คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

สิ้นกังวานครางกระหึ่มจากกระเพาะมัจจุราช ความเงียบงันพลันเข้าปกคลุมวิหารมหาเทพ มิใช่ความเงียบสงบธรรมดา ทว่ามันคือสภาวะสุญญากาศสะกดข่มกฎเกณฑ์ฟ้าดินจนใบ้สนิท!

เย่เฉินก้าวเท้าเหยียบเยื่อบุวิหาร

ตูม!

พื้นเนื้อยุบตัวลึกหลายสิบจั้ง สรีระสีหมึกพุ่งทะยานเข้าหาบัลลังก์ศิลา มวลความหนาแน่นสัมบูรณ์อัดแน่นภายในกายหยาบ บดขยี้มิติรอบด้านเกิดรอยแตกร้าวสีดำทอดยาวดุจใยแมงมุม

ภายนอกทวีปสวรรค์เบื้องบน เมฆามารนับล้านลี้แตกสลาย มหาสมุทรปราณเน่าเปื่อยเหือดแห้ง ขุนเขาศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือนพร้อมเพรียง เหล่าเซียนเฒ่าจำศีลซ่อนเร้นพลันลืมตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา ข่ายเส้นเอ็นกระตุกเกร็ง โลหิตทะลักทวารทั้งเจ็ด สัญชาตญาณสัตว์ตรอกกรีดร้องเตือนภัย... ระบบนิเวศสวรรค์กำลังพลิกกลับตาลปัตร!

ทว่าใจกลางวิหาร มหาเทพหาได้ไยดีโลกภายนอก ดวงตาขนาดเท่าภูเขาจับจ้องศัตรูเขม็ง ภายในม่านตาสีทองไร้ก้นบึ้งฉายภาพสะท้อนวิปริต ทะเลโลหิต ซากศพเทพเจ้า รังเพาะพันธุ์ระดับจักรวาลปริแตก และสัณฐานมหึมากลืนกินดวงดาว ภาพความทรงจำบันทึกยุคสมัยบรรพกาลก่อนการถือกำเนิดสรรพสิ่ง

ทันใดนั้น คลื่นความถี่รหัสสายเลือดพลันกระแทกทะลวงจุดชีพจรเย่เฉิน มิใช่คลื่นเสียงผ่านมวลอากาศ ทว่ามันคือแรงสั่นสะเทือนบดขยี้แก่นจิตโดยตรง

มหาเทพประกาศิตเจตจำนงศักดิ์สิทธิ์ ‘ปรสิตชั้นล่าง...’

ความจริงเพียงหนึ่งเดียวแผ่ซ่านครอบงำ นับแต่กำเนิดสวรรค์ มีเพียงกระเพาะมหาเทพกลืนกินสรรพชีวิต สัจธรรมข้อนี้ไร้ผู้ใดหาญกล้าหักล้าง

กังวานมหาเทพสงบนิ่งไร้อารมณ์ ทว่าแฝงอำนาจกดข่มบดขยี้จิตใจสรรพสัตว์ ดวงตายักษ์พลันเบิกกว้าง

ครืนนนนน!

ผนังวิหารทั้งสี่ด้านเปิดแยกออก เผยสัณฐานกระเพาะสวรรค์ขนาดมหึมา ข่ายเส้นเอ็นสีทองนับล้านเส้นบิดตัวดุจอสรพิษ ปรสิตสวรรค์มหาศาลทะลักล้นรอยแยกเนื้อเยื่อ คลื่นไอน้ำย่อยบรรพกาลปะทุออกจากเนตรยักษ์ กองกำลังทุกสายมุ่งเป้าปะทะเย่เฉิน หมายบดขยี้ผู้ล่วงล้ำกลายเป็นตะกรันอาหาร

ทว่ามัจจุราชกลับแผดกังวานหัวเราะ เสียงเลื่อยกระดูกดังลอดกรามฉีกกว้าง สำเนียงต่ำลึกดังก้องสะท้อนทั่ววิหาร เนตรมารบรรพกาลสามชั้นหมุนวนเชื่องช้า แววตาเปี่ยมล้นความหิวโหย ปราศจากความหวาดผวา น้ำลายสีหมึกข้นหนืดหยดทะลักลงพื้นศิลา ดุจสุนัขป่าหิวโซพานพบก้อนเนื้อติดมันโอชะ

ตูมมมม!!!

