Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบสอง Villain’s Victorious

อ้าวป้าหม่าดื่มสุราอย่างครึ้มใจ

เขาคิดว่าตั้งแต่ฝึกถึงขั้นวิญญาณขุนพลหากร่างกายไม่เสียหายมากเกินไปจนวิญญาณได้รับบาดเจ็บไม่มีผลต่อการรักษาตัวของเขาหรอก

และตอนนี้ยาและอาหารที่ทานเข้าไปมีผลดีต่อร่างกายจริงๆ

สมกับเป็นของหายากของผู้อาวุโสแห่งหอประมูล

เขาคิดว่าขาดอีกเพียงครึ่งก้าวก็จะทะลุร่างเซียนกลายเป็นร่างเทวะได้แล้ว

“ท่านอ้าวป้าหม่าดื่มมากนะคะ”

น่าหลันเมิ่งก็รินสุราจนหมดต้องการชมดูความทุเรศของอ้าวป้าหม่าโดยเร็ว

น่าหลันซู่เหอก็อยากจะให้อ้าวป้าหม่าและน่าหลันเมิ่งหมดสติเช่นกัน

“ขอบคุณน้องน่าหลันเมิ่งมาก ข้าขอคีบอาหารตอบแทนให้บ้าง”

ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของอ้าวป้าหม่าพยายามจะตีบอาหารให้น่าหลันเมิ่ง

แต่น่าหลันเมิ่งพยายามปฏิเสธ

“ไม่ต้องหรอกค่ะท่านอ้าวป้าหม่าเป็นแขกที่มาเยือน จะให้เจ้าของสถานที่อย่างทางเรารับการดูแลจากท่านได้อย่างไรดื่มอีกสิคะ”

น่าหลันเมิ่งถือวิสาสะรินสุราอำพันมังกรจนหมดขวดให้กับอ้าวป้าหม่า

จนน่าหลันซู่เหอหน้าซีดขาวจากความเสียดายจนหนวดที่เหมือนหนูสั่นระริก

“งั้นข้าต้องรบกวนผู้อาวุโสน่าหลันซู่เหอแล้ว”

น่าหลันซู่เหอก็เป็นคนที่ยกขึ้นวางลงได้เมื่อคิดถึงความสำเร็จของแผนการตนเอง

หึหึหึ

นังหนูเมิ่งเอ๋ย

เจ้าดูถูกวิชาของข้ามากเกินไป

ต่อให้เจ้าไม่ทานอาหารแต่ตะเกียบจานชามทุกอย่างข้าเป็นคนเตรียมการมาทั้งนั้นและไอสุราจากร่างกายของคนที่ดื่มอำพันมังกรน่ะ

ไม่ใช่เรื่องที่จะทนทานได้หรอกนะ

น่าหลันเมิ่งเริ่มรู้สึกว่าตนเองหน้าแดงขึ้นมาในขณะที่อ้าวป้าหม่ายังเฉยๆรู้สึกหิวด้วยซ้ำ

เปร๊ง

น่าหลันเมิ่งสลบฟุบตรงบ่าอ้าวป้าหม่า

ฮี่ ฮี่ ฮี่นังหนูเมิ่งเจ้าผ่านประสบการณ์ยุทธภพมาไม่มากเท่าข้าหรอก

น่าหลันซู่เหอ ลูลหนวดหร็อมแหร็มของตนเอง

“โอ้ พวกเจ้าพานางไปห้องพัก”

น่าหลันซู่เหอปรบมือและบ่าวรับใช้ขนร่างของน่าหลันเมิ่งไปจากโต๊ะอาหาร

“มาท่านอ้าวป้าหม่าเราไม่เมาไม่เลิกรา”

“ขอบคุณท่านน่าหลันซู่เหอมาก”

“ไม่ต้องเกรงใจ เด็กๆไปเอาเหล้าตะขาบเขาเขียวที่เก็บไว้ของข้าออกมาทั้งหมด วันนี้ข้าจะดื่มให้สมใจกับท่านอ้าวป้าหม่าสักครา”

อ้าวป้าหม่าหลังจากนั้นได้ดื่มสุราจนหมดและน่าหลันซุ่เหอคะยั้นคะยอให้นอนพักแรมในสถานที่จัดไว้

...

หุหุหุตอนนี้ข้าวสารก็หุงเป็นข้าวสุกแล้ว

นามู๊ นามูตอนนี้นายท่านกับนางงามหยกคงกำลัง เจี๊ยก คร่อก กระต๊าก