เจ้าหญิงเทย่า กับ เทพธิดาแห่งโชค

        ราชินีแคโรสยังคงกล่าวกับพวกเธอต่อ

        “หม่อมฉันจะให้ทหารอยู่เฝ้าถวายการอารักขาท่านทั้งสองตลอดเวลาหัวหน้าราชองครักษ์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้เพคะ”

        เธอพูดแล้วหันไปมองนายทหารผู้ที่นำเจ้าหญิงทั้งสองมาที่ห้องเป็นการสั่งการตอนนี้เธอคิดจะจับเจ้าหญิงทั้งสองไว้ เพื่อใช้ต่อรองกับประชาชนของประเทศซานเตียเรสขอแลกเปลี่ยนกับดินแดนที่อุดมสมบูรณ์ของอาณาจักรซานเตียเรส

        “หม่อมฉันไม่อยู่รบกวนองค์ราชินีนานหรอกเพคะเดี๋ยวหม่อมฉันทั้งสองก็จะไปเตรียมตัวเพื่อเดินทางกลับพรุ่งนี้แล้วเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าตอบและบุญก็กระซิบกับเธออีก เธอจึงมีสีหน้างง

        ‘อะไรนะเพคะ? วิ่งเหรอ?’

        “เมื่อเจ้าหญิงทั้งสองเข้ามาในวังของหม่อมฉันแล้วก็จะเสด็จออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นเพคะ”

        ราชินีบอกพวกเธอแต่ดูเหมือนเจ้าหญิงเทย่ากำลังสนใจสิ่งที่บุญพูดมากกว่า

        ‘วิ่งไปไหนเพคะ?’

        เจ้าหญิงเทย่ากระซิบถามบุญอีกบุญจึงดุนเธอเบาๆไปทางประตู

        ทันทีที่เจ้าหญิงเทย่าเข้าใจความหมายที่บุญบอกเธอจึงหันหลังออกวิ่งไปทางประตู โดยมีบุญวิ่งตามไม่ให้ห่างเธอ

        “จับพวกนางไว้!อย่าให้หนีไปได้!”

        ราชินีแคโรสสั่งทหารในห้องเมื่อเห็นว่าเจ้าหญิงทั้งสองกำลังจะหนี

        เจ้าหญิงเทย่าวิ่งออกไปได้ทันก่อนที่ทหารที่ยืนอยู่หน้าประตูจะขัดขวางเธอขณะที่บุญต้องผลักเขาเบาๆ ให้พ้นทาง แต่ก็ทำเอาทหารผู้นี้กระเด็นไปไกลเจ้าหญิงทั้งสองวิ่งไปตามทางเดิน ทางเดียวกับตอนที่พวกเธอเข้ามาโดยมีทหารกลุ่มใหญ่วิ่งออกจากห้องประชุมไล่ตามพวกเธอไป

        “ยิงเจ้าหญิงเทย่าได้!แต่ห้ามยิงเจ้าหญิงอัจฉรา!”

        ราชินีแคโรสสั่งการอีกครั้งหลังเปลี่ยนใจให้กำจัดเจ้าหญิงเทย่าเนื่องจากเกรงว่าบุญจะช่วยเจ้าหญิงเทย่าหนีไปได้ก่อน

        “เหตุใดพระองค์จึงทรงไม่ให้ยิงเจ้าหญิงอัจฉราล่ะพะยะค่ะ?”

        ราชครูถามราชินี

        “เพราะนางเป็นเทพธิดาจริงๆน่ะสิ หากทหารของเรายิงนาง พวกเค้านั่นแหล่ะที่จะตายกันหมดท่านพระอาจารย์วรเวทย์ก็เคยเสียลูกน้องเพราะอย่างนี้มาแล้วเราปล่อยให้ท่านพระอาจารย์จัดการนางเองดีกว่า”

        ราชินีบอกราชครู

        เจ้าหญิงเทย่าซึ่งสามารถจำทางที่พวกเธอเข้ามาได้พาบุญผ่านเส้นทางที่วกวนราวกับเขาวงกตมาจนถึงห้องๆหนึ่งและขณะที่เธอจะพาบุญไปที่ประตูบานหนึ่ง บุญก็ดึงเธอไว้

        “มาทางนี้ดีกว่านะเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่าและจะพาเธอไปที่ประตูอีกบานหนึ่งแต่เจ้าหญิงเทย่ากลับขืนไว้

        “แต่หม่อมฉันจำได้ว่าเราเข้ามาจากทางนี้แน่นอนเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าบอกแล้วดึงมือกลับจนหลุดจากมือบุญและเมื่อได้ยินเสียงทหารที่วิ่งตามพวกเธอใกล้เข้ามาเธอจึงรีบวิ่งไปที่ประตูบานที่เธอแน่ใจว่าเป็นทางที่ทหารพาพวกเธอเข้ามา

        “พี่บุญรีบตามมาสิเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าพูดแล้ววิ่งผ่านเข้าประตูไป

        “อย่าไปทางนั้นนะเพคะ!”