สังขารสีหมึกทะลวงฝ่าคลื่นไอน้ำย่อย ปรสิตสวรรค์นับล้านตัวถูกแรงโน้มถ่วงวิปลาสบดขยี้แหลกเหลว ระเบิดกลายเป็นหมอกโลหิตสีทอง ระยะห่างระหว่างสองสุดยอดนักล่าหดสั้นฉับพลัน หนึ่งร้อยจั้ง ห้าสิบจั้ง สิบจั้ง... หนึ่งจั้ง!

เย่เฉินกระชับทัณฑ์ปฐพีแน่น กรดกระเพาะเข้มข้นสีดำทะลักเคลือบตลอดคมศัสตรา ชายหนุ่มบิดเอวอัดแน่นด้วยมวลความหนาแน่นมหาศาล ระดมพลังบรรพกาลลงสู่ท่อนแขนขวา ตวัดดาบฟาดฟันสุดแรงเกิด!

เปรี้ยงงงงง!!!

กังวานปะทะสะท้านดุจขวานยักษ์จามกะโหลกทวีป! แรงกระแทกปะทุจากจุดปะทะ วิหารมหาเทพสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แผ่นดินทั่วทวีปเกิดรอยร้าว มหาสมุทรปราณพลิกคว่ำ เยื่อบุสวรรค์แหลกสลาย

เป็นคราแรกนับแต่กำเนิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ซี่โครงทองคำของผู้ปกครองสูงสุดพลันแตกร้าว!

กร๊อบ...

กังวานปริร้าวแผ่วเบา ทว่าชัดเจนดุจฟ้าดินแตกสลาย ดวงตายักษ์เบิกกว้าง ข่ายเส้นเอ็นทั่วสรีระหยุดเคลื่อนไหว มหาเทพนิ่งงันประหนึ่งไม่อาจทำความเข้าใจสถานการณ์

ทันใดนั้น รอยร้าวลุกลามขยายวงกว้าง

กร๊อบ! กร๊อบ! กร๊อบ! เปรี้ยง!!!

ซี่โครงทองคำแตกสะบั้นขาดสองท่อน ของเหลวสีทองข้นคลั่กทะลักทะลวงจากบาดแผล โลหิตมหาเทพหลั่งรินเป็นคราแรกในรอบกัลป์!

ดวงตายักษ์สั่นไหวรุนแรง ภายในม่านตาปรากฏปฏิกิริยาแปลกใหม่ สภาวะช็อกทางสรีรวิทยา การปฏิเสธความเจ็บปวด สบประสมเข้ากับสัญชาตญาณการตกเป็น "อาหาร"

เย่เฉินหาได้ปล่อยโอกาสหลุดลอย ชายหนุ่มพุ่งทะยานประชิดบาดแผล กรามวิปลาสอ้ากว้างฉีกรั้งถึงกกหู เขี้ยวทมิฬแหลมคมฝังลึกทะลวงก้อนไขมันสวรรค์

แคว่กกกก!!!

เนื้อศักดิ์สิทธิ์ขนาดมหึมาถูกกระชากหลุดลุ่ยออกจากร่างมหาเทพ วินาทีคมเขี้ยวขบเคี้ยวเนื้อสวรรค์ รสชาติคาวโลหิตเข้มข้นผสมผสานความหวานล้ำดุจทิพย์วารีระเบิดซ่านเต็มโพรงปาก พื้นผิวเหนียวหนึบดุจทองคำหลอมละลายถูกบดขยี้ด้วยกรามมฤตยู พลังงานปราณบริสุทธิ์แปรสภาพเป็นน้ำย่อยโอชะไหลทะลักลงคอ พลังงานมหาศาลทะลวงเข้าสู่แก่นภาชนะวิปลาสดุจมหาสมุทรแตกเขื่อน

ทันทีกลืนกินจานหลักคำแรกลงสู่กระเพาะ ภาพความทรงจำมหาศาลพลันระเบิดลุกลามในทะเลวิญญาณ มัจจุราชประจักษ์เห็นดวงดาวแตกดับ เทพเจ้าบรรพกาลตกตาย สิ่งมีชีวิตโบราณคุกเข่าศิโรราบเบื้องหน้าสัณฐานใหญ่โตยิ่งกว่ามหาเทพหลายล้านเท่า

ลึกลงไปในก้นบึ้งความทรงจำนั้น... ปรากฏเงาดำทมิฬกำลังเกาะกินรากวิญญาณจักรวาล คอยเฝ้ามองพร้อมกลืนกินสรรพสิ่งตลอดกาล

ตึก!

