เมื่อลี่จูนั่งบนหลังม้าได้ถนัดถนี่ดีแล้ว ชายผู้นั้นก็ะโตามขึ้นมานั่งคร่อมบนหลังม้าอยู่ข้างหลังของเธอทันที ลี่จูไม่เคยต้องใกล้ชิดผู้ชายอื่นมากขนาดนี้มาก่อน เพราะเธอไม่เคยออกไปไหนมาไหนเลยในโลกเก่าของเธอ มีเพียงบิดาของตัวเธอเองเท่านั้นที่เธอให้ความสนิทสนม พอมาใกล้ชิดชายแปลกหน้าผู้นี้ยิ่งทำให้ใจลี่จูเต้นเร็วไม่เป็จังหวะ ทั้งกลัวทั้งไม่คุ้นเคย แม้เขาจะหน้าตาละมุนไม่ได้ดูดุร้ายเท่าใดนัก แต่สายตาของเขานั้นดูเ็าน่าขนลุกแปลกๆ
“ถ้าขาของข้าหายดีแล้ว ท่านจะปล่อยข้าไปใช่หรือไม่เ้าคะ?”
ลี่จูเอ่ยถามเบาๆ เธอยังอยากออกไปดูพืชพรรณชนิดอื่นๆ อีกว่ามันเติบโตอย่างไร หากต้องไปพักอาศัยกับคนผู้นี้คงยากจะไปสำรวจพื้นที่อื่นๆ ได้
“ก็ต้องดูก่อนว่าเ้าเป็อย่างไร หากไม่มีอะไรเป็พิษเป็ภัยต่อผู้อื่น ข้าจึงจะปล่อยตัวเ้าไป เ้าไร้ที่มา ซ้ำยังจำอะไรไม่ได้แบบนี้มันน่าสงสัยไม่ใช่รึ!?”
ลี่จูได้ยินเช่นนั้นยิ่งปวดหัวหนัก นี่เขาเป็ใครกัน!ทำไมถึงต้องมาคุมตัวเธอไว้แบบนี้ แถมยังยัดเยียดกล่าวหาว่าเธอเป็ผู้ต้องสงสัยอะไรอีก
“ท่านเป็ใครกัน!? เหตุใดมีสิทธิ์มาคุมตัวข้าเช่นนี้! แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรือท่าน ข้ายังไม่ได้ทำผิดอะไรเลย ท่านจะมาพาข้าไปคุมตัวไว้ไม่ได้นะเ้าคะ”
ลี่จูเริ่มไม่พอใจ จากที่คิดว่าเขาจะช่วยเหลือให้หายดีแต่ตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว!
“ข้าเป็แม่ทัพคุมเมืองแถบชายแดนเหนือแห่งนี้ทั้งหมด ต้องคอยดูแลความสงบรอบๆ ชายแดน มีสิทธิ์ที่จะคุมตัวเ้าได้หรือไม่ หากเกิดมีอะไรผิดปกติหรือไม่ชอบมาพากลข้าย่อมต้องระวังไว้ไม่ใช่รึ!?”
ลี่จูได้ยินเช่นนั้นยิ่งไม่รู้จะทำอย่างไร เธอนึกว่าจะขู่ให้เขาปล่อยตัวเธอไปได้ง่ายๆ ที่ไหนได้เขากลับมีตำแหน่งใหญ่โตถึงเพียงนี้ แล้วเธอจะขัดขืนได้อย่างไร ทำไมย้อนเวลามาวันแรกก็มาถูกจับตัวไปแบบนี้กันนะ!
“ถ้าอย่างนั้นก็สุดแล้วแต่ท่านเถิดเ้าค่ะ!”
ลี่จูได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงไม่พอใจพร้อมกับทำเสียงแข็งประชดประชันใส่เขา เธอไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรแล้ว สักพักเธอกลับรู้สึกถึงแรงสั่นะเืด้านหลังเธอมันกระเพื่อมเบาๆ เหมือนเขากำลังหัวเราะขบขันเธอจนเธอต้องรีบหันกลับไปมองเขาตาขวางทันที มันตลกตรงไหนกัน คนถูกจับตัวมามีใครชอบบ้าง!
“ท่านขำอะไร!? มีอะไรน่าขำกัน!”
