ตำนานผู้วิเศษ

รากไม้งอกเงยจากพื้น ร่างโจรผู้ประจบสอพลอดูรากไม้ร้อยรัดและถูกยกสูงขึ้น ตอนนี้มันอยู่ตรงหน้าเซี่ยซีหานอย่างจำใจ

"พูด! จงพูดออกมาว่า!!! บ้านหลังนั้นที่มีเครื่องรางไม้สลักรูปสตรีห้อยหัวกลับด้านอยู่ที่หน้าประตูนั้นอยู่ที่ไหน" เสียงที่แผดดังของเซี่ยซีหาน และมือที่จับไปที่ลำคอของโจรผู้ประจบสอพลอ ทำผู้คนทั้งหลายหวาดกลัว มือนี้บีบรัดราวกับว่าหากจับแรงอีกนิดศีรษะนี้จะหลุดออกมาได้

"ข้าจะพูด นายท่านข้าจะพูด !!!แคร่ !!!แคร่" เสียงของโจรผู้ประจบสอพลอน่าเวทนานักดัง หลังจากมือของเซี่ยซีหานคลายออกให้โอกาสมันได้พูด

...

ในค่ายโจรมีต้นไม้ใหญ่ที่ใหญ่โตเป็นพิเศษกว่าต้นไม้ใดๆ มันมีกิ่งก้านสาขามากมายเป็นร่มเงา เซี่ยซีหานอยู่ด้านหน้าต้นไม้ต้นใหญ่นี้ ใต้รากเหง้าของต้นไม้ใหญ่ที่ม้วนขดไปมากมากมาย เซี่ยซีหานมองเห็นประตูที่คุ้นเคย

เครื่องรางไม้รูปสลักสตรีห้อยหัวกลับด้านปรากฏด้านหน้า

เซี่ยซีหานย่างก้าวเข้าไปภายในช้าๆ

ก่อนที่เซี่ยซีหานจะเปิดประตู มันได้กลิ่นคาวเลือดอันคุ้นเคย นอกจากนั้นยังมีกลิ่นเน่าเหม็นอันรุนแรง เซี่ยซีหานมือสั่นเล็กน้อย แต่ในที่สุดมันก็เปิดประตูเข้าไป

เบื้องหน้ามันมีศพสตรีเปลือยเปล่ามากมาย ร่างพวกนางถูกจับกองไว้ด้วยกันอย่างน่าอนาถ สภาพพวกนางไม่มีความน่ามองหรือน่าพิสมัยของหญิงงามเลยสักนิด ทั่วร่างของพวกนางมีร่องรอยของการถูกล่วงละเมิดอย่างโหดร้าย

แต่นั้นก็เป็นแค่ภาพเบื้องหน้า สิ่งที่เซี่ยซีหานเห็นในนิมิตมันมีมากกว่านี้ เซี่ยซีหานเดินก้าวเข้าไปภายในลึกขึ้น ลึกขึ้น มันมืดมาก

แต่ด้วยดวงตาเวทย์แห่งวิหครุ่งอรุณ ที่นี่สว่างจ้าสำหรับเซี่ยซีหาน

ตอนนี้เซี่ยซีหานเห็นสตรีมากมาย ทั้งวัยเบ่งบานที่เหมาะกับการมีครอบครัว แรกรุ่น และสุดท้ายเยาว์วัย ศีรษะพวกนางถูกตัด และแขวนกลับหัว มีถังไม้ใหญ่รองไว้ด้านล่าง สตรีหลายคนท้องพวกนางถูกกรีด เห็นไส้และเครื่องในทะลักมากมาย พวกมัน... ไอ้พวกเดรัจฉาน มันรีดเลือดพวกนาง

ศีรษะจำนวนมากคล้ายเป็นของสะสม มันถูกจับใส่ขวดแก้วใส คล้ายเป็นการดองเพื่อคงสภาพไว้

สองมือของเซี่ยซีหานสั่นระริกกับภาพที่เห็น

มันเป็นคนต่างโลก มันมาที่นี่ มันคิดว่ามันเข้าใจความโหดร้ายของโลกใบนี้ได้หมดแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่