แก่นภาชนะดวงใหม่ในตันเถียนเต้นกระหน่ำ คลื่นความถี่จากสัณฐานใหม่สั่นพ้องกับภาพเงาดำทมิฬนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ! มันส่งคลื่นความปีติคลุ้มคลั่ง ตอบรับกลิ่นอายสายเลือดต้นกำเนิดเดียวกัน ประหนึ่งทารกอเวจีพานพบชิ้นส่วนบรรพบุรุษสูญหายมาเนิ่นนาน!

เย่เฉินตวัดลิ้นเลียคราบโลหิตสวรรค์บนริมฝีปาก กรามขบเคี้ยวเนื้อโอชะบดเข้าหากันเกิดประกายไฟสีดำ อุณหภูมิย่อยสลายพุ่งสูงทะลุขีดจำกัด เตาหลอมวิปลาสครางกระหึ่มดุจเครื่องจักรสังหารเพิ่งเติมเชื้อเพลิงชั้นยอด!

เป็นคราแรก... มหาเทพผู้ปกครองสวรรค์เริ่มตระหนักแจ้ง สัตว์ประหลาดตรงหน้าหาใช่อาหารจานหลัก ทว่ามันคือหายนะอเวจีพร้อมกลืนกินวิหารแห่งนี้ทั้งเป็น!

คำแรกแห่งการลิ้มรสยอดพีระมิด... กลับกลายเป็นปฐมบทแห่งหายนะ

ทันทีเศษเนื้อศักดิ์สิทธิ์ผสมทิพย์วารีสีทองไหลทะลักลงสู่กระเพาะดวงใหม่ มวลพลังงานระดับผู้ปกครองทวีปพลันปะทุขึ้นดุจก้อนไขมันมหาศาลโยนลงเตาเผา

ครืนนนนน!!!

เตาหลอมวิปลาสสั่นสะเทือนรุนแรง แก่นสัจธรรมสีทองต่อต้านการถูกย่อยสลาย ขณะแรงดึงดูดอเวจีภายในจุดตันเถียนพยายามบดขยี้ทุกสิ่งกลายเป็นเชื้อเพลิง สองขั้วอำนาจปะทะกันตรงแก่นกลางสรีระ ไร้ผู้ใดยอมถอย ไร้ผู้ใดยอมจำนน ผลลัพธ์ก่อเกิดแรงดันทำลายล้างทางสรีระเพิ่มสูงขึ้นทุกลมหายใจ

ตึก! ตึก!! ตึก!!!

หัวใจดวงใหม่เต้นกระหน่ำรุนแรงดุจเนื้องอกเตรียมระเบิด

กร๊อบ!

รอยร้าวเส้นแรกปรากฏขึ้นบนแก่นภาชนะวิปลาส จากหนึ่งเส้น ลุกลามกลายเป็นสิบเส้น จากสิบเส้น แตกแขนงกลายเป็นใยแมงมุมสีแดงฉานแผ่กระจายทั่วพื้นผิว

เย่เฉินเบิกตาโพลง ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นพล่านทะลวงทะเลวิญญาณ นี่มิใช่บาดแผลธรรมดา ทว่ามันคือรากฐานวิวัฒนาการล่าสุดกำลังทนรับมวลสารเกินขีดจำกัด หากแก่นภาชนะแตกสลาย สรีระทั้งหมดจะพังทลายตามไปด้วยดุจแมลงถูกเหยียบแบน

โผล๊ะ!

ลิ่มเลือดสีหมึกผสมไขมันสวรรค์ตกค้างพุ่งทะลักออกจากปาก ร่างสีดำทรุดเข่าลงกระแทกพื้นวิหาร กังวานกระแทกดังสะเทือนทั่วอาณาบริเวณ มวลความหนาแน่นสัมบูรณ์เคยกดทับฟ้าดินเริ่มสั่นคลอน เศษเนื้อเคยลอยคว้างร่วงหล่นลงพื้น หยดเลือดเคยหยุดนิ่งกลับตกลงตามแรงดึงดูดโลก แม้แต่มิติบิดเบี้ยวรอบกายเย่เฉินยังเริ่มสูญเสียเสถียรภาพ

อำนาจภาชนะใหม่... กำลังปริแตกจากภายใน

มหาเทพบนบัลลังก์รับรู้สถานการณ์ทันควัน ดวงตาขนาดเท่าภูเขาหรี่แคบลง เป็นคราแรกผู้ครอบครองสวรรค์มองเห็นจุดอ่อนปรสิต รอยแยกบนซี่โครงยังคงมีโลหิตสีทองไหลทะลัก ทว่าบาดแผลนั้นกลับไร้ความหมายอีกต่อไป เหยื่อเบื้องหน้า... กำลังล่มสลายจากสภาวะอาหารเป็นพิษ

ครืนนนนน...