        บุญห้ามเธอแต่ก็ไม่ทันแล้ว

        “น้องหญิงนี่ดื้อจังเลย”

        บุญบ่นแล้วรีบวิ่งตามเจ้าหญิงเทย่าไปบุญวิ่งผ่านประตูบานเดียวกับเจ้าหญิงเทย่า แต่กลับไม่พบเธอซะแล้วบุญไม่กล้าตะโกนเรียกเพราะกลัวว่าจะทำให้ทหารตามมาถูกเธอจึงใช้ความรู้สึกของเธอคาดเดาว่าเจ้าหญิงเทย่าไปทางไหน

        ทางด้านเจ้าหญิงเทย่าเมื่อวิ่งอย่างรีบร้อนผ่านเข้าประตูห้องไปได้สี่ห้องจึงได้หันกลับไปดูข้างหลังแต่เธอไม่เห็นว่าบุญตามมาด้วยจึงรู้ตัวว่าได้พลัดกับบุญซะแล้ว

        “พี่บุญเพคะ!หายไปไหนแล้วล่ะ? พี่บุญเพคะ!”

        เจ้าหญิงเทย่าตะโกนเรียกเพื่อให้บุญตามเสียงเธอมาถูกทาง

        ขณะนั้นเองได้มีชายสองคนปรากฏตัวออกจากที่ซ่อนภายในห้องในมือถือปืนคนละกระบอกเมื่อเจ้าหญิงเทย่าเห็นพวกเขาก็มีอาการตกใจและค่อยๆก้าวถอยหลังออกห่างจากพวกเขา

        “เจ้าหญิงเทย่าพระองค์ติดกับแล้วพะยะค่ะ”

        ชายคนทางซ้ายบอก

        “พวกเธอจะทำอะไรน่ะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าพูดเพื่อพยายามถ่วงเวลาขณะที่ค่อยๆถอยไปที่ประตูบานหนึ่งซึ่งปิดอยู่และเธอคิดว่าเป็นประตูไปสู่ทางออกจากอาคาร

        “องค์ราชินีรับสั่งให้พวกกระหม่อมยิงองค์หญิงได้ทันทีพะยะค่ะ”

        ชายอีกคนทางขวาบอกเธอ

        “หา…อย่าเพิ่งยิงนะ!”

        เจ้าหญิงเทย่าถอยมาจนถึงประตูจึงรีบหันไปพยายามเปิดประตูแต่ก็เปิดไม่ออก ชายคนทางซ้ายจึงบอกเธอ

        “องค์หญิงทรงพระปรีชายิ่งนักพะยะค่ะที่ทรงทราบว่าประตูบานนั้นเป็นทางออกแต่พวกกระหม่อมได้ล็อกประตูเอาไว้แล้วพะยะค่ะ”

        ชายคนทางขวาพูดขึ้นบ้าง

        “ถึงอย่างไรองค์หญิงก็ทรงหนีไม่พ้นพะยะค่ะพวกกระหม่อมจำเป็นต้องกำจัดองค์หญิงตอนนี้ ขอประทานอภัยด้วยพะยะค่ะ”

        เจ้าหญิงเทย่ายังไม่ละความพยายามในการเปิดประตูแต่ก็ไม่สำเร็จ

        ในขณะนั้นเองบุญซึ่งตามมาได้ถูกทางก็มาถึงห้องที่อยู่ติดกันพอดีบุญจึงเห็นเจ้าหญิงเทย่าจากประตูที่เชื่อมห้องทั้งสองว่าเธอกำลังพยายามจะเปิดประตูบานหนึ่งอยู่

        “น้องหญิง!”