'ทำไม ทำไมกัน พวกนางทำผิดอะไร ทำไมพวกนางถึงต้องตาย ตายอย่างทรมานเช่นนี้' เซี่ยซีหานถามตัวเองอย่างไม่เคยเป็น อยู่ๆ จิตสังหารของมันก็ระอุอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และในจังหวะนั่นเองที่เซี่ยซีหานอยู่ในห้วงคำนึง

ฟิว ฟิว

เสียงสายลมแผ่วเบา

แต่นั้นใช้ไม่ได้กับเซี่ยซีหาน ที่ตอนนี้โสตประสาทถูกขยาย เพราะจิตใจที่ระอุไปด้วยจิตสังหาร

สายตาเซี่ยซีหานกรอกไว มันเห็นร่างบุรุษผู้หนึ่ง มันมืดมิดมาก มันควรกลืนไปกับความมืดและหายไปกับห้องมืดนี้อย่างสมบูรณ์

แต่น่าเสียดาย ดวงตาของเซี่ยซีหานคือนัยน์ตาแห่งวิหครุ่งอรุณ

ร่างดุจเงาของบุรุษที่ซ่อนตัว จึงชัดเจนราวกับมีคบไฟส่องสว่างมันอยู่

มันก้าวไวมาหาเซี่ยซีหานที่ด้านข้าง มือง้างกริด แต่แม้มันจะก้าวไวและเร็ว โดยไร้เสียงแทบจะสมบูรณ์แบบ ซึ่งนี่คือความสามารถของนักฆ่า

แต่สำหรับเซี่ยซีหานมันช่าง "..."

ดวงตาของเซี่ยซีหานจ้องมองไปทางนักฆ่าได้อย่างพอดิบพอดี

มันตกใจ!!!

...

ด้าน 'ฮุย' โจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมและคนของมัน มีเหล่าโจรร่างใหญ่หลายคนช่วยทำลายรากไม้ที่เป็นตรวนผนึกร่างของมันจนหมด

ฮุยคุกเข่าและพูดกับชายตรงหน้าที่ช่วยมันอย่างนอบน้อม ชายคนนี้มีเบ้าตาลึก ดวงตาดุเหมือนสัตว์ปีศาจจากนรก มือของมันข้างหนึ่งกำร่างหญิงสาวที่เปลือยเปล่าไว้ นางไร้ชีวิต มุมปากมีคราบน้ำลายไหลอยู่ ที่หว่างขาของนางมีคราบเลือดไหลอยู่ นางตาย ตายอย่างไม่พร้อมใจ

"หัวหน้าใหญ่ ขออภัยด้วย ข้าประมาทไอ้ผู้วิเศษนั้นจนเกินไป ไม่คิดว่ามันจะเป็นผู้วิเศษที่แท้จริง ข้าจึงถูกมันจับและมีสภาพอนาถแบบนี้"

"ทำไมเจ้าจึงพามันมาที่นี่ เจ้าไม่รู้รึว่าที่แห่งนี้ไม่อาจจะเสียหายได้ เลือดของสตรีคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ลูกค้าของเราต้องการ เจ้ากำลังทำให้การค้าของข้ามีปัญหา"

ฮุยโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมร่างสั่น หากมันคือโจรชั่วผู้ชั่วช้า ด้านหน้ามันก็คือมหาโจรที่ชั่วช้ายิ่งกว่า

"หัวหน้าคือข้า..." ฮุยพูดไม่ทันจบ มือยักษ์ก็จับเข้าไปที่คอมัน

และดวงตาของสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ ก็จ้องมันอย่างนัยน์ตามันไม่กะพริบ

"ถ้าไอ้เวรผู้วิเศษนั้น ทำอะไรกับสินค้าภายในนั้นเสียหายแม้แต่น้อย ข้าจะหักแขน หักขาเจ้า แล้วใช้เหล็กร้อนแทงสวนไปที่อันเดียวตัวเดียวของเจ้า จากนั้นข้าก็จะบิดมันอย่างช้าๆ ให้เจ้าแสบร้อนและทรมาน ทรมานไปจนกว่าจะตาย"

ฮุยโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียม ร่างสั่นระริก ในใจมันคิด มันไม่น่ากลับมาที่นี่เลย มันรู้ว่าชายตรงหน้ามันไม่มีวันโกหก

