เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

[ เสร็จใน ได้รับ 200,000 บาท]

[คุณปลุกเร้าอารมณ์ ได้รับ 50,000 บาท]

[คุณพาเธอขึ้นสวรรค์ 1/3 ได้รับเงิน 50,000 บาท 

[คุณดารินพาคุณขึ้นสวรรค์ 2/3 ได้รับเงิน 100,000 บาท]

[คอมโบครวญคราง ต่อเนื่อง ได้รับรวม 100 บาท]

[ยอดรวม 400,100 บาท เนื่องจากความสนิทระดับ 2 ค่าตอบแทน X 4 = 1,600,400 บาท ]

[ยอดคงเหลือ 1,600,400 บาท ]

ผมจ้องมองข้อความบนจอโปร่งแสงที่ลอยอยู่ ขณะที่ผมขับรถกลับโรงแรม

เลื่อนระดับแล้ว จำนวนเงินเพิ่มขึ้นเยอะเหมือนกัน ผมหยุดคิดไปสักพัก เพราะหัวใจเต้นแรงกับยอดเงินในบัญชี

ดารินเสร็จแค่ครั้งเดียวเองเหรอ นึกว่าสองครั้ง... แปลว่า ครั้งที่สองเธอไม่เสร็จน่าสิ

อีกอย่าง เงินรางวัลคอมโบครวญครางมันจะน้อยไปไหนเนี่ย...แต่พอคิดดีๆ เธอก็ไม่ค่อยได้ครางออกมาด้วยสิ มีแค่หายใจแรง ๆ เท่านั้น ผมพึมพำกับตัวเองอย่างใคร่ครวญถึงรายละเอียดต่างๆ หรือว่าเราจะไม่เร้าใจ...

...

ก๊อกๆ ก๊อกๆ 

"พี่วายุ... เปิดห้องเดี๋ยวนี้เลย!"

เสียงโวยวายของ เมษา ดังลั่นอยู่หน้าห้องทำให้ผมที่กำลังหลับอยู่ต้อง ตื่นขึ้นมา เพราะเสียงเคาะประตูที่รุนแรงของเธอ

"มา ๆ แล้ว ๆ" ผมพูดขณะเปิดประตู มืออีกข้างยกขึ้นมาขยี้ตาที่ยังไม่ตื่นเต็มที่

พอเปิดประตูออกไป เสียงบ่นของเมษาก็กระแทกเข้าหูของผมทันที

"ไหนว่าไปแป๊บเดียว! หนูรอตั้งนาน โทรไปก็ไม่รับ โกรธพี่แล้วนะ..." เธอทำหน้าบึ้งตึงใส่ผม

ทว่าผมก็ เขกหัวเธอไปทีนึง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า "อายคนอื่นเขา" จากนั้นผมก็ เดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งให้เมษาทำหน้ามุ่ยอยู่ที่หน้าประตู

เธอยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะของตัวเอง แล้วบ่นว่า "โอ๊ยพี่... เจ็บ!" หลังจากนั้นเธอก็ เดินตามผมเข้ามาในห้อง โดยที่ยังทำหน้ามุ่ยไม่เลิก

"บ่นนิดบ่นหน่อยก็ไม่ได้ ตัวเองผิดแท้ ๆ" เธอเดินไปนั่งที่โซฟา ส่วนผมเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วล้างหน้าแปรงฟัน

ผมพูดขณะที่ แปรงสีฟันยังคาอยู่ในปาก "ก็พี่ไปทำงานก็ต้องปิดเสียงโทรศัพท์เป็นธรรมดา พี่ก็บอกไม่ได้หรอกกว่าจะเสร็จตอนไหน เอาเป็นว่าเดี๋ยวพาไปกินของอร่อยเป็นการขอโทษแล้วกัน"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เมษาก็อมยิ้มขึ้นมาทันที ก่อนจะตอบกลับ "พี่พูดแล้วนะ"

"...พี่พูดอะไรเหรอ พี่ลืมแล้ว" 

"พี่... นี่เดี๋ยวเถอะ!" เธอถอนหายใจออกเล็กน้อยอย่างไม่จริงจัง ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วย อารมณ์ที่ดีขึ้น "หนูเก็บของเสร็จแล้วนะ แต่น่าจะได้ขนสองรอบ ของมันเยอะไปหน่อย คงใส่รถพี่ไปไม่หมด"