เนื้อหนังรอบดวงตายักษ์เริ่มบิดตัว ก้อนเนื้อมหึมาคล้ายภูเขาหลายลูกแยกออกจากกัน เผยโพรงมืดมิดขนาดมหาศาลซุกซ่อนอยู่ใต้บัลลังก์ โพรงนั้นอัดแน่นด้วยเขี้ยวสีทองนับแสนซี่ ทุกซี่สลักเคลือบด้วยคราบเนื้อและน้ำเหลืองบรรพกาล ทุกซี่เปล่งกลิ่นอายแห่งการย่อยสลาย นี่คือโพรงปากแท้จริงของจักรวาล ถือกำเนิดขึ้นเพื่อกลืนกินสรรพชีวิต!

โฮกกกกกกก!!!

กังวานครางกระหึ่มจากกระเพาะสวรรค์ดังสนั่น วิหารทั้งหลังสั่นสะเทือน เยื่อบุเพดานปริแตกเป็นรอยร้าวยาวหลายพันจั้ง จากส่วนลึกโพรงมืด ทะเลกรดสีทองพลันปะทุออกมา มิใช่สายน้ำ มิใช่พลังปราณ ทว่ามันคือน้ำย่อยสวรรค์บริสุทธิ์ ของเหลวมหาประลัยหาได้มีสิ่งใดต้านทานได้

ตูมมมม!!!

คลื่นกรดสูงหลายร้อยจั้งโถมกระหน่ำเข้าใส่เย่เฉิน สังขารสีหมึกถูกกลืนหายไปในพริบตา

ฉ่าาาาาา!!!

กังวานกัดกร่อนดังต่อเนื่อง เกล็ดทมิฬเพิ่งวิวัฒนาการถูกเผาไหม้และลอกหลุดดุจกระดาษเปื่อย ควันสีดำผสมสีทองลอยคลุ้งปกคลุมทั่ววิหาร พื้นศิลาละลายกลายเป็นหลุมลึก ผนังเยื่อบุสวรรค์ละลายย้อย มวลมิติส่งเสียงครวญครางจากการถูกย่อยสลาย

ทว่าท่ามกลางทะเลกรดไร้ที่สิ้นสุด ร่างปรสิตยังคงหยัดยืน โลหิตพิษและน้ำเหลืองไหลอาบทั่วใบหน้าหลอมละลาย รอยร้าวบนแก่นอสูรขยายตัวมากขึ้น ความตายคืบคลานห่างออกไปเพียงเสี้ยวจังหวะเต้นของหัวใจ

มวลพลังงานอเวจีรั่วไหลออกจากรอยร้าวบนแก่น ทะลักเคลือบกระดูกสีนิลกลายเป็นเกราะป้องกันโดยบังเอิญ สกัดกั้นน้ำย่อยสวรรค์มิให้ละลายไขกระดูกสันหลัง! กรามบิดเบี้ยวละลายจนเห็นกระดูกขบเข้าหากันแน่น

กึก... กึก... กึก...

กังวานกระดูกกรามเสียดสีกันดังก้อง ท้าทายกังวานกัดกร่อนของน้ำย่อย ปราศจากเสียงหัวเราะจองหอง ปราศจากถ้อยคำโอ้อวด หลงเหลือเพียงสัญชาตญาณดิ้นรนเฮือกสุดท้าย!

มหาเทพชะงักงันชั่วขณะ เนตรยักษ์หรี่แคบลงอีกครา ข่ายการรับรู้สัมผัสได้ถึงบางสิ่งผิดปกติ บางสิ่งบิดเบี้ยว ท่ามกลางสรีระหลอมละลาย... ดวงตาทั้งสามชั้นของชายหนุ่มหมุนวนอย่างคลุ้มคลั่ง

ภายในรูม่านตาดำมืด แสงสีเลือดจากแก่นภาชนะแตกร้าว ลุกโชนทะลุชั้นผิวหนัง กรงเล็บเหลือเพียงกระดูกนิลกำด้ามทัณฑ์ปฐพีแน่นจนเกิดเสียงร้าว ปรสิตหนุ่มมิได้พยายามฟื้นฟูแก่นปริแตก ทว่าเขากำลังใช้รอยร้าวนั้น... เป็นวาล์วระบายความดัน!