        บุญตะโกนเรียกเจ้าหญิงเทย่าและเห็นชายสองคนซึ่งหันหลังให้บุญอยู่กำลังค่อยๆยกปืนขึ้นเพื่อเตรียมที่จะยิงเจ้าหญิงเทย่า

        ‘พี่บุญ’

        เจ้าหญิงเทย่ารำพึงเบาๆเมื่อได้ยินเสียงบุญ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หันไปดูก็มีเสียงปืนดังขึ้นสองนัดติดต่อกันทำให้เจ้าหญิงเทย่าสะดุ้งเฮือกรู้สึกราวกับว่าเธอถูกยิงเข้าแล้ว

        ‘นี่เราต้องมาตายที่นี่หรือเนี่ย?’

        เธอรำพึงอย่างหมดหวัง

        เหตุการณ์ภายหลังจากนั้นได้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วท่ามกลางความงุนงงของเจ้าหญิงเทย่าและชายทั้งสอง

        เจ้าหญิงเทย่าได้ยินเสียงวิ่งข้างหลังเธอจึงค่อยๆ หันไปมอง และเห็นว่าบุญวิ่งมาถึงระหว่างกลางชายทั้งสองจากนั้นปืนในมือพวกเขาได้กระเด็นหลุดออกจากมือขณะที่ร่างของชายทั้งสองพุ่งถอยหลังราาวกับถูกโยนไปจนติดกำแพงและลงไปกองกับพื้นและเธอเห็นกระสุนสองนัดลอยหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า ห่างจากเธอเพียงครึ่งเมตร ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นพร้อมกันเจ้าหญิงเทย่าจึงได้เข้าใจว่าเสียงปืนเมื่อครู่ทำให้เธอคิดและรู้สึกไปเองว่าเธอถูกยิง

        ยังไม่ทันที่เจ้าหญิงเทย่าจะตั้งสติได้บุญก็มาจับแขนเธอทำให้เธอเริ่มได้สติ แต่ยังมีสีหน้างุนงงอยู่

        “น้องหญิงไม่เป็นอะไรใช่มั๊ยเพคะ?”

        บุญถาม เจ้าหญิงเทย่าจึงสำรวจตัวเองและมองลูกกระสุนสองนัดบนพื้นก่อนตอบอย่างไม่แน่ใจ

        “ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอะไรนะเพคะ”

        “เรารีบออกไปกันเถอะเพคะ”

        บุญบอกเจ้าหญิงเทย่าเมื่อเห็นว่าชายทั้งสองเริ่มขยับจะลุกขึ้นพวกเขายังมีอาการระบมจากการกระเด็นไปชนผนัง และมีเสียงทหารกลุ่มหนึ่งใกล้เข้ามาอีกบุญเดินไปที่ประตูบานที่เจ้าหญิงเทย่าพยายามจะเปิด

        “ประตูถูกล็อกอยู่เปิดไม่ได้เพคะ หม่อมฉันลองอยู่ตั้งนา…เอ๊ะ”

        เจ้าหญิงเทย่าพูดยังไม่ทันจบบุญดันประตูเบาๆ ก็เปิดออก แล้วหันมายิ้ม

        “อ้าว…ก็เมื่อตะกี๊มันเปิดไม่ได้นี่นาแล้วทำไม?”

        เจ้าหญิงเทย่ารำพึงอย่างงงๆ

        “อย่าเพิ่งสงสัยตอนนี้เลยเพคะหนีก่อนเพคะ”

        บุญคว้าแขนเจ้าหญิงเทย่าแล้วดึงเธอออกนอกห้องขณะที่ชายทั้งสองวิ่งมาทางเธอบุญรีบปิดประตูทันทีที่ออกจากห้องได้แล้วพาเจ้าหญิงเทย่าวิ่งไปที่ประตูทางออกสู่ภายนอกอาคาร

        ชายทั้งสองพยายามเปิดประตูเพื่อตามพวกเธอไปแต่ก็พบว่าประตูยังคงล็อกอยู่เหมือนเดิม

        “แล้วพวกนางเปิดออกได้ยังไงกันวะ?”

        ชายคนหนึ่งพูด

        เมื่อทหารคนอื่นๆตามเจ้าหญิงทั้งสองจนเข้ามาถึงห้องนี้ และพบว่าประตูถูกล็อกไว้ทั้งยังไม่สามารถใช้ลูกกุญแจเปิดออกได้จึงใช้ปืนยิงกลอนประตูจนพังและออกจากห้องไปได้

        ที่บริเวณหน้าอาคาร ขณะที่เจ้าหญิงทั้งสองกำลังหาทางออกจากพระราชวังกันอยู่นั้นเจ้าหญิงเทย่าถามบุญด้วยความสงสัย

        “สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี๊นี้พี่บุญเป็นคนทำทั้งหมดหรือเพคะ? ไหนพี่บุญบอกว่าพี่บุญไม่มีอิทธิฤทธิ์ไงล่ะเพคะ?”