“ข้าไม่เคยเห็นสตรีเช่นเ้าเลย คราแรกก็ดูเหมือนจะกลัวข้ามากจนตัวสั่น มาตอนนี้กลับทำหน้าบึ้งตึงใส่ข้าแถมพูดจาเสียงแข็งอย่างไม่เกรงกลัว ตอนนี้ยังกล้าขึ้นเสียงใส่ข้าอีก ไม่มีสตรีใดเคยทำกับข้าเช่นนี้มาก่อน ขนาดรู้แล้วว่าข้าเป็ใครเ้ายังกล้า...ข้าเลยอดนึกขันไม่ได้ เ้านี่ตลกจริงๆ แถมยังแปลกมากด้วย สงสัยข้าต้องคุมตัวเ้าไว้ที่จวนนานๆ แล้วสิ ไม่เช่นนั้นอาจจะออกไปอาละวาดไปทั่วเป็แน่ นี่ข้าจำเป็ต้องดูแลความเรียบร้อยของชาวเมืองนะ!”
ลี่จูได้ยินคำพูดของชายตรงหน้าแล้วได้แต่โมโหหายใจแรงฟึดฟัดอย่างไม่พอใจ แต่เธอไม่อยากกล่าวคำใดกับเขาแล้ว ยิ่งพูดด้วยยิ่งโมโห จึงสะบัดผมอย่างแรงหันกลับมามองทางข้างหน้าอย่างไม่สนใจว่ามันจะฟาดถูกใบหน้าของเขาหรือไม่
“โอ๊ย! นี่เ้าจงใจแกล้งข้ารึ!?”
ท่านแม่ทัพหนุ่มถูกปลายผมของลี่จูสะบัดถูกตาถูกหน้าอย่างแรงจนหงุดหงิดขึ้นมา สตรีนางนี้ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ช่างไม่มีมารยาท เขาไม่เคยพบเคยเจอสตรีเช่นนี้มาก่อนเลย คงไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาแน่ๆ
“ข้าไม่ได้แกล้งท่านเล่น แต่ข้าตั้งใจให้มันโดนท่านจริงๆ เ้าค่ะ!”
ลี่จูเอ่ยออกไปอย่างรู้สึกสะใจ เธอต้องมาถูกคนๆ นี้จับตัวมาั้แ่วันแรกที่มาถึงโลกในอดีต จากที่คิดว่าจะได้ออกมาหาข้อมูลเกี่ยวกับธรรมชาติของโลกในอดีต แถมยังย้อนเวลามาเกินกว่า 100 ปีอีก หรือเครื่องย้อนเวลามันจะขัดข้องอะไร? เธอยังไม่ได้ตรวจเช็คอะไรเลย! แต่กลับถูกจับตัวมากะทันหันย่อมรู้สึกขัดใจเป็ธรรมดา เขาจะยิ่งใหญ่มาจากไหนเธอก็ไม่สนใจหรอก เธอไม่ได้มาเพื่อจะให้ใครมากดขี่ข่มเหงแบบนี้
“นี่เ้า! ช่างกล้านักนะ! ล่วงเกินแม่ทัพอย่างข้าเ้ารู้หรือไม่ว่าต้องได้รับโทษอย่างไร!?”
ชายหนุ่มเอ่ยเบาๆ อยู่ข้างหูของลี่จูอย่างเข็ดเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“ข้าไม่รู้! ข้าไม่ใส่ใจ! ท่านทำให้ข้าเสียเวลา! แถมยังพาตัวข้าไปไหนก็ไม่รู้ ข้า้าไปจากท่านให้เร็วที่สุด!”