พลังงานสวรรค์ย่อยไม่ทันและมวลสารอเวจีเตรียมระเบิด ถูกดึงออกมารวมกันตรงจุดแตกหัก บังคับเปลี่ยนสภาพกลายเป็นก้อนเนื้อเน่าอัดแน่นด้วยแรงดันวิปลาส

ชายหนุ่มเงยหน้าวิรูปเหลือเพียงกะโหลกครึ่งซีกจ้องมองมหาเทพ กรามเปิดอ้าปราศจากเส้นเสียงให้เปล่งวาจา มัจจุราชส่งเสียงกระซิบผ่านเจตจำนงรากวิญญาณดังก้องทั่วสวรรค์

‘ในเมื่อกระเพาะข้ารับไม่ไหว...’

‘ข้าก็จะขย้อนความพินาศ... ยัดกลับลงไปในคอหอยของเจ้า!’

สิ้นเจตจำนงสัตว์ตรอก ทัณฑ์ปฐพีในมือเริ่มสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ขณะรอยร้าวทั้งหมดบนแก่นมฤตยู พุ่งทะยานสู่ขีดจำกัดแห่งการระเบิดออกอย่างสมบูรณ์!

วินาทีรอยร้าวบนแก่นมฤตยูลุกลามถึงขีดจำกัด ทั้งวิหารมหาเทพพลันตกสู่ความเงียบงัน มวลอากาศหยุดไหล สิ่งมีชีวิตทุกระดับหยุดหายใจ แม้น้ำย่อยสวรรค์กำลังเดือดพล่าน ยังคล้ายถูกแรงกดดันทางรหัสสายเลือดตรึงค้างอยู่กลางมิติ

ตึก... ตึก...

หัวใจดวงใหม่กลางจุดตันเถียนเต้นช้าลงดุจกำลังสะสมมวลสาร ขณะแก่นอสูรสีเลือดเดิมส่งเสียงปริแตกต่อเนื่อง

กร๊อบ... กร๊อบ...

รอยแตกสีแดงฉานลุกลามทั่วแก่นราวเยื่อบุถูกฉีกกระชาก

เย่เฉินก้มมองสรีระตนเองชั่วพริบตา สัญชาตญาณสัตว์ตรอกตระหนักรู้ หากรอยแตกเส้นสุดท้ายปริออก แก่นมฤตยูจะระเบิด ภาชนะจะแหลกสลาย สังขารจะกลายเป็นเพียงแอ่งน้ำเหลือง

ทว่ากรามกระดูกกลับบดเข้าหากันจนเกิดประกายไฟสีดำ มัจจุราชส่งเสียงครางต่ำลึกในลำคอ มันคือการตัดสินใจของเดรัจฉานจนมุม!

เบื้องหน้าบัลลังก์ ดวงตาขนาดเท่าภูเขามหาเทพเบิกกว้างสุดขีด ความหวาดผวาทางสรีรวิทยาไร้ประวัติถือกำเนิดตลอดหลายหมื่นปี ปรากฏขึ้นเป็นคราแรก

มันละทิ้งศักดิ์ศรีผู้ปกครองสวรรค์ ข่ายเส้นเอ็นสีทองนับแสนล้านเส้นพุ่งออกจากทั่วร่าง ถักทอเป็นกำแพงเนื้อเยื่อเจ็ดชั้นปิดกั้นโพรงปากกำลังอ้ากว้าง

พร้อมกันนั้น กรงเล็บมหึมาซุกซ่อนอยู่ใต้กองเนื้อพลันพุ่งแทงออกมา กรงเล็บแต่ละเล่มใหญ่ราวยอดเขา ปลายเล็บชุ่มน้ำเหลืองสวรรค์ความดันสูง หมายควักกระเพาะมัจจุราชออกจากทรวงอกโดยตรง

หนวดเนื้ออีกนับหมื่นเส้นพุ่งเข้ารัดแขนขวากำทัณฑ์ปฐพี เขี้ยวสวรรค์นับแสนซี่กัดลงบนคมศัสตรา เสียงโลหะคร่ำครวญดังสนั่นดุจถูกบดเคี้ยว

กึก... กึก...