ชายผู้นี้คือ 'โหย่งเต๋อ' นักรบสี่ดาบผู้ชั่วร้าย หนึ่งในนักรบผู้แข็งแกร่งที่เหลือรอดของอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือ ปกติมันก็มีชีวิตอย่างชั่วร้าย แต่เมื่อมันได้ก้าวมาใช้ชีวิตใหม่เป็นโจรป่า ความชั่วร้ายของมันก็ดูเหมือนได้รับการปลดปล่อย มันทำชั่วอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

ฆ่าและการขืนใจหญิงสาวคือสิ่งที่มันชอบ

หน้าประตูที่มีเครื่องรางไม้รูปสลักสตรีห้อยหัวกลับด้าน อยู่ๆ ภายในก็มีแสงสว่างจ้าออกมา มันเรียกความสนใจของโหย่งเต๋อผู้ชั่วช้า

"!!!ม่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาย"

มีเสียงกรีดร้องอันน่าสังเวชของบุรุษแผดดังจากภายใน แต่นั่นก็เพียงครู่สั้น

โหย่งเต๋อขมวดคิ้ว สำหรับมันเสียงที่แผดร้องนั่นให้ความรู้สึกคุ้นเคย

"ดูท่าไอ้ผู้วิเศษนั้นจะไม่ธรรมดา 'หยี่เสียง' คือนักรบที่ข้าฝึกฝนเส้นทางนักฆ่าให้กับเขา แม้แต่ผู้วิเศษที่แท้จริง หากหยี่เสียงเข้าประชิดตัวได้ ไอ้ผู้วิเศษนั่นมันจะต้องตายในทันทีด้วยกริดสังหารที่อาบยาพิษ แต่ดูเหมือนว่า..."

!ฟุบ ศีรษะของบุรุษผู้หนึ่งลอยสูง ดวงตาของศีรษะที่ลอยเคว้งยังมีความหวาดกลัวปรากฏ มันตายโดยที่ตาไม่อาจจะหลับได้

ตุบ ตุบ ตุบ

ศีรษะนั่นกระเด้งกระดอนอยู่ตรงหน้าของโหย่งเต๋อ

เซี่ยซีหานเดินออกมา "เจ้าคือคนที่ฆ่าเหล่าสตรีในนั้นใช่หรือไม่"

โหย่งเต๋อแสยะยิ้มอย่างไม่หวาดกลัว มันตอบเซี่ยซีหานด้วยน้ำเสียงและสีหน้ายียวน "ใช่แล้วท่านผู้วิเศษ แต่... มันมีปัญหาอะไรรึ"

ป๊อก โหย่งเต๋อผู้ชั่วช้าดีดนิ้ว รอบด้านบนต้นไม้ใหญ่ เหล่าโจรนับครึ่งร้อยปรากฏตัว พวกมันมีหลายคนเป็นนักรบหนึ่งดาบ และมีอีกหลายคนเป็นถึงนักรบสองดาบ

ด้านหลังโหย่งเต๋อ เสียงตงตงหมียักษ์สีขาวแผดเสียงร้องอย่างน่าสงสาร มันถูกจับ

"มี" เซี่ยซีหานพูดเพียงคำเดียวพร้อมเดินไปหาโหย่งเต๋อ

"มีอะไรรึ เจ้าจะทำอะไรข้าได้ จงดู!!!" โหย่งเต๋อยังยียวนเซี่ยซีหาน มันพูดพร้อมเอียงคอและอ้าแขน ราวกับกำลังบอกเซี่ยซีหานว่า เจ้าเห็นไหม ทั้งหมดนี่คือคนของข้า

...

!ฟุบ

ร่างของเซี่ยซีหานพุ่งเร็ว เร็วจนเกิดเป็นภาพติดตา

โหย่งเต๋อตกตะลึง นี่มันไม่ใช่ความเร็วของผู้วิเศษที่จะทำได้ ถ้ามันจะเร็วได้ขนาดนี้ก็ต้องมองเห็นเวทย์ที่ร่ายอยู่บนตัว แต่ชายผู้นี้ยังไม่ได้ใช้เวทย์หรือพลังพิเศษใดๆ ช่วยในการเพิ่มความเร็ว

"เจ้าเป็นนักรบ..."