ลี่จูเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นทุกที เธอต้องหาทางไปจากเขาให้เร็วที่สุด คงต้องหาวิธีหนีไปให้ได้ เขาเป็ผู้ชายที่ทั้งเผด็จการบ้าอำนาจมาก เธอไม่อยากอยู่ใกล้คนแบบนี้เลย แค่เวลาไม่กี่นาทีเธอยังอึดอัดขนาดนี้
“หึ! ฝันไปเถอะ! ยิ่งเ้าอยากไปจากข้า ข้ายิ่งจะขังเ้าไว้ให้นานที่สุด อย่างไรเ้าก็เป็คนที่น่าสงสัย มาพร้อมกับปรากฏการณ์ประหลาด ข้าคงปล่อยไปง่ายๆ ไม่ได้ หากเ้ายังดื้อรั้นข้าจะขังเ้าไว้ในคุก แต่หากเ้าทำตัวดีข้าจะให้พักที่เรือนรับรองดีๆ”
สิ้นคำของชายหนุ่ม เขาก็กระแทกเท้าเข้าตรงสีข้างของม้าอย่างแรงจนมันพุ่งทะยานไป ลี่จูได้แต่หลับตาปี๋และจับอานเบาะด้านหน้าเธอไว้แน่นเพราะกลัวตก เธอเผลอเอนตัวไปพิงแนบอกชายที่กุมบังเหียนอย่างไม่ได้ตั้งใจเพราะกลัวตกจนชายหนุ่มผู้นั้นแอบยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างพอใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ลี่จูค่อยๆ ลืมตามองไปรอบๆ เมื่อรู้สึกว่าม้าหยุดวิ่งแล้ว ด้านหน้าของเธอเป็ประตูบานใหญ่มาก ด้านหลังประตูนั้นมีเรือนโบราณที่มีขนาดใหญ่จนเกินจำเป็ แถมมีพื้นที่ลานด้านหน้ากว้างใหญ่จุคนได้ราว 20-30 คน ด้านหน้าประตูยังมีสตรียืนเรียงแถวกัน 4-5 คน ฝั่งตรงข้ามมีบุรุษอีก 4-5 คนจัดขบวนยืนรออยู่ด้านหน้าเรือน ช่างยิ่งใหญ่เสียจริง!
ลี่จูได้แต่นึกหมั่นไส้ผู้ที่พาตัวเธอมา เขาะโลงจากหลังม้าก่อนเธอพร้อมกับยื่นมือมาอุ้มตัวเธอลงไปเหมือนกับตัวเธอเป็ปุยนุ่น น้ำหนักตัวเธอก็ไม่ใช่น้อยนะ ทำไมเขาแรงเยอะจังเลย ไหนจะมือที่แข็งสากนั่นอีกตอนที่จับตัวเธอ ทำไมมันแข็งขนาดนี้
“ท่านปล่อยข้าลงเดินเถอะเ้าค่ะ ข้าเดินเองได้เ้าค่ะ ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกันไม่ใช่หรือเ้าคะ”
ลี่จูที่ถูกเขาอุ้มลงมาจากหลังม้าแล้วยังคงอุ้มเธอเดินเข้ามายังประตูบานใหญ่ไม่ยอมวางเธอลงสักที จนเธอเริ่มอายผู้คนที่รอเขาอยู่ เธอกับเขาเป็คนแปลกหน้ากันแต่กลับทำตัวสนิทสนมเกินจำเป็ ในหัวของเธอมีข้อมูลวัฒนธรรมโบราณยุคนี้ว่ามันเป็เื่ไม่เหมาะสม การถูกเนื้อต้องตัวกันของชายหญิงสมัยก่อนเป็เื่ไม่ดีไม่งาม คนอื่นจะมองเธออย่างไร ทำไมชายผู้นี้ถึงไม่ให้เกียรติเธอเลย
“เ้าเจ็บข้อเท้าอยู่ไม่ใช่รึ!? ไม่เหมาะสมตรงไหน ข้าต้องดูแลเ้าเป็อย่างดีเหมือนแขกผู้มาเยือน จนกว่าจะสืบรู้ว่าเ้าเป็ใครมาจากไหน จนกว่าจะรู้ตัวตนของเ้าข้าจะต้อนรับขับสู้เ้าอย่างดี แต่หากเ้าแผลงฤทธิ์ เปิดเผยตัวตนว่าเป็นางมารร้ายข้าจะเป็ผู้กำจัดเ้าเอง เข้าใจหรือไม่ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะคิดเกินเลยกับคนเช่นเ้า! อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย”
ท่านแม่ทัพพูดเสียงในลำคอกับนางสองคนอย่างไม่อยากให้บ่าวรับใช้รอบข้างได้ยิน เขาเองแม้จะรู้สึกว่านางงดงามแต่ก็ต้องระวังตัวอยู่ดีกับคนไม่มีที่มาเช่นนี้
ลี่จูได้ยินเช่นนั้นแทบสะอึก เธอไม่เคยเจอใครปากร้ายได้เท่านี้ แถมยังทำดีต่อหน้าผู้อื่นเพื่อสร้างภาพจริงๆ แท้จริงแล้วก็เพียงเพื่อป้องกันความผิดพลาด กลัวว่าเธอจะมาสร้างปัญหาให้แถบชายแดนเหนือที่เขาดูแลอยู่แค่นั้นกระมัง
60K