ทัณฑ์ปฐพีเริ่มบิดงอ แขนขวาเย่เฉินส่งเสียงแตกหัก

กร๊อบ!!

กระดูกต้นแขนหักสะบั้น! เนื้อเยื่อฉีกขาด โลหิตพิษพุ่งกระฉูด นิ้วทั้งห้าปริแตกหลุดลอก ไม่อาจกำด้ามศัสตราได้อีก

แรงปะทะมหาศาลผลักสรีระสีหมึกถอยหลังหลายสิบก้าว ฝ่าเท้าหลอมละลายครูดพื้นวิหารจนเกิดหลุมลึก มหาเทพคำรามกึกก้อง แรงกัดและบีบรัดเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า สัญชาตญาณมหาเทพกรีดร้องสั่งการบดขยี้ปรสิตตนนี้ ก่อนก้อนเนื้องอกในอกมันจะระเบิด

เย่เฉินก้มมองแขนขวาห้อยรุ่งริ่งเหลือเพียงเส้นเอ็นสองสามเส้น ความรู้สึกทั่วท่อนแขนถูกตัดขาดสมบูรณ์ แม้กระทั่งกำศัสตรายังทำไม่ได้ ทว่าปรสิตไม่เคยมีกระบวนท่า

ชายหนุ่มสลัดท่อนแขนขวาทิ้งไร้ความแยแส! ปล่อยชิ้นเนื้อหลุดกระจุย จากนั้นเขาบังคับข่ายเส้นเอ็นและกล้ามเนื้ออกฉีกขาด พันธนาการด้ามทัณฑ์ปฐพีเอาไว้แทนแขน!

สะโพก กระดูกสันหลังปริแตก อวัยวะภายในทั้งหมด บีบรัดและบิดตัวอย่างวิปริต ถ่ายเทมวลความหนาแน่นเข้าสู่ศัสตรา ทุกกล้ามเนื้อส่งเสียงฉีกขาดแคว่ก ทุกกระดูกส่งเสียงลั่นกร๊อบ ทว่าทัณฑ์ปฐพีถูกรัดด้วยเครื่องใน กลับเริ่มขยับไปข้างหน้าอีกครา

มหาเทพชะงักงัน ดวงตายักษ์สั่นไหวรุนแรง ระบบภูมิคุ้มกันสวรรค์ไม่อาจทำความเข้าใจ เหตุใดก้อนเนื้อสูญเสียโครงสร้างไปแล้ว จึงยังสามารถดิ้นรน

เย่เฉินเงยหน้าขึ้น โลหิตสีดำไหลทะลักผ่านดวงตาทั้งสาม มุมปากไร้ริมฝีปากแสยะกว้าง มัจจุราชมิได้เอื้อนเอ่ย ทว่าส่งคลื่นเจตจำนงวิปลาสแทรกซึมเข้าสู่รากวิญญาณมหาเทพดังก้อง

‘เจ้าคิดว่าข้าจะยอมระเบิดสังขาร... เพื่อทนรับพิษอาหารสวรรค์กระนั้นหรือ?’

‘ข้าจะใช้การปริแตกนี้... ขย้อนความพินาศทั้งหมด ยัดกลับลงไปในคอหอยของเจ้าต่างหาก!’

สิ้นเจตจำนง ก้อนเนื้อโสมมปลดปล่อยการยับยั้งแรงดันทั้งหมด แก่นมฤตยูแตกร้าวถึงขีดสุดพลันระเบิดจากภายใน!

ตูมมมมมมมมม!!!!

มวลพลังงานอเวจี ก้อนไขมันสวรรค์ตกค้าง น้ำย่อยกระเพาะความดันสูง ถูกอัดรวมและพ่นทะลักออกมาดุจมหานวดาราสีเลือดระเบิด!

มวลความพินาศทั้งหมดถูกขับผ่านทัณฑ์ปฐพี ศัสตรามารส่งเสียงครวญคราง ตัวดาบปริแตก รอยร้าวสว่างวาบด้วยสีแดงคล้ำ ราวศัสตรากำลังละลายเพราะพิษเจ้านายตนเอง

เย่เฉินบีบอัดสรีระ พุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมแรงระเบิด! ปราศจากเสียงคำรามแห่งเกียรติยศ ปราศจากวิชายุทธ์งดงาม ทุกสิ่งล้วนคือสัญชาตญาณแห่งการดิ้นรนและกลืนกิน

เพียงลมหายใจเดียวถัดมา

โพล๊ะะะะะ!!!!

