ตอนที่ 52 ความตายมาเยือน
จอมปีศาจปักคาตานะดันร่างตัวเองลุกขึ้นท่ามกลางเลือดไหลนองย้อมหน้ากากเป็นสีแดงฉาน เสียงหอบหายใจของจอมปีศาจถี่ระรัวดวงตาของเขาเบิกโพรงกว้าง นัยน์ตาที่แดงก่ำจ้องมองดันเต้อย่างเครียดแค้น รอยยิ้มของดันเต้ปรากฏฟันแหลมอันน่าหวาดกลัวมันย่างก้าวเข้าหาจอมปีศาจอย่างเชื่องช้า
“ตายแน่ๆพวกเรา ดูท่าจอมปีศาจคงไม่ไหว ทำไมพลังของเขาถึงฟื้นฟูได้ช้าแบบนี้”
“ไหนว่าจอมปีศาจเก่งนักเก่งหนาไงข้าว่ามันต้องฟลุ๊คชนะพวกบอสต่างๆ แน่ๆ”
“มันใช่เวลาเถียงกันไหมเนี้ยในเรือสินค้ามีเรือเล็กไหม พวกเราต้องหนีแล้ว”
พวกพ่อค้าในเรือต่างถกเถียงกันและหาทางหนีทันใดนั้นบรรดาฝูงพรายทะเลก็ปรากฏขึ้นรอบเรือ พวกมันกำลังปีนขึ้นมาบนเรือสินค้าเม็ดเหงื่อบรรดาลูกเรือและพ่อค้า ปกคลุมทั่วใบหน้า เริ่มวิ่งหนีอย่างแตกตื่นผู้เล่นบางคนที่มากับเรือเริ่มหยิบจับอาวุธขึ้นต่อสู้สงครามขนาดย่อมๆ บังเกิดขึ้นบนเรือ
ดันเต้ย่างกายไปยังเบื้องหน้าของจอมปีศาจรอยยิ้มของมันเด่นชัดจนเห็นฟันที่น่ากลัว สมอเรือในมืดยกขึ้นสู้เสียดฟ้า ก่อนจะฟาดเข้าหาจอมปีศาจอย่างรุนแรง“ตูม~~!!” เสียงปะทะดังสนั่น จอมปีศาจใช้เคลื่อนที่พริบตาหลบหลีกได้ทันปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านหลังของดันเต้ พร้อมกับสะบัดคาตานะใส่ที่ด้านหลัง
“เปรี้ยง!!”
เสียงคาตานะดังลั่นดันเต้ใช้สมอเรือขัดขวางการโจมตีได้ทันอีกมือหนึ่งของมันต่อยจอมปีศาจที่หน้าท้องสุดแรง “อั๊ก!!!”เลือดพุ่งออกจากปากจอมปีศาจ อาการบาดเจ็บระดับสิบไม่ใช่เรื่องเล่นๆร่างจอมปีศาจกระเด็นลอยไปชนกับข้างฝาเรือเต็มๆ “ตูม!!”กำแพงฝาเรือแตกหัก ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วจอมปีศาจนั่งชันเข่าสำรอกเลือดออกมาเป็นระลอก
“สงสัยคืนนี้คงไม่มีงานเลี้ยงแล้วเพราะเจ้าของงานกำลังจะตาย ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
ดันเต้จับสมอเรือแน่นในท่าจับสองมือฟาดฟันเป็นแนวขวางขณะที่จอมปีศาจยังคงนั่งอยู่ คาตานะในมือตั้งรับเต็มที่
“เปรี้ยง!!”
“เปรี๊ยะ~~!!”
