“ฮ้า! ไม่ได้ต่อยใครมากี่แสนกี่ล้านปีแล้วน้า?” เว่ยเมิ่งจากอนาคตปาดเหงื่อบนใบหน้า ใต้ร่างของเขามีเสียงร้องไห้สะอื้นเหมือนถูกขืนใจจากเคออสมาเป็นระยะๆ “เฮ้ย! ไม่ต้องมาสำออยนะ ข้าจำเจ้าได้แล้ว! ตอนนั้นข้าต้องอัดเจ้าหลายหมื่นปีทีเดียวกว่าเจ้าจะตาย” เว่ยเมิ่งจากอนาคตเหยียบไปที่หน้าของเคออส “อย่าสะเออะลุกขึ้นมาตอนตัวข้ากำลังคุยกับข้าล่ะ! ไม่งั้นไม่จบแค่หน้าแตกแน่เข้าไหม! you understand?”“ขอรับ....” เคออาตอบเสียงสะอื้น“ข้าถามเป็นภาษาอังกฤษก็ตอบว่าเป็นภาอังกฤษเซ่!!”“yes I understand”“ดีมากๆ” เว่ยเมิ่งตบไปที่หัวของเคออสเบาๆเว่ยเมิ่งจากอนาคตหันไปมองเว่ยเมิ่งที่ทำตัวไม่ถูกก็ยิ้มออกมา “ตัวข้า~ เจ้าเป็นอย่างไรบ้างสบายดีหรือเปล่า? ให้ตายเถอะเจ้าเป็นตัวข้าในอดีตใช่มั้ย? อืมๆ ดูเหมือนจะมาจากคนละไทม์ไลน์ด้วยนี่? จริงแล้วไหงเจ้าถึงมาอยู่กับไอ้ตัวไม่รู้จักตายนี่ได้เหล่า?” เว่ยเมิ่งจากคนอนาคตในอีกไทม์ไลน์ถามไม่ยั้ง เว่ยเมิ่งใช้นิ้วบีบระหว่างคิ้วเหมือนจะหาทางแก้ปวดหัวกับสถานนะการณ์ในตอนนี้ เว่ยเมิ่งหันไปถามเว่ยเมิ่งจากอนาคต“ท่านเป็นตัวข้าตอนที่อยู่ในตอนที่บ้านเกิดของพวกเราล่มสลาย?” เว่ยเมิ่งจากอนาคตที่ได้ยินคำถามก็พยักหน้ายิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นช่างอ้างว้างและโดดเดี่ยว“ใช่…..ตอนนั้นมีเพียงข้าที่เหลือรอดมาได้ พี่สาวและคนในหมู่บ้าน..ทุกคนในแผ่นดินจมหายลงไปในทะเลหมดเลย”เว่ยเมิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจ แค่เพียงได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็เพียงพอทำให้เขาต้องเจ็บปวดแล้ว เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวเขาอีกคนต้องเจ็บปวดขนาดไหน ในตอนที่สูญเสียทุกคนไป........เว่ยเมิ่งเหล่าเรื่องที่เจอกับไนกี้ให้ฟัง เรื่องที่นางช่วยเหลือเขากับพี่สาวพาตัวคนในหมู่บ้านกับคนอีกบ้างส่วนอพยพมาที่โอลิมปัส เว่ยเมิ่งจากอนาคตฟังอยู่เงียบๆ เมื่อได้ยินว่าพี่สาวและคนในหมู่บ้านรอดตายทั้งหมด ชายผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยทำลายล้างทุกสิ่งก็หลับตาลง หางตาของมันมีหยดน้ำเล็กๆเริ่มซึมออกมา ทั้งสองเงียบไปซักพักบรรยากาศคงจะเงียบเชียบ หากไม่มีเสียงสะอื้นของเคออสมาเป็นระยะๆ......“กระซิกๆ ข้าถูกรังแก” เคออสสะอื้นเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงลี้ลับ มันหันมามองเว่ยเมิ่งก่อนถอนหายใจ“คงมีทวยเทพบางตนมองอนาคตและเห็นข้าเข้า มันคงพยายามเปลี่ยนอนาคตเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น.......ข้าคงต้องขอบคุณพวกมันสิน่ะ?” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์พึมพัมกับตัวเองก่อนจับไปที่ไหล่ของเว่ยเมิ่ง“เจ้า...ช่วยพาข้าไปพบพี่สาวกับทุกคนได้หรือไม่?” เว่ยเมิ่งเงียบไปก่อนพยักหน้า “แล้วเราจะออกจากที่นี่อย่างไรดีล่ะ?” เว่ยเมิ่งมองไปรอบๆเคออสบอกว่านี่คือความฝันของเขา แต่มีความรู้สึกว่าเขาเข้ามาที่นี่ทั้งร่างกายและจิตใจเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์เหลือบมองไปทางเคออส ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นฃา “บอกทางออกมา”เคออสที่นอนสะอื้นอยู่สะดุ้งรีบลุกขึ้นมา ก่อนโบกมือสองสามครั้ง ว่างเปล่าที่มืดมิดถูกเปิดออก “ทางออกอยู่นี่ขอรับ” เคออสผ่ายมือไปทางออกเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์แค่นเสียง เคออสกรี้ดร้องออกมารีบสลายตัวหนีไปทันที สองเว่ยเมิ่งพนักหน้าให้กัน และเดินออกไปจากความฝันของเว่ยเมิ่ง