ทัณฑ์ปฐพีห่อหุ้มแรงดันวิปลาส ทะลวงกำแพงเนื้อเยื่อชั้นแรก! ชั้นสอง ชั้นสาม ชั้นสี่ ชั้นห้า ชั้นหก ชั้นเจ็ด แหลกสลายต่อเนื่องดุจเยื่อกระดาษเปื่อยยุ่ย!

ศัสตราทะลวงเข้าสู่โพรงปากมหาเทพ เสียบทะลุเพดานปากสวรรค์ แทงลึกลงสู่หลอดอาหาร! แรงดันวิปลาสและกรดพิษทั้งหมด ถูกปลดปล่อยเข้าสู่ภายในคอหอยมหาเทพโดยตรง!

โฮกกกกกกกกกก!!!!!

กังวานกรีดร้องโหยหวนของสิ่งมีชีวิตระดับจักรวาลดังสะเทือนเก้าชั้นฟ้า ดวงตายักษ์ระเบิดแตกกระจายเพราะแรงดันย้อนกลับ! เขี้ยวสวรรค์นับแสนซี่ละลายเป็นผุยผง กระเพาะมหึมาถูกอเวจีกัดกร่อนจนบิดเบี้ยวฉีกขาด มิติรอบวิหารพังทลาย เลือดสีทองและน้ำเหลืองทะลักออกจากทุกบาดแผลมหาเทพราวมหาสมุทรแตกเขื่อน

พายุกรดกระเพาะโหมกระหน่ำกวาดล้างสรรพสิ่งกินเวลาเนิ่นนาน ก่อนพายุจะค่อยๆ สงบลง ฝุ่นควันสีเถ้าลอยจาง ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครา

ร่างมหาเทพบนบัลลังก์ยังไม่ดับสูญ ทว่ามันถูกผ่าครึ่งและละลายออกเป็นสองซีกตั้งแต่กรามจรดทรวงอก! ภายในช่องอกเหวอะหวะเน่าเฟะ เผยให้เห็นแก่นสัจธรรมสีทองขนาดเท่าขุนเขา... ก้อนไขมันบริสุทธิ์แห่งสวรรค์... ยังคงเต้นช้าๆ

ตุบ... ตุบ... ตุบ...

ทุกจังหวะอ่อนแรงลงตามลำดับ

เบื้องหน้าซากสวรรค์ถูกผ่าครึ่ง โครงกระดูกสีนิลคุกเข่าค้ำยันด้ามดาบจมกองเลือด ทัณฑ์ปฐพีแหลกละเอียดเหลือเพียงด้ามจับ แขนขวาหายไปสมบูรณ์ แก่นมฤตยูดวงเก่าดับแสงแหลกสลายกลายเป็นธุลี เปลวเพลิงชีวิตริบหรี่ดุจเทียนจวนเจียนมอดดับ

สรรพสิ่งคล้ายดับสูญ ทว่าทันใดนั้น ภายในเบ้าตากลวงโบ๋ เปลวเพลิงสีหมึกพลันลุกโชนขึ้นอีกครา!

กรามกระดูกไร้เนื้อหนังค่อยๆ ขยับอ้าออก น้ำลายเหนียวหนืดสีหมึกหยดแหมะลงบนพื้นศิลา กังวานครางกระหึ่มจากแก่นภาชนะดวงใหม่ดังก้องดุจแผ่นดินไหว มันคือสำเนียงหิวโหยสะท้อนก้องทะลวงถึงก้นบึ้งแก่นสัจธรรมสีทอง

สิ้นสุดการปะทะ แก่นสัจธรรมสีทองกลางทรวงอกมหาเทพพลันสั่นสะท้านดุจเนื้อสดกำลังหวาดผวา สัญชาตญาณจักรวาลรับรู้ชัดเจน ปรสิตตัวจ้อยเบื้องหน้า... กำลังเตรียมสวาปามมื้อหลักอย่างแท้จริง!

มัจจุราชส่งเจตจำนงสุดท้ายแผ่วเบาทว่าสั่นสะเทือนสัจธรรม

‘จานหลัก... สุกกำลังดี’

[จบตอนที่ 101]