“ไง วันนี้จะพาพี่ไปเลี้ยงไหนไหมน้องสาว”วาวาแซวเพื่อน
“หึ ยัยคนเห็นแกกินนน เนี้ย!!เธอจะเห็นแก่กินแบบนี้ไม่ได้น่ะ”ฟ้าใสบนเพื่อนพร้อมหยิกที่แก้มของเพื่อน
วาวาทำหน้าขึงขัง และหัวเราะออกมา
“วันนี้ต้องรีบกลับ คงไม่ได้เลี้ยงพี่หลอกค่ะ”ฟ้าใสแลบลิ้นใส่เพื่อน ทั้งคู่ยืนถกเถียงกันอยู่หน้าโรงเรียน
“ฉันไปก่อนน่ะ” วาวาโบกมือลาเพื่อนเมื่อรถที่บ้านมารับ ฟ้าใสพยักหน้าให้เพื่อน
เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ผ่านมา1เดือนแล้วสิน่ะ ที่พี่เธอไปอยู่บ้านสามี แม้จะคิดถึงพี่สาวแต่เธอก็โทรคุยกับพี่ทุกวัน เธอเห็นข่าวของพี่เขยทั้งข่าวธุรกิจและ ส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นข่าวที่เขาควงสาวคนนั้นคนนี้ เธอถึงต้องโทรหาพี่ด้วยความเป็ห่วงแต่พี่ก็ทำเหมือนปกติ เธอรู้พี่เธอต้องเสียใจมากแน่ๆ แต่ที่เธอไม่ไปหาเพราะไม่อยากเจอคนบางคน ชีวิตตอนนี้ของเธอปกติดีมาก ไม่อยากเจอกับขุมนรกอีก ฟ้าใสถอนหายใจ
เอ!!!ทำไมวันนี้คนขับรถที่บ้านมาช้าจังน้า ฟ้าใสมองซ้ายมองขวา มองนาฬิกาก็แล้ว
“อุ้ย”ฟ้าใสสะดุ้ง หันไปมองคนที่จับข้อมือเธอตาค้าง
@———-@
“มานี่”คีตะกึ่งเดินกึ่งลากฟ้าใสมาที่รถเขา และเปิดประตูผลักเธอไปนั่งข้างคนขับ
“ทำอะไร”ฟ้าใสพอเริ่มสติเข้าร่างก็หันไปถามคีตะ
“โทรบอกคนขับให้กลับไป แล้วบอกคุณพ่อว่านอนบ้านเพื่อน” เขาสั่งเป็ชุด
ฟ้าใสกำมือแน่น คิดถึงมารมารก็มาให้มันได้อย่างนี้สิ
“ยังอีก อ้อ!! รึว่าอยากให้ฉันโทรหาพี่เธอ” เขายังคงพูดไปขับรถไป
คีตะรู้ตารางเรียนของฟ้าใส ละวันนี้ก็วันศุกร์เขาตั้งใจจะมารับเธอ หลังจากที่เฝ้าดูชีวิตในการเข้า-ออก รั้วโรงเรียนของเธอมา1เดือน จนตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว ไม่ได้คุย ไม่ได้จับต้องเธอ
มันทรมานเขามาก
ไม่รู้ทำไม ตลอด1เดือน เขาก็ไม่ได้ขาดเื่อย่างนั้น แต่ทำไมเขากลับรู้สึกตัวเองไม่ถูกเติมเต็ม ไม่เหมือนตอนที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านของเธอ แม้ 2อาทิตย์ แต่เขารู้สึกอิ่มเอม ในทุกเื่แม้แต่เื่บนเตียง
สักพัก เขามอง ฟ้าใสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนขับรถ แล้วเธอก็lineบอกผู้เป็พ่อ
พอเห็นแบบนี้คีตะก็ยิ้มอารมณ์ดี เขาขับรถมาที่บ้านพักตากอากาศที่เชิงเขา รถขับมาจอดที่บ้านหลังชั้นเดียวสไตล์รีสอร์ต ทั้งบ้านทำจากไม้ ตบแต่งสวยงาม
“สวัสดีค่ะคุณคี”
“เตรียมที่พักเรียบร้อยน่ะ”
“ค่ะ” หญิงกลางคนตอบรับเ้านาย เฉมองมาที่ฟ้าใสในชุดนักเรียนมอปลาย
คีตะฉวยมือของฟ้าใสให้เดินตามเข้าไปในบ้าน พาเดินไปในห้องพัก พอเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ เขาก็ดึงเธอเข้ามาจูบทันที ฟ้าใสยกมือขึ้นแตะที่หน้าอกเขา อย่างใด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัว
เขาจูบเธอจากเร้าร้อน เปลี่ยนเป็นุ่มนวล ค่อยๆนำลิ้นเข้าไปัักับความหวานในปากของหญิงสาว มือค่อยๆลูบไปที่แผ่นหลัง และล่วงเข้าไปในชายเสื้อ เสื้อในทรงโตถูกปลดออก แล้วตามมาด้วยเสื้อ กระโปงนักเรียน ที่ถูกโยนไปคนละทิศคนละทาง เขานอนทัพไปที่ร่างของเธอ ไล่ลิ้นลงไปทุกสัดส่วน ความ้าขึ้นในระดับสูงสุด ก่อนที่จะอุ้มฟ้าใสให้นั่งทับตัวเขา ทั้งคู่ขยับขึ้นลง ขึ้นลง ในขณะที่ปากของคีตะยังสาระวน อยู่กับเต้างามของเธอ
ฟ้าใสเงยหน้ามองเพดาล เหงือไหลออกมาจากหน้าผาก ตาปรือ ด้วยการกระทำที่เร่าร้อนของฝ่ายตรงข้าม
“ฟ้า อ้าาาา”คีตะ ทั้งดูดทั้งดึง สองเต้าของหญิงสาว ด้วยความหวาบหวามที่ทั้งคู่มอบให้กัน ยังไม่ทันที่ทุกอย่างจะจบลง คีตะก็ลุกดันฟ้าใสนอนลงกับเตียง และขยับร่างกายถี่ขึ้น ถี่ขึ้น เขาจับขาของเธอพาดที่ใหล่กว้างของตัวเอง ในขณะที่ตัวเองก็ดันร่างเข้า ออก มิด
ฟ้าใส สั่นสะท้าน ตามแรงโน้มถ่วงของฝ่ายชายที่รุนแรง สุดท้ายทั้งเขาและเธอก็นอนหอบหายใจรวยริน ในอ้อมกอดกันและกัน
—————
“ไปอาบน้ำปะ จะได้ไปกินข้าว”คีตะ จูบที่หน้าผากฟ้าใส ก่อนชวนเธอไปอาบน้ำ เขาไม่รอให้เธอตอบรับหรือปฏิเสท เขาลุกขึ้นและอุ้มเธอเข้าห้องน้ำเลย
“อย่าคะ อาบเองได้” ฟ้าใสขืนตัวที่เปล่าเปลือย
“ไหนพูดดีดีซิ ไหนลองเรียกพี่คีซิ”คีตะเดินเข้าห้องน้ำไปและสั่งฟ้าใสไป
“แล้วก็แทนตัวเองฟ้าด้วย เห็นคุยกับคนอื่นยังพูดได้เลย”
เขาเป็คนชั่งสังเกตแต่เมื่อไหร่ ขี่เสือก ฟ้าใสนึกด่าในใจ
“ต่อไปนี้เรียกแบบนี้น่ะ ถ้าหลุดหละก็!! โดนทำโทษแน่”คีตะยังสั่งเหมือนเดิม