“โอเค...งั้นเดี๋ยวพี่อาบน้ำก่อนสักแป๊ปนะ” ผมตอบกลับ

“หนูก็ยังไม่ได้อาบเลยค่ะ เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนนะ...อย่าหายไปไหนอีกล่ะ”

“ครับๆ..อ้อ..เมษาไม่ต้องล็อกประตูนะ เดี๋ยวพี่จะเข้าไปขนของแล้วเอาไปไว้ที่รถรอ”

“ได้ค่ะ” 

เมื่อเมษาออกจากห้องผมไป ผมก็รีบอาบน้ำให้เสร็จอย่างรวดเร็ว

10นาทีต่อมา 

ผมเดินเข้าไปในห้องของเมษาแล้วก็เจอกับ กล่องพลาสติกใบใหญ่สี่ใบ ที่วางซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ เสียงเพลงดังออกมาจากห้องน้ำ เมษายังคงอาบน้ำไม่เสร็จ

ผมยืนมองกล่องทั้งสี่ใบอยู่พักหนึ่ง แล้วก็คิดในใจว่า จะเริ่มขนย้ายเจ้ากล่องใหญ่ ๆ พวกนี้ยังไงดี 

คิดอยู่ไม่นาน ผมก็หันไปมอง ประตูห้องน้ำ เพื่อให้แน่ใจว่าเมษาจะไม่ออกมาตอนที่ผมกำลังทำอะไรบางอย่างกับกล่องใบใหญ่พวกนี้

เมื่อดูแล้วว่าปลอดภัย ผมก็เรียกใช้ สกิล คลาวด์ทันที และ ยัดกล่องพลาสติกทั้งสี่ใบเข้าไป ในคลาวด์เก็บของของผมในพริบตา

หลังจาก เมษาทำธุระส่วนตัวของตัวเองเสร็จ พวกเราทั้งคู่ก็ ทำเรื่องย้ายออกจากโรงแรมแห่งนี้ ทันที

ที่แห่งนี้ผมจะเก็บไว้เป็นเพียงแค่ความทรงจำ ว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ที่ผม ลืมตาตื่นขึ้นมา ในโลกใหม่ และยังเป็นที่แรกที่ผม ได้พบกับเมษา อีกด้วย

หกวันแล้วที่ผมได้ใช้ชีวิตในโลกนี้ มีเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายจนแทบจะเรียกได้ว่าพลิกผันไปหมด

บางครั้งผมก็คิดว่า บางวันมันช่างนานเหลือเกิน ราวกับว่าผมใช้ชีวิตหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ไปในเวลาแค่ 24 ชั่วโมง

หลังทำเรื่องย้ายเสร็จ พวกเราก็เดินมาที่รถ ก่อนหน้านี้ผมได้บอกกับเมษาไว้แล้วว่าผมได้ซื้อรถคันใหม่ ทว่าเมื่อเมษาเห็นรถคันใหม่ของผม เธอก็อดที่จะดีใจจนออกนอกหน้าด้วยไม่ได้

บางทีเธอก็ ไม่เชื่อด้วยซ้ำว่ามันเป็นรถของผมจริง ๆ จนกระทั่งผม เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง ให้เธอดู

หลังจากที่พวกเราขึ้นรถแล้ว เมษาก็เกิดความสงสัยขึ้นมา "พี่วายุ แล้วกล่องข้าวของของหนูล่ะ"

ผมตอบกลับทันทีเนื่องจากผมได้เตรียมคำตอบไว้ก่อนหน้านี้แล้ว "ตอนที่เมษาอาบน้ำอยู่ พี่ขับรถขนไปไว้ที่คอนโดหมดแล้ว ตอนนี้เหลืออยู่แค่กล่องเดียวที่หลังรถ"

เมษาทำท่าทีไม่เชื่อ "จริงเหรอ... พี่อย่ามาโกหกหนูนะ"

"จริง ๆ สิ! พี่จะโกหกไปทำไมล่ะ อีกอย่างคอนโดก็ไม่ได้ไกลขนาดนั้น และวันนี้ก็เป็นวันเสาร์ รถก็ไม่ได้ติดมาก" ผมพูดพร้อมกับ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า เพื่อให้เธอมั่นใจ

เธอไม่ได้ตอบอะไรมากต่อจากนั้น เพียงแต่พึมพำออกมาเล็กน้อย "เป็นไปได้ไงเนี่ย..."