เสียงดังสนั่นราวกับสายฟ้าฟาดร่างของจอมปีศาจกระแทกไปกับลำเรืออย่างจังพร้อมกับสำลักเลือดออกมาหน้ากากของจอมปีศาจเริ่มเกิดรอยร้าวผ่าครึ่งในแนวขวางดวงตาจอมปีศาจเหลือกขึ้นสู่ด้านบน สติของเขากำลังจะหลุดลอยจอมปีศาจกำลังจะตกตายในอีกไม่ช้า ความหวังที่พ่อค้าฝากไว้กับจอมปีศาจมลายหายสิ้น
ดันเต้ย่างก้าวเข้าหาจอมปีศาจมือข้างหนึ่งของมันจับไปที่ใบหน้าของเขา แล้วยกลอยขึ้นจอมปีศาจไร้เรี่ยวแรงขัดขืนแขนขาต่างห้อยย้อยหมดแรง ดันเต้ออกแรงบีบที่ฝ่ามือ หน้ากากที่ร้าวก้แตกออกทันทีเผยให้เห็นใบหน้าของจอมปีศาจตั้งแต่ปลายจมูกลงมาถึงคาง แต่ส่วนด้านบนยังคงอยู่ เมื่อหน้ากากส่วนล่างแตกออกก็ปรากฏคมเขี้ยวของจอมปีศาจดันเต้ขมวดคิ้วเพ่งมองก่อนจะโยนร่างของจอมปีศาจไปที่กลางเรือท่ามกลางผู้คนที่หลบหนีแหวกออกเป็นสองทาง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไม่น่าล่ะข้าว่าแล้วทำไมต่อสู้กับเจ้าง่ายดายขนาดนี้ เจ้าเป็นแวมไพร์นี้เองในตัวเจ้าคงมีเลือดศักดิ์สิทธิ์อยู่นิดหน่อยซินะ ถึงสามารถทนอยู่ในเวลากลางวันได้แต่พลังของเจ้าก็จะลดทอนไปครึ่งหนึ่ง ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ามาถูกเวลาจริงๆหากมาในเวลากลางคืน เจ้าคงจะเก่งมากกว่านี้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อความจริงถูกเปิดเผยลูกเรือ พ่อค้า และผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างเข้าใจสถานการณ์ทันที สาเหตุที่จอมปีศาจไม่สามารถต่อสู้กับดันเต้ได้เพราะมีเงื่อนไขในสายอาชีพ ความหวังที่พวกเขามีเวลานี้หมดสิ้นแล้ว
“ที่แท้จอมเป็นปีศาจเป็นแวมไพร์นี้เองเขาจึงไม่สามารถสู้ในเวลากลางวันได้”
“แย่!! แย่แน่ๆ ขืนเป็นแบบนี้พวกเราไม่รอดแน่ๆแล้วใครไปดูเรือเล็ก เป็นยังไงบ้าง”
“ข้าไปดูมาแล้วกลุ่มผู้เล่นบางกลุ่มได้เอาออกหลบหนีไปแล้ว”
“บัดซบเอ้ย!!”
กลุ่มพ่อค้าต่างถกเถียงกันเมื่อเหลือบมองไปยังท้องทะเล กลุ่มผู้เล่นบางกลุ่มนำเรือเล็กออกแล่นไปหลายลำจนหมดสิ้นทันใดนั้นเรือเล็กที่แล่นออกไปก็หักโค่นจมสู่ท้องทะเล ท่ามกลางเสียงกรีดร้องเลือดลอยสู่พื้นน้ำซากศพผู้เล่นลอยเกลื่อน ปรากฏหัวหน้ากลุ่มฉลามและพรายทะเลโผล่ออกมาจากพื้นน้ำฉลามบางตนยังมีเศษอวัยวะของผู้เล่นคาอยู่ที่ปาก
กลุ่มพ่อค้าต่างมองจนดวงตาแทบหลุดออกจากเบ้าคิดในใจโชคดีแค่ไหนที่เรือเล็กหมด หากพวกเขาได้นั่งเรือออกไปสภาพศพของพวกเขาคงเป็นแบบนั้น กลุ่มพ่อค้าต่างวิ่งหาที่หลบซ่อนตน ลูกเรือหลายคนต่างตกตายจากการต่อสู้กับลูกสมุนของดันเต้เลือดของผู้เล่นต่างเจิงนองไปทั่วเรือสินค้าเศษชิ้นส่วนมนุษย์กลาดเกลื้อนเต็มลำเรือ
จอมปีศาจพยายามดันร่างตัวเองอย่างทุลักทุเลสองมือกุมคาตานะพยุงตัวขึ้นอย่างแน่นขนัด หากเป็นเวลากลางคืนเขาคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ดันเต้แบกสมอเรือขึ้นบ่า เดินตรงมาหาจอมปีศาจเมื่อมายืนอยู่เบื้องหน้าเท้าข้างหนึ่งของมันก็เตะจอมปีศาจสุดแรงส่งให้เขาปลิวออกไป
“ตูม!!”
เสียงกระแทกของจอมปีศาจปะทะเข้ากับกลางเรือเขานอนถ่างแขนขาหมดสภาพ ไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ดันเต้ปรากฏตัวขึ้นทันทีเท้าข้างหนึ่งของมันเหยียบไปที่กลางอกของจอมปีศาจและในทันทีที่ดันเต้ปักสมอเรือลงไปที่แขนข้างที่ถือคาตานะ
“อ้าก~~~!!!”