"ใช่แล้ว"

!!!ตูมมมมมมมมมมมมมม

หมัดแกร่งที่เร็วและแรงราวกับกระสุนปืน อัดเข้ากลางลำตัวโหย่งเต๋อ

"อั๊ก" โหย่งเต๋อมันกระอักเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เพียงแต่

!!!ตูมมมม

อีกหมัดของไอ้เวรผู้วิเศษนั่น กลับซัดมันเข้าเต็มหน้า ร่างของโหย่งเต๋อกลิ้งไถลไปไกล

"!!!ช่วยยยยยยยยยข้า" โหย่งเต๋อแผดเสียงร้อนรน โจรมือธนูหลายสิบเล็งไปที่เซี่ยซีหาน ส่วนสมุนรอบตัวของโหย่งเต๋อที่อยู่ใกล้ ต่างรีบจับศาสตราประจำตัวของตัวเอง หมายจะเล่นงานเซี่ยซีหาน

เซี่ยซีหานชูหมัดขึ้นและต่อยลงพื้น แผ่นดินแตกร้าว พร้อมรากไม้และดินธาตุแข็งทิ่มแทงออกมาราวกับเป็นใบมีด มันปักร่างผู้คนโดยรอบมากมาย เสียงกรีดร้อง เลือดหลั่งไหลอย่างต่อเนื่อง

ตงตงแผดเสียงก้องกังวาน ขาหน้ามันตบตีกลุ่มโจรด้านหน้าไม่หยุด

มือข้างหนึ่งของเซี่ยซีหานราวกับเป็นรากไม้วิเศษ มันยืดยาวและอ้อมไปคว้าขวานใหญ่บนหลังตงตง

เมื่อเซี่ยซีหานได้ขวานใหญ่มาอยู่ในมือ มันก็ยืนอยู่ตรงหน้า 'ฮุยโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียม' และ 'พวกขอมัน' พอดี

เซี่ยซีหานยกขวานใหญ่เหนือหัว ด้านหน้าของฮุย

ฮุยโจรชั่วใบหน้าเหี้ยมเกรียมร่างสั่น "นะ...นะ... นายท่าน ข้าจะมอบสมบัติของข้าให้ท่าน ข้าสามารถชี้บอกได้ว่า ที่ใดในรังโจรนี้คือที่เก็บสมบัติ โปรดเมตตาปล่อยข้า โปรเมตตาปล่อยข้าไปด้วยเถอะ"

!!!ฉับ

ศีรษะของฮุยขาดในทันที

เซี่ยซีหานเดินช้า ก่อนหันมองรอบด้าน "ตอนนี้ข้าพึ่งรู้ว่า โลกใบนี้โหดร้ายอย่างไร" ร่างกายของเซี่ยซีหานพลังโอน่าของมันทะลักออกมา พร้อมกับลูกธนูจำนวนมาก พุ่งมาหาที่ตัวมันจากรอบทิศทาง

แต่...

ไม่ว่าลูกธนูจะมากมายเพียงไร ก็ไม่อาจจะทำอะไรเซี่ยซีหานได้

นั่นเพราะอยู่ๆ ป่าแห่งนี้ราวกับมีชีวิต

พื้นดินราวกับอยู่ๆ มันกลายเป็นปีศาจ...

ต้นไม้มีหนาแหลมมากมาย พุ่งคร่าชีวิตผู้คนไม่หยุด

แผ่นดินปรากฏใบหน้าของอสูรและมีมือขนาดยักษ์จำนวนมากปรากฏ มันจับผู้คนกลืนและเคี้ยวจนเลือดสาด และสูบเข้าไปในพื้นธรณี

ที่นี่ควรจะเป็นป่าปีศาจ มันไม่ใช่รังโจรที่เงียบสงบอีกต่อไป

โหย่งเต๋อมองภาพที่เกิดขึ้นตกตะลึง นี่เป็นพลังผู้วิเศษที่ยิ่งใหญ่มากที่สุดที่มันเคยเห็นมาครั้งหนึ่งในชีวิต

และในขณะที่ป่าคลั่ง แผ่นดินก็วิปลาส เซี่ยซีหานก็ลากขวานใหญ่มาตรงหน้ามันพอดี

โหย่งเต๋อคิดหนี

แต่...