เวลาผ่านไปราว ๆ สิบนาที รถของผมก็เคลื่อนมาจอดที่ประตูทางเข้าคอนโด ผมมองดูเมษาดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ดวงตาเป็นประกายวาววับ ผมก็ขับเข้าไปจอดที่ลาดจอดรถ ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปที่ท้ายรถเพื่อ ยกกล่องเสื้อผ้าของเมษา ที่ผมแกล้งเหลือไว้เพียงกล่องเดียวออกมา ทว่ากล่องก็หนักพอสมควร

ระหว่างทาง เมษาก็เข้ามาช่วยแบกอีกแรง ใบหน้าใส ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความสุข กับสถานที่หรูหราแบบนี้ บางทีเธอก็พูดออกมาว่า "ไม่คิดเลยว่าจะได้มาอยู่คอนโดหรู ๆ แบบนี้

และไม่นานนัก ลิฟต์ก็ขึ้นมาส่งเราที่ชั้น 23 เราเดินต่อไปอีกสักพักก่อนจะเข้าไปที่ ห้อง 2304 

"เมษารอพี่อยู่ข้างนอกก่อนนะสักแป๊บ จนกว่าพี่จะบอกให้เข้าไปค่อยเข้าไปนะ โอเคไหม" ผมหันไปบอกเมษา

เมษาทำสีหน้างง ๆ แต่ก็พยักหน้า จากนั้น ผมก็เปิดประตูเข้าห้องไป ก่อนจะใช้ สกิล คลาวด์ แล้วดึงกล่องข้าวของทั้งหมดของเมษาและของผมออกมา จัดวางไว้ตามมุมต่าง ๆ ภายในห้องอย่างรวดเร็ว

"เมษา... เข้ามาเลย!" ผมร้องบอก

ทันทีที่เมษาเปิดประตูเข้ามา เธอก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น กับ ความหรูหราของห้องใหม่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ วิวทิวทัศน์ที่สวยงาม ซึ่งมองเห็นได้จากหน้าต่างบานใหญ่ ที่มองผ่านโต๊ะกินข้าวและห้องนั่งเล่นไป

ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่า ข้าวของทั้งหมดของเธอ กองอยู่ต่อหน้าต่อตาของเธอ “จริงๆด้วยแฮะ” เธอพูดพลางหัวเราะออกมา

เมษาเดินผ่านโต๊ะกินข้าวและโซฟาไป ก่อนจะ เลื่อนเปิดประตูกระจกบานใหญ่ออก แล้วก็เดินออกไปที่ระเบียง

มันเป็นระเบียงที่ ไม่ได้กว้างมากนัก แต่ยาวมากยาวตั้งแต่ห้องโถงไปถึงห้องนอนหลัก 

เมษายืนมอง วิวทิวทัศน์รอบด้านด้วยสีหน้าเบิกบานอย่างที่สุด ก่อนจะเอ่ยถามว่า "พี่เช่าห้องนี้ราคาเท่าไหร่เหรอคะ... แต่คงจะแพงน่าดู เดี๋ยวหนูจะออกช่วย"

ผมนั่งลงที่โซฟาอย่างเหนื่อยล้า "ไม่เป็นไรเมษา เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

"ไม่ได้ค่ะ! เดี๋ยวหนูช่วย" เธอร้องบอกผม กลับมาจากระเบียง เสียงของเธอหนักแน่นและจริงจัง

ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง ห้องนี้น่ะเหรอ 120,000 บาทต่อเดือน จะให้เมษาออกช่วยก็จะไงอยู่ จากนั้นผมก็ตอบ "งั้นเมษาออกช่วยพี่ 500 บาท แล้วกัน โอเคนะ"

"โอเคค่ะ!" เธอพูดแล้วหัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ แล้วเสริมต่อ “นึกว่าพี่จะให้ออกมากกว่านี้ซะอีก”

และหลังจากนั้น ตลอดทั้งเช้า เราก็จัดการ ข้าวของต่าง ๆ ที่พวกเราขนมาให้เข้าที่เข้าทาง