        “เดี๋ยวหลังจากที่หม่อมฉันพาน้องหญิงออกไปจากวังนี้ได้แล้วก็จะเล่าให้ฟังทั้งหมดเพคะน้องหญิงอย่าได้อยู่ห่างจากหม่อมฉันและอย่าดื้อแบบเมื่อครู่นี้อีกนะเพคะ”

        บุญกำชับเธอขณะจูงมือเธอพาไปทางกำแพงพระราชวังด้านหนึ่ง

        “เพคะหม่อมฉันจะไม่ดื้ออีกแล้วเพคะ แล้วนี่พี่บุญจะพาไปที่ไหนหรือเพคะ? ประตูทางออกไม่ได้อยู่ทางนี้นะเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่ายังมีข้อสงสัย

        “เพราะว่าทหารต้องไปดักรอเราตรงประตูทางออกอยู่แล้วเราถึงต้องไม่ไปที่นั่นไงล่ะเพคะ”

        บุญอธิบาย

        “อ้าว…เป็นงั้นไปแล้วเราจะออกจากที่นี่กันยังไงล่ะเพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่ายังคงไม่หมดข้อสงสัย

        “น้องหญิงมากับหม่อมฉันก็ต้องออกไปได้แน่เพคะพวกทหารตามเรามากันแล้วนะเพคะ”

        ทั้งสองสาวเห็นทหารกลุ่มใหญ่กำลังวิ่งมาทางพวกเธอเจ้าหญิงเทย่าจึงรีบวิ่งตามทางที่บุญจูงมือนำเธอไป

        “ตอนนี้พี่บุญมือไม่ร้อนเหมือนเมื่อเช้าแล้วนะเพคะ”

        เจ้าหญิงเทย่าตั้งข้อสังเกต

        และเมื่อเธอเข้าใกล้กำแพงวังซึ่งสูงราวแปดเมตรเธอก็รู้สึกข้องใจอีก

        “ที่นั่นเป็นทางตันนะเพคะพี่บุญ”

        “ก็เพราะเป็นทางตันจึงปลอดภัย ไม่มีทหารมาดักรอเราไงเพคะ”

        บุญตอบเธอทำให้เจ้าหญิงเทย่ากลับรู้สึกงงยิ่งขึ้น

        “ก็จริงเพคะนี่พี่บุญฉลาดหรือเพี้ยนกันแน่เพคะ?”

        เจ้าหญิงเทย่าเริ่มจะสับสนกับความคิดของบุญ

        “เราก็เหลือแค่ข้ามกำแพงข้างหน้านี้ไปเท่านั้นเองนะเพคะ”

        บุญบอกขณะที่เจ้าหญิงเทย่าได้แต่วิ่งตามเธอด้วยความงุนงง

        เมื่อมาถึงกำแพงพระราชวังเจ้าหญิงเทย่าก็แหงนหน้ามองขอบบนของกำแพง

        “โห!กำแพงสูงออกอย่างนี้ แล้วเราจะข้ามไปกันยังไงล่ะเพคะ?”

        เธอพูดแล้วถอนหายใจอย่างหมดหวัง

        แต่ยังไม่ทันที่บุญจะได้ตอบเธอก็ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่งเหาะมาจากในวัง ทำให้บุญต้องหันกลับไปมองเพื่อระวังตัวเขาลงมายืนห่างเจ้าหญิงทั้งสองราวห้าเมตร ในมือถือคทาเทพ

        “เจ้าหญิงทั้งสองหนีพวกข้าไปไม่ได้หรอก”

        พระอาจารย์วรเวทย์พูดพร้อมกับยิ้มข่มพวกเธอ

        บุญเห็นคทาในมือเขาจึงเดินมายืนบังเจ้าหญิงเทย่าที่ยืนดูด้วยความตกใจเพื่อคุ้มกันเธอก่อนจะถามเขา

        “ท่านมีคทาเทพแสดงว่าท่านก็คือพระอาจารย์วรเวทย์ที่ราชินีแคโรสตรัสถึงใช่หรือเปล่าคะ?”

        “เจ้ารู้จักคทานี้ด้วยรึ? หรือว่าเจ้าก็คือ…”

        พระอาจารย์วรเวทย์มีท่าทางสงสัยขณะนั้นทหารกลุ่มใหญ่ต่างวิ่งเข้ามาใกล้แล้ว