เสียงร้องอันโหยหวนดังขึ้นกลุ่มคนต่างมองเป็นทางเดียวกัน แขนข้างหนึ่งที่กุมคาตานะแน่นล่องลอยสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่ขาดสายความเจ็บปวดระดับสิบที่แขนยากเกินบรรยาย ดันเต้ยกสมอเรืออีกครั้งแล้วกระแทกลงไปที่มืออีกข้างส่งให้มันลอยตามกันไป เสียงกรีดร้องของจอมปีศาจดังขึ้นอีกครั้งผู้คนในเรือต่างพากันหน้าถอดสี จุดจบของจอมปีศษจกำลังจะมาเยือน
“สงสัยจะได้กินคนย่างแทนปลาหมึกฮ่าฮ่าฮ่า”
ดันเต้ยกเท้าขึ้นจากอกจอมปีศาจพร้อมกับเตะเขากลิ้งออกไป จอมปีศาจเวลานี้ไม่ต่างจากก้อนเนื้อเดินได้เลือดไหลอาบไหล่ทั้งสองข้าง จอมปีศาจแยกเขี้ยวใส่ดันเต้อย่างดุร้าย ก่อนจะรวมพลังทำบางอย่างทำให้ดันเต้ดวงตาเบิกโพรง
“ย้าก~~!!”
จอมปีศาจตะโกนลั่นแขนทั้งสองที่ขาดไปงอกเงยขึ้นมาใหม่ มือข้างหนึ่งหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมาจากช่องมิติพร้อมกับสายฟ้าสีดำปรากฏขึ้นรอบกายจอมปีศาจคล้ายกับหอก พลังของสายฟ้าเล็กลงจนเห็นได้ชัดแม้แต่ทักษะเวทย์พลังโจมตีก็ลดลงมาครึ่งหนึ่ง ไม้เท้าโบกสะบัด พลังสายฟ้าพุ่งเข้าหาดันเต้ทันที
“เหอะใช้เวทย์ได้ด้วยซินะ ชิ!! เวทย์กระจอก!!!”
สมอเรือใหญ่ฟาดฟันใส่พลังเวทย์อย่างรวดเร็วทำลายหอกสายฟ้าจนหมดสิ้น แต่ก็มีบางอันเฉี่ยวโดนหน้าดันเต้ไป ปรากฏรอยไหม้จางๆที่แก้มของดันเต้ ดวงตาของมันเบิกโพรงกว้างด้วยความโกธรก่อนจะพุ่งเข้าหาจอมปีศาจอย่างรวดเร็ว ดันเต้ปรากฏตัวเบื้องหน้าจอมปีศาจในพริบตาพร้อมกับสะบัดสมอเรือส่งแขนข้างหนึ่งของจอมปีศาจหลุดลอยออกไปจอมปีศาจทะยานถอยพร้อมกับงอกแขนออกมาใหม่
“ชิ!! ดูซิเจ้าจะงอกมันได้อีกกี่ครั้ง”
ดันเต้พุ่งเข้าหาจอมปีศาจอย่างรวดเร็วหอกสายฟ้าปรากฏพุ่งใส่ดันเต้ไม่ขาด สาย เสียงระเบิดดังสนั่นลั่นไปทั่วเรือเลือดจอมปีศาจหลั่งไหลเป็นระยะทุกครั้งที่อวัยวะแขนขาขาดสะบั้นมันจะงอกเงยออกมาทันทีพลังมานาจอมปีศาจลดลงอย่างต่อเนื่อง และจวนเจียนจะหมดในอีกไม่ช้า
“เปรี้ยง~~~~!!!”
เสียงปะทะกันดังสนั่นดันเต้และจอมปีศาจต่างแยกออกจากกันคนละฝั่งเสียงหอบหายใจทั้งสองถี่ระรัวแต่ฝ่ายจอมปีศาจจะหอบหนักมากว่า พลังเวทย์ของจอมปีศาจใกล้ถึงขีดสุดในขณะที่ทั้งสองแยกจากกัน จอมปีศาจล่วงเข้าไปหยิบยาฟื้นพลังทันทีก่อนจะทันได้ยกดื่มหนึ่งในหัวหน้ากลุ่มฉลามก็ปรากฏตัวที่ด้านหลังพร้อมกับเสียบแทงสามง่ามทะลุออกมาทันที
“อ๊าก~~~~!!!”
จอมปีศาจร้องลั่นหัวหน้ากลุ่มฉลามสะบัดสามง่าม โยนจอมปีศาจมากลางเรือท่ามกลางรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมของดันเต้ มันปรากฏกายข้างตัวจอมปีศาจและใช้เท้าเขี่ยยาฟื้นพลังทิ้งทันทีสมอเรืออันใหญ่ชูขึ้นสู่ท้องฟ้า ดันเต้จับมันแน่นในท่าจับสองมือจอมปีศาจนอนนิ่งไม่เคลื่อนไหว ความตายกำลังจะมาเยือนในเวลาไม่ช้า
ความหนาวเย็นเสียดแทงมาที่ด้านหลังของดันเต้มันหยุดการเคลื่อนไหวรีบหันกลับไปดูที่ด้านหลังเม็ดเหงื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมันทันที ท่ามกลางความสงสัยของจอมปีศาจเมื่อหันไปมองในทางเดียวกันกันดันเต้ปรากฏลุงเกนกำลังนอนยกน้ำเต๋าดื่มในท่าทีสบายอารมณ์ ลุงเกนดันตัวเองลุกขึ้นยืนในสภาพโยกไปมาเมื่อจ้องมาที่ดันเต้ ตัวของมันสั่นสะดุ้งทันที
“แหม!! กำลังสนุกเลยจบซะแล้ว ถึงตาข้าออกโรงแล้วซินะ โฮโฮโฮ!!”