“สรุปแล้วคือเจ้าคือเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์?” เสวี่ยฟางกุมขมับ ตอนแรกที่เห็นสองเว่ยเมิ่งเดินมา นางนึกว่านางพักผ่อนไม่เพียงพอจนเห็นภาพหลอนเสียอีก......เว่ยเมิ่งและเว่ยเมิ่ง ช่วยกันอธิบายเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เสวี่ยฟางนั่งฟังทุกอย่างก็อดตะโกนขึ้นฟ้าอย่างช่วยไม่ได้“เรื่องทุกอย่างนี่มันจะเลอะเทอะเกินไปแล้วโว้ยยยย!!”เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์เห็นท่าทางของเสวี่ยฟาง ก็อดยิ้มไม่ได้ดวงตาของเขาแสดงถึงความคิดถึงและความคุ้นเคย เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์หันไปมองเทพีแห่งชัยชนะก็ต้องประสานมือโค้งคำนับออกมา“ข้าต้องขอบคุณท่านมากจริงๆ ที่ช่วยเหลือตัวข้าในอดีตให้รอดพ้นจากโศกนาฏกรรมที่จะเกิดขึ้น”“ไม่ๆ เป็นอพลอโลที่เห็นเจ้าต่างหาก ที่ข้าทำเพียงแค่ไปช่วยพวกเจ้าอพพยมาเท่านั้น” เทพีแห่งชัยชนะโบกมือไปไม่รับความชอบไว้แต่เพียงผู้เดียว“อพอลโล? ใช่เทพแห่งดวงตะวันแห่งปกรณัมแห่งนี้ที่เป็นตัวแทนแห่งดวงตะวันใช่หรือไม่?”“ใช่แล้ว” เทพีแห่งชัยชนะตอบ “เจ้าเคยพบมันด้วยหรือ?”“ในอดีต.......ก็ใช่” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ปั้นหน้ายิ้ม เสวี่นฟางกับเว่ยเมิ่งที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็รู้สึกแปลกๆ ทั้งสองกระเถิบๆเข้าไปถาม“นี่ๆเจ้ากับอพลอโลมีเรื่องอะไรหรือ” เสวี่ยฟางกระซิบถามเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยินเว่ยเมิ่งเองก็พยักหน้าอยากรู้เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ปั้นหน้ายิ้มให้เทพีแห่งชัยชนะ พลางกระซิบบอกคนทั้งสอง “ก็...ตอนที่ข้ามาบุกสังหารทวยเทพที่นี่นะสิ เห็นมีเจ้าเทพผมทองเจ้าสำอางคนหนึ่งมาขัดขวางไว้ประกาศตนว่าเป็นเทพแห่งดวงตะวันหรืออะไรนี่แหละ มันใช้เปลวเพลิงจากดวงตะวันมาเป็นลูกธนูยิงใส่ข้า ตอนนั้นข้ากำลังอารมณ์ร้อนๆก็เลย........จับดวงอาทิตย์ทุ่มใส่มันเข้าน่ะ” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ยิ้มแห้งๆ“............” เว่ยเมิ่งและเสวี่ยฟาง“เห็นว่าก่อนจะกลายเถ้าธุลีมันตระโกนว่ามันคือ อพอลโลทวยเทพแห่งดวงตะวันนี่แหละ ข้าเลยจำได้” เว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างบอกกับอีกสองคนพลางยิ้มให้เทพีแห่งชัยชนะที่ตอนนี้มีสีหน้าแปลกๆเหมือนได้ยินอะไรบ้างอย่าง“แค่กๆ แล้วตอนนี้เจ้าจะทำอะไรต่อไปหรือ” ไนกี้ถามเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์“ข้าคิดว่า.....ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์แบ่มือออก ตัวมันหลังจากทำลายทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีอะไรทำเลย หากไม่ใช่เพราะเคออสกับอพลอลโล มองอนาคตมาจนทำให้เขารู้ตัวจนมาที่นี่ เขาก็คงนอนอยู่เฉยๆท่ามกลางความว่างเปล่าไปแล้วเว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ถอนหายใจมันมองไปที่ตนเองในอดีต ทันใดนั้นความคิดบางอย่างก็แวบขึ้นมาในหัว เช่นเดียวกับเว่ยเมิ่งที่เหมือนจะคิดอะไรออก ทั้งสองจ้องมองกัน“เจ้าคิดเหมือนข้าหรือเปล่า?” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์ถาม“ก็นะ.....” เว่ยเมิ่งตอบ“ช่างเถอะๆ ไงๆไทม์ไลน์ของข้าตอนนี่มันพังไปหมดแล้ว ข้าอยู่ไปก็เหงาเปล่าๆ” เว่ยเมิ่งผู้ทำลายทุกอย่างโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “แต่เจ้าต้องดูแลนางให้ดีเข้าใจหรือไม่?” เว่ยเมิ่งจากอีกไทม์ไลน์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเว่ยเมิ่งพยักหน้าจริงจัง “เดี่ยวพวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?” เสวี่ยฟางถามไปเกาหัวไปสองเว่ยเมิ่งหันไปตอบพี่สาวด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ปล้นเวลา ไงพี่สาว”“ห่ะ!?”พูดจบเว่ยเมิ่งผู้ทำลายล้างก็หันไปต่อยอากาศ แพล้ง!อากาศคล้ายกระจกแตกสลาย มิติบางส่วนถูกทำลาย เผยให้เห็น.....ถึงเหตุการณ์ในอดีต!! ในอดีตอีกฝั่งหนึ่งตอนนี้ยักษ์เพลิงสามตากำลังพยายามดึงโลหิตไป ในขณะที่ไนกี้กำลังพาพวกเว่ยเมิ่งหลบหนี สองเว่ยเมิ่งในปัจจุบันมองหน้ากันด้วยสีหน้าจริงจัง“ไปจัดการไอ้สารเลวนั้นกันเถอะ”
243K
![คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668035_25341029.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
