กไม่ต้องดูเจียเอ๋อร์ก็ชอบเ้าค่ะ” เฉินจิ้งเจียอมยิ้มเดินตามเฉินอี้เหอผ่านป่าไผ่เลียบทางเล็กสู่เรือนหลังน้อย
เงียบสงบจริงๆด้วย
แม้นอยู่่ปลายสารทฤดูทว่าไผ่ในเรือนกลับยังเขียวขจี นอกเรือนมีขุนเขาและลำธารไหลผ่านบรรเลงเสียงน้ำหยดกระทบผืนน้ำ แม้นห่างจากเรือนป๋อชางโหวและคนอื่นๆ พอสมควรแต่กลับเหมาะแก่การพักผ่อนสงบจิตจริงดังว่า
ครั้นเดินเข้าตัวเรือนห้องเฉินอี้เหอจึงเอี้ยวตัวกลับมาถาม “เจียเอ๋อร์ เ้าชอบหรือไม่?”
“ชอบมากเ้าค่ะท่านพี่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง” เฉินจิ้งเจียรินชาใสสองถ้วยก่อนดันถ้วยชาไปเบื้องหน้าเฉินอี้เหอ “ข้าไม่อยากสนิทสนมกับพวกนางมากนักั้แ่ท่านพี่ไปประจำการชายแดนข้าก็อยากอยู่กับท่านแม่เท่านั้น หากแต่...”
“เื่มันผ่านไปแล้วเจียเอ๋อร์ ในเมื่อเ้าติดใจกับการตายของท่านแม่เช่นนั้นพี่เองก็จะพยายามตามหาหลักฐานเช่นกันสักวันข้าจะกระชากหน้ากากคนชั่วที่ฆ่าท่านแม่ออกมาเอง!” เฉินอี้เหอกลืนชาลงคอกัดฟันกระแทกถ้วยชาลงโต๊ะ “หากหาตัวฆาตกรไม่เจอ ข้าก็ไม่มีวันรามือ!”
------
[1]ยามเฉิน : เวลาเช้า่ 07:00 - 08:59 น.
[2] 1เค่อ เท่ากับ 15 นาที
2K