“ไอ้แก่!! แกมาได้ยังไง”
“โฮโฮโฮไอ้โง่ แกนั่นแหละขึ้นมาหาข้าเอง ข้านั่งเรือลำนี้มาตั้งแต่ออกจากท่าแล้ว”
ดันเต้หันกลับหาเรือโจรสลัดพร้อมจะพุ่งทะยานออกไปทันทีในขณะที่พุ่งทะยานออกไป ลุงเกนโผล่มาจากกลางอากาศในแทบจะทันทีตบหัวของดันเต้เพียงเบาๆ “เพลี้ย!!”ร่างของดันเต้พุ่งทะยานสู่ท้องเรืออย่างรุนแรงราวกับถูกค้อนอันใหญ่โตฟาดใส่
“ตูม!!”
เสียงดังสนั่นร่างของดันเต้ฝั่งเข้าไปในลำเรือ ลูกสมุนดันเต้ ผู้เล่น และกลุ่มลูกเรือต่างหยุดการเคลื่อนไหว เหลือบมองไปทางทิศเดียวกัน “อั๊ก!!!”ดันเต้กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่ากายของมันฝังอยู่ในเรือแน่น จอมปีศาจดันตัวเองขึ้นมามองด้วยสีหน้าอันตื่นตะลึงลุงเกนเอามือไขว่หลังเดินเข้าหาดันเต้ดุจคนเมาอย่างเชื่องช้าแล้วมาหยุดลงที่เบื้องหน้าของมัน
ดันเต้ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างเจ็บปวด เมื่อเห็นลุงเกนอยู่เบื้องหน้า หน้าของมันขาวซีดตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ลุงเกนยกน้ำเต๋าดื่มอีกครั้งก่อนจะเงื้อมมือขึ้นสู่ฟ้าแล้วตบลงไปที่หน้าผากของดันเต้ทันที
“เปรี้ยง!!”
เสียงตบดังสนั่นร่างของดันเต้ฝังลึกลงไปในลำเรือแน่น เลือดไหลออกจากปากของดันเต้ไม่ขาดสายเมื่อลุงเกนยกมือขึ้นอีกครั้ง ดันเต้พยายามส่ายหน้าทันที
“เดียว!! เดียวก่อนท่านเกนข้ายอมแล้ว ข้ายอมแล้ว”
“ดี!! เอาของข้าคืนมา”
“ได้ครับได้!!”
ลุงเกนดึงร่างดันเต้ออกมาจากร่องที่ฝังลึกพร้อมกับปล่อยมันคุกเข่าลงสู่เบื้องหน้า ดันเต้กำลังหยิบจับตะเกียงไฟที่ข้างเอวมันทันใดนั้นมันก็ปาเศษไม้ที่ผุพังของเรือที่มันแอบกำไว้ในมือ ใส่หน้าของลุงเกนก่อนจะทะยานร่างกลับสู่เรือโจรสลัด
“ไอ้แก่โง่ลาก่อนล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
“ไอ้บัดซบกล้าหลอกข้า หาเรื่องตาย!!”
ดันเต้กลับขึ้นสู่เรือโจรสลัดมันโบกส่ายตะเกียงทันที เรือโจรสลัดแล่นกลับลำ ก่อนจะค่อยๆ จมลงสู่ท้องทะเล ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของดันเต้ลุงเกนประสานมือเข้าด้วยกันก่อนจะกระโจมทะยานลงสู่ท้องทะเลท่ามกลางความมึนงงของจอมปีศาจ
ในขณะที่เรือโจรสลัดกำลังจมลงสู่ใต้น้ำบางสิ่งบางอย่างก็ดันเรือโจรสลัดขึ้นสู่ผิวน้ำ ท่ามกลางความแตกตื่นของดันเต้ผ่านไปเพียงชั่วครู่ความกระจ่างก็ปรากฏขึ้นในสายตาของมันเต่ายักษ์ขนาดมหึมาโผล่ขึ้นจากผิวน้ำ ขนาดของมันดุจดังเกาะใหญ่กลางทะเล ดันให้เรือโจรสลัดลอยขึ้นบริเวณที่ด้านหลังของเต่ายักษ์มีงูขนาดใหญ่โตตัวดำทมิฬพันเป็นเกลียว ดวงตาของงูยักษ์จ้องมองดันเต้อย่างกับจะกลืนกิน
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
5.95M
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
